Καλή Καθαρή Δευτέρα!

.. Όλα όσα μπορείς να κάνεις,
ή να ονειρευτείς ότι μπορείς να κάνεις,
Ξεκίνησέ τα.
Τα θάρρος έχει ιδιοφυΐα μέσα του,
δύναμη και μαγεία.
Ξεκίνα τώρα...
Γκαίτε

                            Γιάννης Σταύρου, Το πέταγμα του χαρταετού- Καθαρή Δευτέρα

απλά και πολύπλοκα...

".. Όλα είναι πιο απλά από όσο νομίζεις και ταυτόχρονα πιο περίπλοκα από όσο φαντάζεσαι..."
Γκαίτε

Γιάννης Σταύρου, Κομμένο μήλο

Κατευνασμός...

Προς τι λοιπόν; Μάταια συνάντηση στη γη το Ωραίο;
Θολό το πνεύμα μου, αβέβαιες οι πράξεις, συγχυσμένες...

Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη στο φως της σελήνης, λάδι σε καμβά

Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε
Κατευνασμός

Το πάθος οδηγεί στην συντριβή. Ω, ποιός θα γαληνέψει
ετούτη τη βαρύθυμη καρδιά, τα πάντα που έχει χάσει !
Οι ώρες που γοργά φτερούγισαν, που νάναι τώρα;
Προς τι λοιπόν; Μάταια συνάντηση στη γη το Ωραίο;
Θολό το πνεύμα μου, αβέβαιες οι πράξεις, συγχυσμένες,
δεν είναι στις αισθήσεις προσιτός ο υπέρτερος ο κόσμος !


Με αγγελικά φτερά η Μουσική τώρα αιωρείται,
μυριάδες αναπλέκονται, γλυκαναδεύουν τόνοι,
και στην ανθρώπινη ψυχή διεισδύοντας, την αίγλη
του Ωραίου, του Άφθαρτου, αφειδώλευτα σκορπίζουν.
Το βλέμμα υγρό και σ'έκσταση βυθίζεται υπερτάτη.
των ήχων την αξία και των δακρύων αισθάνεται τη θεία.


Κι αλαφρωμένη έτσι η καρδιά, βλέπει ότι κι ακόμη
και ζει -ναι -και κτυπά και να κτυπά ολοένα θέλει
για να μπορεί να ευγνωμονεί, ομόθυμη, και πάντα,
σαν αντιχάρισμα, γι αυτό το ανέλπιστο το δώρο.
Και τότε αιστάνθηκε -αιώνια αυτή είθε να μείνει -
την ευτυχία διπλή: και της αγάπης και των ήχων !

(μετ. Βασίλης Λαζανάς)

Σ' αυτόν τον κόσμο...

Γ. Β. φον Γκαίτε
Σ' αυτόν τον κόσμο...

Σ' αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει ορθή οδός·
Μάταιο αν είσαι άξιος και μάταιο συνετός,
Θέλει να 'σαι πειθήνιος, να 'σαι μηδαμινός !
*
Mit dieser Welt ist's keiner Wege richtig;
Vergebens bist du brav, vergebens tüchtig,
Sie will uns zahm, sie will sogar uns nichtig !

(J. W. von Goethe, Zahme Xenien Ι.)

 

Γιάννης Σταύρου, Κυριακάτικος περίπατος Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά 

 

Τρέμει κανείς το άγνωστο...

Μόλις στη δίνη των καιρών χάσει
την ευτυχία.
Η έγνοια βαθιά μες στην καρδιά φωλιάζει,
Kρυφές πληγές σκάβει και μας σπαράζει.
Μας κλέβει κάθε μας χαρά και κάθε ηρεμία
Kαι πάντοτε σκεπάζεται με νέα προσωπεία...

Γιάννης Σταύρου, Αναγνώστρια, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Γιόχαν Βόλφαγκ Γκαίτε
Φάουστ, Μια τραγωδία
(Δύο αποσπάσματα)

Τόλμα τις πύλες ν' ανοίξεις με ορμή

Οταν με τόλμη τα φτερά ανοίγει
η φαντασία
Kαι στο αιώνιο προσδοκά ν' ανυψωθεί
Μια στάλα τόπος μπορεί να της αρκεί,
Μόλις στη δίνη των καιρών χάσει
την ευτυχία.
Η έγνοια βαθιά μες στην καρδιά φωλιάζει,
Kρυφές πληγές σκάβει και μας σπαράζει.
Μας κλέβει κάθε μας χαρά και κάθε ηρεμία
Kαι πάντοτε σκεπάζεται με νέα προσωπεία.
Πότε χωράφι, σπίτι κ' οικογένεια εμφανίζει,
Αλλοτε δηλητήριο, μαχαίρι και φωτιά,
Τρέμει κανείς το άγνωστο με κάθε του
ματιά,
Kι ό,τι δεν έχασε, με δάκρυ το ποτίζει.
Δε μοιάζω στους Θεούς! Προχώρησα πολύ!
Με το σκουλήκι μοιάζω, που σκάβει μες στη γη.
Σ' αυτό που σέρνεται και ζει μέσα
στη σκόνη,
Ωσπου αγνώστου πέλμα με βία το σκοτώνει!
Δεν είναι σκόνη, αυτός ο τοίχος ο ψηλός,
που με χιλιάδες ράφια με πλακώνει;
Η ανόητη φλυαρία που με ζώνει
και προς τον σκώρο με σπρώχνει διαρκώς;
Εδώ θα βρω, ό,τι δεν έμαθα με τόσους
κόπους;
Θα ξεφυλλίζω τόμους τα βιβλία,
Για να δω πως τυραννία βασανίζει τους
ανθρώπους
Τόλμα τις πύλες ν' ανοίξεις με ορμή,
Που τις κοιτά κανείς, μα δεν τις πλησιάζει,
Ηρθε η ώρα να δείξεις με πυγμή,
Πως ο άνθρωπος μπροστά στο θείο δε
δειλιάζει:
Μην τρέμεις μπροστά στη σκοτεινή σπηλιά,
Που σε κατάρα μετατρέπει την κάθε
φαντασία,
Μα να περνάς, χωρίς να δίνεις σημασία,
Από το στόμιο που ξερνά της κόλασης
φωτιά -
Με διαύγεια το βήμα να τολμήσεις,
Εστω και στο Μηδέν αν τερματίσεις!


*
Αυτό που προτιμώ σε Κυριακή κι αργία
Είναι για πολέμους και σφαγές να συζητώ
Τι γίνετ’ εκεί πέρα στην Τουρκία,
Που τρώγοντ’ οι λαοί σε πυρετό.
Στο παραθύρι στέκεις και πίνεις μια γουλιά,
Απ’ το ποτάμι κατεβαίνουνε τα πλοία,
Κι όταν το βράδυ γυρίζεις πάλι στη φωλιά
Λες χίλια ευχαριστώ που ζεις σε ηρεμία.

(μετ. Πέτρος Μάρκαρης)

τίποτε πιο τρομακτικό από τη φαντασία χωρίς γούστο...

Αχ! σπούδασα φιλοσοφία
και νομική και ιατρική,
και, αλίμονο, θεολογία
με κόπο και μ' επιμονή·
και να ‘μαι ‘δω με τόσα φώτα,
εγώ μωρός, όσο και πρώτα!..
(Φάουστ, απόσπασμα)

Γιάννης Σταύρου, Αναγνώστρια, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου (απόσπασμα)

Α εσείς οι λογικοί άνθρωποι! Πάθος! Μέθη! Παραφροσύνη! Κάθεστε εκεί ήρεμοι και απαθείς, εσείς οι ενάρετοι, κατακρίνετε τον πότη, απεχθάνεστε τον τρελό, προσπερνάτε σαν τους ιερείς, και, σαν τους Φαρισαίους, ευχαριστείτε το Θεό που δεν σας έκανε όμοιους μ' εκείνους. Έχω μεθύσει πολλές φορές, τα πάθη μου ποτέ δεν απείχαν πολύ από την τρέλα και δεν μετανιώνω ούτε για το ένα ούτε για το άλλο, γιατί, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, έμαθα να κατανοώ ότι όλους τους ξεχωριστούς ανθρώπους, αυτούς που πραγματοποίησαν κάτι μεγάλο, κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο, ανέκαθεν τους θεωρούσαν μεθυσμένους και τρελούς...

Αποφθέγματα

Δεν υπάρχει τίποτε πιο τρομακτικό από τη φαντασία χωρίς γούστο.

Οι ανόητοι και οι έξυπνοι είναι ακίνδυνοι. Βλάπτουν μόνο οι μισοηλίθιοι και οι ημιμαθείς.

Πρέπει να είσαι κάτι, προτού γίνεις κάτι.

Θέλεις να γίνεις μεγάλος; Πάψε να είσαι μικρός!

Αχ! σπούδασα φιλοσοφία
και νομική και ιατρική,
και, αλίμονο, θεολογία
με κόπο και μ' επιμονή·
και να ‘μαι ‘δω με τόσα φώτα,
εγώ μωρός, όσο και πρώτα!

Απ’ όλους τους κλέφτες, οι ηλίθιοι είναι οι χειρότεροι επειδή σου κλέβουν το χρόνο και το κέφι σου.

Ο δειλός απειλεί όταν αισθάνεται ασφαλής.

Το ουράνιο τόξο που διαρκεί πάνω από 15 λεπτά, δεν το προσέχει πια κανείς.

Δεν γνώρισα ποτέ κριτικό, που αναζητώντας με επιμονή τις ελλείψεις άλλων συγγραφέων και κατακρίνοντάς τους, δεν ήταν ο ίδιος ένοχος ακόμα μεγαλύτερων, σαν τον δήμιο που συνήθως είναι χειρότερος κακούργος από εκείνον, του οποίου εκτελεί την ποινή.

Δεν είμαστε όλοι ίσοι και ούτε μπορούμε να είμαστε.

Όποιος την ιστορία του την ίδια δεν ξέρει, το πώς και το γιατί εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, στης αμάθειας το σκοτάδι μένει και ζει μονάχα απ' τη μια στην άλλη μέρα.

Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στη μόνωση. Αλλά ο πραγματικός του χαρακτήρας διαπλάθεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου φαίνεται απ’ αυτό που θεωρεί αστείο.

Αν σε δεχτώ όπως είσαι, θα σε κάνω χειρότερο. Αν όμως σε αντιμετωπίσω σαν να είσαι αυτό που είσαι ικανός να γίνεις, θα σε βοηθήσω να το πετύχεις.

Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Ό,τι δεν αρχίζει σήμερα, ποτέ δεν τελειώνει αύριο.

αν δεν έχω κάψει ό,τι λάτρεψα και λατρέψει ό,τι έχω κάψει...

 

Γιάννης Σταύρου, Πορεία, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Είναι της μοίρας μου να κάνω τον ολοκληρωμένο γύρο των δυνατών απόψεων πάνω σε όλα τα θέματα, να γνωρίσω διαδοχικά όλες τις προτιμήσεις και όλες τις απέχθειες, και να δέσω , να λύσω, να ξαναδέσω όλους αυτούς τους κόμπους που είναι γεγονότα μιας ζωής...

Δεν έχω πια ηλικία...

Κι αυτή η ζωή δεν θα είναι τελειωμένη, αν δεν έχω κάψει ό,τι λάτρεψα και λατρέψει ό,τι έχω κάψει.

Γκαίτε, Φάουστ

Όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς...

Για να μη χάσουμε τελείως το μυαλό μας...
Για να διατηρήσουμε κάποια στοιχειώδη ψυχραιμία, έστω ως παρατηρητές...

Leonardo Da Vinci, Πέντε καρικατούρες

Ας καταφύγουμε ελαχίστως στον στοχασμό...

Και μην ξεχνάμε ποτέ:

" Όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς ", Παναγιώτης Κονδύλης

Συνεχίζουμε...


Γκαίτε / Αποφθέγματα

Οι μωροί και οι τετραπέρατοι είναι εξίσου ακίνδυνοι. Οι μισότρελοι μόνο και οι ημιμαθείς είναι οι πιο επικίνδυνοι.

Ο εμπειρικός - ηθικός κόσμος αποτελείται ως επί το πλείστον μόνο από κακή βούληση και ζήλεια.

Όλοι είμαστε τόσο στενοκέφαλοι ώστε πιστεύουμε πως έχουμε δίκιο. Κι έτσι μπορεί κανείς να φανταστεί ένα εξαιρετικό μυαλό, το οποίο όχι μόνο πλανάται αλλά νιώθει και ευχαρίστηση για την πλάνη του.

Δεν είναι παράδοξο που λίγο ως πολύ όλοι μας αρεσκόμαστε στη μετριότητα, γιατί μας αφήνει στην ησυχία μας - δίνει το ευχάριστο συναίσθημα που έχει κανείς όταν συναναστρέφεται τους ομοίους του.

Το πιο φοβερό είναι όταν άνθρωποι ρηχοί κι ανίκανοι σμίγουν με φαντασιοκόπους.

Γρήγορη επιδίωξη του σκοπού χωρίς ενδοιασμούς για τα μέσα: Είναι σαν πήγαινε κανείς να σκότωνε τον πατέρα για να εξυπηρετήσει έγκαιρα το συμφέρον του γιού, ο οποίος είναι ακόμη στην κούνια

(Επιλογή από τα Maximen und Reflexionen - Μετ. Ν.Μ. Σκουτερόπουλος & Κλάους Μπέτσεν - Εκδόσεις Στιγμή)