περί ευτυχίας...

 «Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που δεν σκέφτονται ποτέ, δηλαδή εκείνοι που πιστεύουν ότι το λίγο είναι αρκετό για να ζήσουν» Emil Cioran

                                 Γιάννης Σταύρου, Φθινοπωρινό
                                    

Έτσι γεννιούνται οι ιδεολογίες, οι θεωρίες και οι αιμοσταγείς φάρσες...

«Η ικανότητά του να λατρεύει ευθύνεται για όλα τα εγκλήματά του: όποιος αγαπά με τρόπο ανάρμοστο ένα θεό, εξαναγκάζει τους άλλους να τον αγαπήσουν, έτοιμος να τους εξοντώσει αν αρνηθούν.»
Εμίλ Σιοράν 

                                   Γιάννης Σταύρου, Το μήλο της γνώσης

«Καθ'εαυτή η κάθε ιδέα είναι ουδέτερη, ή θα έπρεπε να είναι· αλλά ο άνθρωπος την εμψυχώνει, προβάλλει πάνω της τις φλόγες και τις παραφροσύνες του· μιαρή, μεταμορφωμένη σε πίστη, εισδύει στο χρόνο, παίρνει τη μορφή γεγονότος: το πέρασμα από τη λογική στην επιληψία έχει συντελεστεί... Έτσι γεννιούνται οι ιδεολογίες, οι θεωρίες και οι αιμοσταγείς φάρσες. Εξ ενστίκτου ειδωλολάτρες, μετατρέπουμε σε απόλυτο τα αντικείμενα των ονείρων και των συμφερόντων μας. Η ιστορία δεν είναι παρά μια παρέλαση ψεύτικων Απόλυτων, μια διαδοχή ναών που αφιερώθηκαν σε προσχήματα, ένας εξευτελισμός του πνεύματος μπροστά στο Απίθανο. Ακόμα κι όταν απομακρύνεται από τη θρησκεία, ο άνθρωπος παραμένει υποτελής της· αφού πρώτα κάνει τα πάντα για να χαλκεύσει είδωλα των θεών, στη συνέχεια τους παραδίδεται πυρετικά: η ανάγκη του για το πλασματικό, για τη μυθολογία θριαμβεύει σε βάρος του προφανούς και του γελοίου. Η ικανότητά του να λατρεύει ευθύνεται για όλα τα εγκλήματά του: όποιος αγαπά με τρόπο ανάρμοστο ένα θεό, εξαναγκάζει τους άλλους να τον αγαπήσουν, έτοιμος να τους εξοντώσει αν αρνηθούν.»
Εμίλ Σιοράν
Γενεαλογία του Φανατισμού (απόσπασμα, σελ 9-12)
Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού
Μετ. Κωστής Παπαγιώργης (αριστουργηματική) - Εκδ. Εξάντας

.. κοινωνία; – μια κόλαση από σωτήρες!

Και οι τρομοκράτες βαφτίζονται απελευθερωτές...

«Κοιτάξτε γύρω σας: παντού Μορμόνοι που κάνουν κήρυγμα· μεταφυσική προς χρήση από πιθήκους… Όλοι πασχίζουν να βελτιώσουν τη ζωή όλων: οι ζητιάνοι, ακόμα και οι ανίατοι, αυτό ποθούν: οι πάροδοι του κόσμου και τα άσυλα βρίθουν αναμορφωτών. Η λαχτάρα να προκαλεί γεγονότα επιδρά πάνω στον καθένα σαν μια διανοητική διαταραχή ή σαν μια ηθελημένη κατάρα. Τι είναι η κοινωνία; – μια κόλαση από σωτήρες!»
Εμίλ Σιοράν

Φρανσίσκο Γκόγια «Ο μεγάλος τράγος» 

Βρίσκεται σε πλήρη παρακμή...

 Η ζέστη είναι παροδικό φαινόμενο· η αγραμματοσύνη μας διαρκές.
«Ο Θεμιστοκλής, μ' ένα διάταγμα που όλοι, επιδοκίμασαν, καταδίκασε σε θάνατο τον διερμηνέα των απεσταλμένων του Ξέρξη, ο οποίος ζήτησε "γην και ύδωρ" από τους Αθηναίους, διότι "τόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνική γλώσσα για να μεταφέρει τις διαταγές ενός βαρβάρου." Ένας λαός δεν προβαίνει σε παρόμοια κίνηση παρά στην κορυφή της διαδρομής του. Βρίσκεται σε πλήρη παρακμή, βρίσκεται εκτός Ιστορίας από τη στιγμή που δεν πιστεύει πλέον στη γλώσσα του, από τη στιγμή που παύει να την θεωρεί υπέρτατη μορφή έκφρασης, ως τη γλώσσα καθ' εαυτήν.» 

Εμίλ Σιοράν,"De l'inconvénient d'être né" (μετ. Α. Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

                                        Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη 5.45

σε πλήρη παρακμή...

"Ο Θεμιστοκλής, μ' ένα διάταγμα που όλοι, επιδοκίμασαν, καταδίκασε σε θάνατο τον διερμηνέα των απεσταλμένων του Ξέρξη, ο οποίος ζήτησε "γην και ύδωρ" από τους Αθηναίους, "διότι τόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνική γλώσσα για να μεταφέρει τις διαταγές ενός βαρβάρου". Ένας λαός δεν προβαίνει σε παρόμοια κίνηση παρά στην κορυφή της διαδρομής του. Βρίσκεται σε πλήρη παρακμή, βρίσκεται εκτός Ιστορίας από τη στιγμή που δεν πιστεύει πλέον στη γλώσσα του, από τη στιγμή που παύει να την θεωρεί υπέρτατη μορφή έκφρασης, ως τη γλώσσα καθ' εαυτήν."
Εμίλ Σιοράν
Επιλογή από το έργο του "De l'inconvénient d'être né" (μετ. Αντώνης Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

τα χειρότερα...

"Κάθε πρωί βρίσκομαι πάντα στο κατώφλι του χειρότερου"
Εμίλ Σιοράν

Γιάννης Σταύρου, Απολαύσεις

 

Το μέλλον, αυτό το βάραθρο...

"Το μέλλον, αυτό το βάραθρο, με τρομάζει σε τέτοιο βαθμό ώστε θα προτιμούσα να το βλέπω να εξαφανίζεται και αυτό και την έννοια του μέλλοντος. Γιατί στο βάθος αυτή με τρομάζει και με εμποδίζει να γεύομαι το παρόν."
*
"Η ανθρωπότητα λάτρεψε μόνο τους εξολοθρευτές της. Τα βασίλεια όπου οι πολίτες έσβησαν ειρηνικά δεν εμφανίζονται καθόλου μέσα στην ιστορία, ούτε ο συνετός ηγεμόνας, ο οποίος ανέκαθεν περιφρονείται από τους υπηκόους του· το πλήθος αγαπάει το μυθιστόρημα, έστω κι αν του κοστίζει, γιατί το σκάνδαλο των ηθών συνιστά το υφάδι της ανθρώπινης περιέργειας και το υπόγειο ρεύμα κάθε συμβάντος."

Εμίλ Σιοράν

 

Γιάννης Σταύρου, Το μήλο της γνώσης  

τοπίο...

Je donnerais tous les paysages du monde
pour celui de mon enfance.
Emil Cioran.
*
Θα έδινα όλα τα τοπία του κόσμου
γι' αυτό των παιδικών μου χρόνων.
Εμίλ Σιοράν

 

Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος 1955, Θεσσαλονίκη

κάθε σωτηριολογία στήνει μια λαιμητόμο...

".. κάθε σωτηριολογία στήνει μια λαιμητόμο[..] Η βλακεία που χαρακτηρίζει τις κορυφές της ιστορίας έχει ως ισοδύναμό της μόνο την αβελτηρία των πρωταγωνιστών της. Η έλλειψη λεπτότητας είναι αυτή που τους κάνει να οδηγούν τις πράξεις και τις σκέψεις τους μέχρι τα άκρα. Ένα λεπτό πνεύμα απεχθάνεται την τραγωδία και την αποθέωση: οι δυσμένειες και οι δάφνες το εξοργίζουν όσο και οι κοινοτοπίες. το να φτάνει κανείς στα άκρα σημαίνει να δίνει αλάθητα απόδειξη κακού γούστου. Ο αισθητής τρέμει το αίμα, το υψηλό και και τους ήρωες... Οι μόνοι που υπολείπτεται είναι οι γελωτοποιοί..."

Εμίλ Σιοράν, Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού 

(σελ. 188-189), Μετ. Κωστής Παπαγιώργης, Εκδ. Εξάντας

 

Γιάννης Σταύρου, Πεπρωμένο, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Εμίλ Σιοράν: Ίδιον των καθεστώτων που πνέουν τα λόισθια...

Η Δύση: κάτι σάπιο που μυρίζει όμορφα, ένα αρωματισμένο πτώμα.

Γιάννης Σταύρου, Φρουρός της γνώσης, λάδι σε καμβά

Εμίλ Σιοράν

Επιλογή από το έργο του "De l'inconvénient d'être né"

(μετ. Αντώνης Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

Ίδιον των καθεστώτων που πνέουν τα λόισθια είναι να επιτρέπουν την ύπαρξη ενός συγκεχυμένου μίγματος δοξασιών και δογμάτων, και να συντηρούν ταυτόγχρονα την ψευδαίσθηση ότι η ώρα της κρίσης μπορεί να καθυστερήσει επ' αόριστον...
Σε αυτό - και μόνο σε αυτό - οφείλεται η γοητεία των προεπαναστατικών περιόδων.
*
Η Δύση: κάτι σάπιο που μυρίζει όμορφα, ένα αρωματισμένο πτώμα.
*
Βλέπω το μέλλον με τρόπο τόσο συγκεκρμένο που, αν είχα παιδιά, θα τα στραγγάλιζα αυτοστιγμή.

βρίσκεται εκτός Ιστορίας...

Ο Θεμιστοκλής, μ' ένα διάταγμα που όλοι, επιδοκίμασαν, καταδίκασε σε θάνατο τον διερμηνέα των απεσταλμένων του Ξέρξη, ο οποίος ζήτησε "γην κσι ύδωρ" από τους Αθηναίους, "διότι τόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνική γλώσσα για να μεταφέρει τις διαταγές ενός βαρβάρου".
Ένας λαός δεν προβαίνει σε παρόμοια κίνηση παρά στην κορυφή της διαδρομής του. Βρίσκεται σε πλήρη παρακμή, βρίσκεται εκτός Ιστορίας από τη στιγμή που δεν πιστεύει πλέον στη γλώσσα του, από τη στιγμή που παύει να την θεωρεί υπέρτατη μορφή έκφρασης, ως τη γλώσσα καθ' εαυτήν.

Εμίλ Σιοράν

Επιλογή από το έργο του "De l'inconvénient d'être né"

(μετ. Αντώνης Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη 5.45, λάδι σε καμβά

Εμίλ Σιοράν: η αντίληψη της προσωρινότητας...

"Ύστερα από μένα ο κατακλυσμός", είναι η ανομολόγητη σκέψη όλων μας: αν αποδεχόμαστε την ιδέα ότι κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν να ζουν έπειτα από μας, είναι με την ελπίδα πως θα τιμωρηθούν γι' αυτό.
*
Η αντίληψη της προσωρινότητας υψωμένη στο επίπεδο οράματος, μυστικιστικής εμπειρίας...
*
Στο παζάρι, μπροστά σε εκείνον τον γελωτοποιό που έκανε γκριμάτσες, φωνασκούσε, κοπίαζε, σκεφτόμουν πως αυτός έκανε το καθήκον του, ενώ εγώ απέφευγα το δικό μου.

Εμίλ Σιοράν

Επιλογή από το έργο του "De l'inconvénient d'être né"

(μετ. Αντώνης Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

 

Γιάννης Σταύρου, Δυο πράσινα μήλα, λάδι σε καμβά 

Εμίλ Σιοράν: η επανάληψη των ψευδαισθήσεων...

Η ιστορία, για να ακριβολογούμε, δεν επαναλαμβάνεται· όμως, καθώς το πλήθος των ψευδαισθήσεων, για τις οποίες είναι ικανός ο άνθρωπος, είναι περιορισμένο, αυτές επανέρχονται διαρκώς με άλλη αμφίεση, δίνοντας έτσι, σε μια υπέργηρη βρωμούσα, αέρα νεωτερικότητας και επίχρισμα τραγωδίας.

Εμίλ Σιοράν

Επιλογή από το έργο του "De l'inconvénient d'être né"

(μετ. Αντώνης Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

Φρανσίσκο  Γκόγια,  Η αυλή των τρελών (1794)

Εμίλ Σιοράν: Εξήγηση της κατάπτωσης

Ο καθένας μας έχει γεννηθεί με μια δόση καθαρότητας, που είναι προορισμένη να διαφθαρεί από το συγχρωτισμό με τους ανθρώπους, από αυτό το αμάρτημα σε βάρος της μοναξιάς. Γιατί ο καθένας μας κάνει τα αδύνατα δυνατά για μην ταχθεί στον εαυτό του. Ο όμοιός μας δεν είναι κάτι μοιραίο, αλλά ο πειρασμός για κατάπτωση. 
Ανίκανοι να διατηρήσουμε τα χέρια μας καθαρά και τις καρδιές μας ανόθευτες, μολυνόμαστε στην επαφή ξένων μόχθων, κυλιόμαστε μέσα στην ομόψυχη αισχρότητα διψασμένοι για την αηδία και τη θέρμη της διαφθοράς. 
Και όταν οραματιζόμαστε θάλασσες που μεταβάλλονται σε αγιασμό, είναι πια πολύ αργά να βαπτιστούμε μέσα του, και η υπερβολικά βαθειά διαφθορά μας μας εμποδίζει να πνιγούμε μέσα του: ο κόσμος έχει λυμανθεί τη μοναξιά μας· τα ίχνη των άλλων πάνω μας αποβαίνουν ανεξίτηλα...

Εμίλ Σιοράν

Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού
Εκδόσεις Εξάντας (σελ. 34), Μετ. Κωστής Παπαγιώργης

Γιάννης Σταύρου, Δύο πράσινα μήλα, λάδι σε καμβά

ανάμεσα στα εγκλήματα και στα όνειρα...

Το σύμφωνο των πιθήκων έχει υπογραφεί για πάντα· και η ιστορία ακολουθεί την πορεία της, ορδή που λαχανιάζει ανάμεσα στα εγκλήματα και στα όνειρα. Τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει: ακόμα κι εκείνοι που την βδελύσσονται μετέχουν στην πορεία της...

Εμίλ Σιοράν

Λαχτάρα για τα πρωτεία, Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού, 

Μετ. Κωστής Παπαγιώργης, Εκδόσεις Εξάντας (σε. 219-220)

 

Γιάννης Σταύρου, Άνθρωπος και δέντρο, λάδι σε καμβά

το αγιασματοδόχο σκεύος γίνεται πτυελοδοχείο...

Κανείς δεν ευθύνεται που υπάρχει, και ακόμα λιγότερο που υπάρχει όπως υπάρχει. Έχοντας πληγεί από την ύπαρξη, καθένας υφίσταται σαν ζώο τις συνέπειες. Έτσι, μέσα σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι αξιομίσητα, τό μίσος γίνεται πιο πλατύ κι απ' τον κόσμο, και επειδή έχει ξεπεράσει το αντικέιμενό του, εκμηδενίζεται...
                                                                                                                Εμίλ Σιοράν 

Γιάννης Σταύρου, Σταφύλια σε μπολ, λάδι σε καμβά

... Όποιος προτείναι μια νέα πίστη διώκεται περιμένοντας να γίνει διώκτης: οι αλήθειες ξεκινουν συγκρουόμενες με την αστυνομία για να καταλήξουν να την κάνουν στήριγμά τους· κάθε παραλογισμός για τον οποίο έχουμε υποφέρει εκφυλίζεται σε νομιμότητα, όπως κάθε μάρτυρας καταλήγει στις παραγράφους του κώδικα, στις ανοστιές του ημερολογίουή στην ονοματολογία των οδών. Μέσα σε αυτό τον κόσμο, ακόμα και ο ουρανός αποβαίνει αυθεντία - και είδαμε περιόδους που έζησαν μόνο με αυτόν. Μεσαίωνες περισσότερο κι απ' τις πιο διαλυμένές εποχές δαψιλείς σε πολέμους και κτηνώδεις σταυροφορίες, ψευδοκαλυμμένες με ιδεώδη, απέναντι στις οποίες οι εισβολές των Ούνων φαίνονται προπέτειες παρηκμασμένων οδών.

Οι άμωμοι άθλοι υποβιβάζονται σε δημόσια επιχείρηση· η καθιέρωση σκοτεινιάζει ακόμα και το πιο αέρινο φωτοστέφανο. Ένας άγγελος που προστατεύεται από έναν χωροφύλακα, - έτσι πεθαίνουν οι αλήθειες και εκπνέουν οι ενθουσιασμοί. Αρκεί μια εξέγερση να έχει δίκιο και να προκαλέι έξαψη, μια προκάλυψη να διαδίδεται και ένας θεσμός να την ιδιοποιείται, ώστε οι αλλοτινές μοναχικές φρικιάσεις - που λαχαίνουν νεοφώτιστους ονειροπόλους - να μολύνοντια μέσα σε μιαν εκπορνευμένη ύπαρξη.

Ας μου δείξουν σε αυτό τον κόσμο ένα και μόνο πράγμα που να ξεκίνησε καλά και να μην τέλειωσε άσχημα. ΟΙ πιο περήφανες συγκινήσεις βουλιάζουν μέσα σε έναν οχετό, ή παύουν να υπάρχουν, σάμπως να έφτασαν στπο φυσικό τους τέρμα: αυτή η έκπτωση συνιστά το δράμα της καρδιάς και το αρνητικό νόημα της ιστορίας. Κάθε "ιδεώδες" τρέφεται, στις αρχές του, από το αίμα των αιρετικών του, όταν όμως υιοθετείται από το πλήθος φθείρεται και αφανίζεται. Ιδού πως το αγιασματοδόχο σκεύος γίνεται πτυελοδοχείο: είναι ο αναπόδραστος ρυθμός της "προόδου"...

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ποιον να μισήσεις; Κανείς δεν ευθύνεται που υπάρχει, και ακόμα λιγότερο που υπάρχει όπως υπάρχει. Έχοντας πληγεί από την ύπαρξη, καθένας υφίσταται σαν ζώο τις συνέπειες. Έτσι, μέσα σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι αξιομίσητα, τό μίσος γίνεται πιο πλατύ κι απ' τον κόσμο, και επειδή έχει ξεπεράσει το αντικέιμενό του, εκμηδενίζεται.

Εμίλ Σιοράν

Οδοιπορικό του μίσους

Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού (σελ. 156-157), Εκδόσεις Εξάντας

Εμίλ Σιοράν, ο μεγάλος μοναχικός

Το ον που πραγματικά είναι μόνο δεν είναι εκείνο που έχει εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους, αλλά εκείνο που υποφέρει ανάμεσά τους, που σέρνει την ερημιά του στα πανηγύρια και ξεδιπλώνει τα ταλέντα του ως μειδιών λεπρός, κωμωδός του ανεπανόρθωτου...
                                                                                                              Εμίλ Σιοράν

 

Γιάννης Σταύρου, Άνθρωπος και δέντρο, λάδι σε καμβά

Η σάρκα αφυπνίζεται από το κέντρισμα του πόνου· διαυγής και λυρική ύλη, άδει τη διάλυσή της. Όσο ήταν αξεχώριστη από τη φύση, αδρανούσε μέσα στη λήθη των στοιχείων: το εγώ δεν την είχε ακόμη κταταλάβει. Η ύλη που υποφέρει χειραφετείται από τη βαρύτητα, δεν είναι πια αλληλέγγυα με το υπόλοιπο σύμπαν, απομονώνεται από το ναρκωμένο σύνολο· γιατί ο πόνος, αίτιος του διαχωρισμού, δρώσα αρχή εξατομίκευσης, αρνείται τις τέρψεις ενος στατιστικού πεπρωμένου.

Το ον που πραγματικά είναι μόνο δεν είναι εκείνο που έχει εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους, αλλά εκείνο που υποφέρει ανάμεσά τους, που σέρνει την ερημιά του στα πανηγύρια και ξεδιπλώνει τα ταλέντα του ως μειδιών λεπρός, κωμωδός του ανεπανόρθωτου. Οι μεγάλο αλλοτινοί μοναχικοί ήταν  ευτυχείς, δεν γνώριζαν τη διπροσωπία, δεν είχαν τίποτα να κρύψουν: συνομιλούσαν μόνο με την ίδια τους τη μοναξιά...

Εμίλ Σιοράν

Η μέριμνα για την ευσχημοσύνη, Εγκόλπιο ανασκολοπισμού, Στοχασμοί (σελ. 62)

Μετ. Κωστής Παπαγιώργης, Εκδ. Εξάντας

Αποχαιρετισμός στη φιλοσοφία...

Είμαστε καταποντισμένοι μέσα σε ένα πλεονασματικό σύμπαν, όπου οι ερωτήσεις και οι ανταπαντήσεις ισοψηφούν...

Γιάννης Σταύρου, Απολαύσεις, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Εμίλ Σιοράν
Αποχαιρετισμός στη φιλοσοφία - Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού
(απόσπασμα)

...Απέναντι στη μουσική, τον μυστικισμό και την ποίηση, η φιλοσοφική δραστηριότητα γεννιέται από μια μειωμένη ικμάδα και από μια ύποπτη βαθύτητα, που έχουν κύρος μόνο για τους δειλούς και τους χλιαρούς. Άλλωστε, η φιλοσοφία, - απρόσωπη ανησυχία, καταφυγή σε αναιμικές ιδέες - είναι το καταφύγιο όλων εκείνωνπου αποφεύγουν τη φθαρτική δαψίλεια της ζωής.
Όλοι σχεδόν οι φιλόσοφοι είχαν καλό τέλος: αυτό είναι το μείζον επιχείρημα κατά της φιλοσοφίας...
*
...όταν βλέπουμε πόσο λίγες από τις οδύνες  της ανθρωπότητας πέρασαν στη φιλοσοφία της...
*
...Τα αληθινά προβλήματα αρχίζουν όταν έχουμε διεξέλθει ή εξαντλήσει τη φιλοσοφία, μετά από το τελευταίο κεφάλαιο ενός μεγάλου τόμου που βάζει τελεία σαν σημείο παραίτησης μπροστά στο Άγνωστο, όπου ριζώνουν όλες μας οι στιγμές...
Έδώ ο φιλόσοφος μας εγκαταλείπει: εχθρός της συμφοράς, είναο φρόνιμος σαν το Λόγο και σώφρων όσο κι αυτός. Και έτσι μένουμε συντροφευμένοι με έναν αρχαίο πανουκλιασμένο, με έναν ποιτή που έχει θητεύσει σε όλα τα παραληρήματα και με έναν μουσικό του οποίου η μεγαλοπρέπεια υπερβαίνει τη σφαίρα της καρδιάς...
*
...Τα μεγάλα συστήματα κατά βάθος είναι λαμπρές ταυτολογίες. Τι ωφελεί να γνωρίζουμε ότι η φύση του είναι συνίσταται στη "βούληση του ζην", στην "ιδέα", ή στη φαντασία του θεού της Χημείας;
Απλός μετατοπισμός των λέξεων...
Άλλωστε το ίδιο το είναι δεν αντιπροσωπεύει παρά μια αξίωση του Τίποτα....
Η πρωτοτυπία των φιλοσόφων περιορίζεται στην επινόηση όρων...

Είμαστε καταποντισμένοι μέσα σε ένα πλεονασματικό σύμπαν, όπου οι ερωτήσεις και οι ανταπαντήσεις ισοψηφούν...

Εμίλ Σιοράν

Αποχαιρετισμός στη φιλοσοφία 

Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού (σελ 97-100), Μετ. Κωστής Παπαγιώργης

Εκδ. Εξάντας

Η πορεία του χρόνου...

Η πορεία του χρόνου γοητεύει πια μόνο τα μειράκια και τους φανατικούς...

Γιάννης Σταύρου, Επιστροφή στο λιμάνι, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά
 
...δεν υπάρχει ανάγκη να πιστέψουμε σε μιαν αλήθεια για να την υποστηρίξουμε ούτε να αγαπήσουμε μιαν εποχή για να τη δικαιολογήσουμε, μια και κάθε αρχή είναι αποδείξιμη και κάθε συμβάν νόμιμο. Το σύνολο των φαινομένων - καρπών του πνεύματος ή του χρόνου, αδιάφορο - μπορεί να γίνει δεχτό ή να αναιρεθεί ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής: τα επιχειρήματα, ως απόρροια της αυστηρότητας ή των ιδιοτροποιών μας, ισχύουν παντού. τίποτα δεν είναι μη υποστηρίξιμο - από την πιο παράλογη πρόταση μέχρι το ποιο τερατώδες έγκλημα.

Η ιστορία των ιδεών όπως κι εκείνη των γεγονότων εκτυλίσσεται μέσα σε ένα άλογο κλίμα: ποιος θα μπορούσε καλόπιστα να βρει ένα διαιτητή ο οποίος θα έλυνε τις διαφορές αυτών των αναιμικών ή θερμοκέφαλων πιθήκων; Ετούτη η γη είναι τόπος όπου μπορούμε να βεβαιώνουμε τα πάντα με την ίδια αληθοφάνεια: αξιώματα και παραληρήματα είναι πράγματα εναλλάξιμα. Ορμές και καθιζήσεις συγχέοντα· ανατάσεις και ποταπότητες γίνονται με την ίδια κίνηση. Δείχτε μου έστω και μια περίπτωση που να μην ισχύουν όλα αυτά. Οι δικηγόροι του διαβόλου δεν έχουν λιγότερους τίτλους αληθείας από τους δικηγόρους του ουρανού - και θα συνηγορούσα με την ίδια θέρμη τόσο υπέρ του σοφού όσο και υπέρ του τρελού.

Ο χρόνος φθείρει ό,τι εκδηλώνεται και δρα: καθώς γίνονται επίκαιρα, μια ιδέα ή ένα συμβάν προσλαμβάνουν μια μορφή και καταπίπτουν. Έτσι όταν ο συρφετός των ανθρώπων κλονίστηκε, η Ιστορία εκπήγασε από αυτό και μαζί της η μόνη καθαρή επιθυμία την οποία ενέπνευσε: να τελειώσει με τον οποιονδήποτε τρόπο. Υπερβολικά ώριμη πια για άλλες απαρχές, και έχοντας δει πολλούς αιώνες για να επιθυμίσουμε άλλους, το μόνο που μας μένει είανι να κυλιστούμε στη σκωρία των πολιτισμών. Η πορεία του χρόνου γοητεύει πια μόνο τα μειράκια και τους φανατικούς...

Εμίλ Σιοράν

Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού

(Μετ. Κωστής Παπαγιώργης, Εκδ. Εξάντας)

Άλλαζα τις απελπισίες σαν πουκάμισα...

Αυτό που είναι υπέροχο είναι πως κάθε μέρα μας φέρνει μια καινούργια αιτία για να εξαφανιστούμε...

Γιάννης Σταύρου, Θερμαϊκός, λάδι σε καμβά

Εμίλ Σιοράν
Αφορισμοί

Όποιος μιλάει εξ ονόματος άλλων είναι πάντα απατεώνας.

Γράψε βιβλία μόνο αν πρόκειται να γράψεις σ’ αυτά πράγματα που δεν μπορείς να εμπιστευθείς σε κανένα.

Όποιος δεν έχει δει μπουρδέλο στις 5 η ώρα το πρωί, δεν ξέρει σε τι αποχαύνωση οδηγείται αυτός ο πλανήτης.

Το μυστικό της προσαρμογής μου στη ζωή; Άλλαζα τις απελπισίες σαν πουκάμισα.

Κατοικούμε μια γλώσσα παρά μια χώρα.

Χωρίς το Θεό, όλα είναι μηδέν. Και ο Θεός; Το απόλυτο μηδέν.

Ο μονοθεϊστικός ιουδαιοχριστιανισμός είναι ο σταλινισμός της αρχαιότητας.

Μόνο οι αισιόδοξοι αυτοκτονούν. Αισιόδοξοι που δεν κατορθώνουν πλέον να είναι αισιόδοξοι. Οι άλλοι, μη έχοντας λόγο για να ζουν, γιατί θα είχαν κάποιον για να πεθάνουν;

Ο λόγος που ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον είναι ότι είμαστε όλοι απατεώνες.

Η μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να μιλάς για τον εαυτό σου σε έναν απρόσωπο τόνο.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ήρθαμε στον κόσμο αυτόν για να μην κάνουμε απολύτως τίποτα.

Για να είναι κάποιος από στόφα ηγέτη, είναι απαραίτητο να έχει κάποια μορφή νοητικής διαταραχής.

Τι έκανε ο Θεός όταν δεν έκανε τίποτα; Πώς αξιοποιούσε, πριν τη Δημιουργία, όλο αυτόν τον τρομακτικό ελεύθερο χρόνο του;

Εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, ο Ιησούς μάς εκδικείται που δεν πέθανε πάνω σ’ ένα άνετο ανάκλιντρο.

Όσο πιο πολύ ζει κανείς, τόσο λιγότερο χρήσιμο φαίνεται που έχει ζήσει.

Στον Φάουστ, ο διάβολος είναι υπηρέτης του Θεού. Αναρωτιέμαι μήπως ισχύει το αντίστροφο. Επειδή, αν δεχτούμε ότι ο διάβολος κυβερνάει τον κόσμο, όλα εξηγούνται. Αντίθετα, αν είναι ο Θεός που κυβερνάει, τίποτα δεν μπορεί να εξηγηθεί.

Όλη η ηθική δεν έχει άλλο σκοπό από το να μετατρέψει αυτή τη ζωή σε ένα σύνολο χαμένων ευκαιριών.

Προκαλούμε το ενδιαφέρον των άλλων στο βαθμό που σκορπάμε δυστυχία γύρω μας.

Θα θέλαμε μερικές φορές να είμαστε κανίβαλοι, όχι για να καταβροχθίσουμε κάποιον, αλλά για να τον ξεράσουμε.

Ο χριστιανισμός -λατινικός ιουδαϊσμός- πασπάλισε με μια ανεξίτηλη καπνιά τη Μεσογειακή πληθωρικότητα.

Ένας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται.

Η συνείδηση είναι κάτι περισσότερο από αγκάθι. Είναι το μαχαίρι στη σάρκα.

Το να ζεις χωρίς κανένα στόχο! Έχω ατενίσει αυτήν την κατάσταση και συχνά την έχω κατακτήσει, χωρίς να καταφέρω να μείνω εκεί. Είμαι πολύ αδύναμος για τέτοια ευτυχία.

Η πραγματικότητα δεν αποτελεί έμπνευση για τη λογοτεχνία. Στα καλύτερά της, η λογοτεχνία αποτελεί έμπνευση για την πραγματικότητα.

Κάθε απελπισία είναι ένα τελεσίγραφο στο Θεό.

Τι κρίμα που για να πάμε προς το Θεό πρέπει να περάσουμε μέσα από την Πίστη!

Τα σχίσματα και οι αιρέσεις είναι μεταμφιεσμένος εθνικισμός.

Η μόνη χρησιμότητα της αγάπης είναι που μας κάνει να υπομένουμε τα κυριακάτικα απογεύματα -βάναυσα και ασύγκριτα, που μας πληγώνουν για την υπόλοιπη εβδομάδα, και για μια αιωνιότητα.

Η ζωτική δύναμη του έρωτα: θα ήταν άδικο να κακολογήσουμε ένα συναίσθημα που κατάφερε να επιβιώσει του ρομαντισμού και του μπιντέ.

Όπως όλοι οι εικονοκλάστες, γκρέμισα τα είδωλά μου για να θυσιάσω στα κομμάτια τους.

Να ζεις σημαίνει να χάνεις έδαφος.

Όποιος δεν είχε την τύχη οι γονείς του να είναι αλκοολικοί, πρέπει να περάσει μια ολόκληρη ζωή μεθώντας για να αντισταθμίσει τη βαριά κληρονομιά των αρετών τους.

Το σύμπαν μεταμορφωμένο σε κυριακάτικα απογεύματα… είναι ο ορισμός της πλήξης, και το τέλος του σύμπαντος.

Η Γαλλική γλώσσα δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Θα μου ταίριαζε μια άγρια γλώσσα, μια γλώσσα μεθυσμένων. Τα Γαλλικά υπήρξαν για μένα ένας ζουρλομανδύας.

Μ’ αρέσουν αυτοί οι λαοί αστρονόμων: οι Χαλδαίοι, οι Ασσύριοι, οι Προκολομβιανοί, που επειδή τους άρεσε ο ουρανός, χρεοκόπησαν την ιστορία.

Ένας μακρινός εχθρός είναι πάντα προτιμότερος από έναν εχθρό έξω από τις πύλες.

Αν θέλετε να αφήσετε ένα όνομα, συνδέστε το με μια εκκλησία παρά με μια αυτοκρατορία.