«Η πιο σταθερή απόλαυση σε αυτή τη ζωή είναι η μάταιη απόλαυση των ψευδαισθήσεων [...] χωρίς τις οποίες η ζωή μας θα ήταν το πιο άθλιο και βάρβαρο πράγμα.» Giacomo Leopardi
t
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη
Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λεοπάρντι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λεοπάρντι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2025
Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2023
Γινόμαστε γελοίοι...
"Γινόμαστε γελοίοι μόνο όταν θέλουμε να εμφανιστούμε σαν κάτι που δεν είμαστε."
Giacomo Leopardi
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2020
πόρτα μισάνοιχτη...
E molto piu poetica una porta socchiusa che una porta spalancata.
Giacomo Leopardi
*
Μια πόρτα μισάνοιχτη είναι πολύ πιο ποιητική από μια πόρτα ορθάνοιχτη.
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2019
δεν θα ξαναγυρίσει...
"Η εκτίμηση είναι σαν ένα λουλούδι,
αν ποδοπατηθεί ή μαραθεί,
δεν θα ξαναγυρίσει πίσω ποτέ."
*
"La stima e come un fiore che,
pestato una volta gravemente o appassito,
mai piu non ritorna."
Giacomo Leopardi
Γιάννης Σταύρου, Γιασεμί
αν ποδοπατηθεί ή μαραθεί,
δεν θα ξαναγυρίσει πίσω ποτέ."
*
"La stima e come un fiore che,
pestato una volta gravemente o appassito,
mai piu non ritorna."
Giacomo Leopardi
Κυριακή 6 Αυγούστου 2017
Το άπειρο...
Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο...
Γιάννης Σταύρου, Τιρκουάζ, λάδι σε καμβά
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο, και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.
(μετ. Νάσος Βαγενάς)
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο, και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.
(μετ. Νάσος Βαγενάς)
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2017
σιωπηλό άπειρο...
ένιωθα να μουρμουρίζει μέσα στα κλαδιά
εκείνο το σιωπηλό άπειρο με το θρόισμα
έμοιαζε κι αναπολούσα την αιωνιότητα...
Γιάννης Σταύρου, Πεύκα στην Αττική, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Infinito
Πάντα μου ήταν αγαπητός αυτός ο λόφος
κι αυτός ο φράχτης που από κάθε πλευρά
του ορίζοντα εμπόδιζαν το βλέμμα μου.
Κι ενώ καθόμουνα και ρέμβαζα
φανταζόμουνα απέραντα μέρη, υπεράνθρωπες
σιωπές και βαθειά γαλήνη. Και για λίγο
η καρδιά μου έδιωχνε τον φόβο. Κι όπως ο άνεμος
ένιωθα να μουρμουρίζει μέσα στα κλαδιά
εκείνο το σιωπηλό άπειρο με το θρόισμα
έμοιαζε κι αναπολούσα την αιωνιότητα
και τις νεκρές εποχές, και το παρόν το ζωντανό
και το αντήχισμά του. Και μέσα σ' αυτό
το άπειρο πνιγότανε η σκέψη μου
με το ναυάγιο γλυκό σε τούτη τη θάλασσα.
εκείνο το σιωπηλό άπειρο με το θρόισμα
έμοιαζε κι αναπολούσα την αιωνιότητα...
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Infinito
Πάντα μου ήταν αγαπητός αυτός ο λόφος
κι αυτός ο φράχτης που από κάθε πλευρά
του ορίζοντα εμπόδιζαν το βλέμμα μου.
Κι ενώ καθόμουνα και ρέμβαζα
φανταζόμουνα απέραντα μέρη, υπεράνθρωπες
σιωπές και βαθειά γαλήνη. Και για λίγο
η καρδιά μου έδιωχνε τον φόβο. Κι όπως ο άνεμος
ένιωθα να μουρμουρίζει μέσα στα κλαδιά
εκείνο το σιωπηλό άπειρο με το θρόισμα
έμοιαζε κι αναπολούσα την αιωνιότητα
και τις νεκρές εποχές, και το παρόν το ζωντανό
και το αντήχισμά του. Και μέσα σ' αυτό
το άπειρο πνιγότανε η σκέψη μου
με το ναυάγιο γλυκό σε τούτη τη θάλασσα.
Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016
αχανείς εκτάσεις τ’ ουρανού...
Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο...
Γιάννης Σταύρου, Δύση στον Θερμαϊκό, λάδι σε καμβά
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος
ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μας κρύβουν
τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη
κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω
μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο,
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.
(Μετ. Νάσος Βαγενάς )
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο...
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος
ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μας κρύβουν
τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη
κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω
μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο,
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.
(Μετ. Νάσος Βαγενάς )
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2015
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο...
Ο άνθρωπος, όπως και τα άλλα ζώα, δεν γεννιέται για να χαίρεται τη ζωή, αλλά μόνο για να τη διαιωνίσει, για να τη μεταδώσει σε αυτούς που θα τον διαδεχθούν, για να διατηρήσει τη ζωή. Ούτε αυτός, ούτε η ζωή, ούτε κανένα αντικείμενο του κόσμου υπάρχουν ειδικά για αυτόν. Αντίθετα, αυτός είναι που υπάρχει για τη ζωή. Μία τρομερή επιβεβαίωση, αλλά αληθινή, που αποτελεί το συμπέρασμα κάθε μεταφυσικής.
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος
ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν
τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη
κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω
μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο,
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.
(μετ. Νάσος Βαγενάς)
Στη σελήνη
Τώρα που έκλεισε έναν κύκλο ο χρόνος
Θυμάμαι, ερχόμουν με τόση αγωνία
Εδώ στον λόφο και σε κοιτούσα
Σελήνη μου, γεμάτη χάρη.
Κι εσύ, εκκρεμής πάνω απ’ το δάσος
Το φώτιζες ολόκληρο, όπως τώρα. Τότε όμως
Το πρόσωπό σου ήταν θολό κι αβέβαιο
Από τα δάκρυα που έρχονταν στα βλέφαρά μου
Γιατί ήταν βάσανο η ζωή μου, κι είναι ακόμα,
Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη.
Κι όμως, μ’ ευχαριστεί
Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου.
Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος
Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη
Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο
Να θυμάσαι τα περασμένα
Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος.
(μετ. Λένας Καλλέργη)
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος
ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν
τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη
κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω
μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο,
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.
(μετ. Νάσος Βαγενάς)
Στη σελήνη
Τώρα που έκλεισε έναν κύκλο ο χρόνος
Θυμάμαι, ερχόμουν με τόση αγωνία
Εδώ στον λόφο και σε κοιτούσα
Σελήνη μου, γεμάτη χάρη.
Κι εσύ, εκκρεμής πάνω απ’ το δάσος
Το φώτιζες ολόκληρο, όπως τώρα. Τότε όμως
Το πρόσωπό σου ήταν θολό κι αβέβαιο
Από τα δάκρυα που έρχονταν στα βλέφαρά μου
Γιατί ήταν βάσανο η ζωή μου, κι είναι ακόμα,
Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη.
Κι όμως, μ’ ευχαριστεί
Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου.
Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος
Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη
Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο
Να θυμάσαι τα περασμένα
Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος.
(μετ. Λένας Καλλέργη)
Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015
τα φύλλα κι οι άνθρωποι έχουν την ίδια μοίρα...
Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται
Άγριος κι ανόμοιος όχλος
Οι δύστυχοι θνητοί...
Γιάννης Σταύρου, Μαύρα πεύκα στο Μαρούσι, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Από το ελληνικό του Σιμωνίδη
Όλα στον κόσμο αυτό
Είναι στου Δία το χέρι, γιε μου
Του Δία, που κάθε πράγμα διευθετεί
Κατά την θέλησή του.
Μα η σκέψη μας, τυφλή, φροντίζει και μοχθεί
Για εποχές μακρινές
Κι ας είναι η τύχη μας στα χέρια τ’ ουρανού
Κι η πορεία των ανθρώπων
Από μέρα σε μέρα.
Όλους μας τρέφει η όμορφη ελπίδα
Με οπτασίες γλυκές, που μας κουράζουν.
Άλλοι την φίλη αυγή
Άλλοι το μέλλον μάταια περιμένουν.
Κανείς δεν ζει στη γη χωρίς να σκέφτεται
Ότι τον χρόνο που έρχεται
Εύσπλαχνοι θα ‘ναι, επιεικείς
Ο Πλούτωνας κι οι άλλοι θεοί.
Όμως, πριν φτάσει η ελπίδα στο λιμάνι
Ήδη πολλούς τα γηρατειά έχουν δέσει
Κι άλλους η ασθένεια οδηγεί στη σκούρα Λήθη.
Αυτόν ο σκληρός Άρης, κι εκείνον
Το κύμα του πελάγους έχει αρπάξει.
Άλλοι από μαύρες έγνοιες λιώνουν
Ή λυπημένο κόμπο δένουν στο λαιμό
Υπόγειο ζητώντας καταφύγιο.
Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται
Άγριος κι ανόμοιος όχλος
Οι δύστυχοι θνητοί.
Εγώ όμως λέω ότι όποιος είναι συνετός
Και δεν θέλει να σφάλλει
Δεν θ’ ανεχόταν να υποφέρει τόσο
Και ν’ αγαπήσει μόνο
Τα βάσανα και τον δικό του πόνο.
Του ιδίου
Όλα τ’ ανθρώπινα διαρκούν μια στιγμή
Το είπε ο σοφός γέροντας της Χίου
Κι είχε δίκιο: τα φύλλα κι οι άνθρωποι
Έχουν την ίδια μοίρα.
Λίγοι όμως μέσα τους κρατούν
Τη φωνή αυτή. Στην ανήσυχη ελπίδα
Κόρη της νεανικής καρδιάς
Όλοι δανείζουν χώρο.
Όσο είναι το άνθος άλικο
Κι η ηλικία μας άγουρη
Μάταια η ψυχή, κενή και φαντασμένη
Τρέφει εκατό γλυκές ελπίδες
Χωρίς να περιμένει γηρατειά και θάνατο.
Για την αρρώστια, ο υγιής
Και ρωμαλέος άνθρωπος
Δεν νοιάζεται ποτέ.
Μα είναι άμυαλος όποιος δεν βλέπει
Της νεότητας τα γρήγορα φτερά
Κι ότι απ’ την κούνια ο θάνατος δεν είναι μακριά.
Εσύ, έτοιμος να κάνεις το μοιραίο βήμα
Για το βασίλειο του Πλούτωνα
Θυμήσου:
Στις ηδονές του σήμερα
Αφιέρωσε τη σύντομη ζωή σου.
Άγριος κι ανόμοιος όχλος
Οι δύστυχοι θνητοί...
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Από το ελληνικό του Σιμωνίδη
Όλα στον κόσμο αυτό
Είναι στου Δία το χέρι, γιε μου
Του Δία, που κάθε πράγμα διευθετεί
Κατά την θέλησή του.
Μα η σκέψη μας, τυφλή, φροντίζει και μοχθεί
Για εποχές μακρινές
Κι ας είναι η τύχη μας στα χέρια τ’ ουρανού
Κι η πορεία των ανθρώπων
Από μέρα σε μέρα.
Όλους μας τρέφει η όμορφη ελπίδα
Με οπτασίες γλυκές, που μας κουράζουν.
Άλλοι την φίλη αυγή
Άλλοι το μέλλον μάταια περιμένουν.
Κανείς δεν ζει στη γη χωρίς να σκέφτεται
Ότι τον χρόνο που έρχεται
Εύσπλαχνοι θα ‘ναι, επιεικείς
Ο Πλούτωνας κι οι άλλοι θεοί.
Όμως, πριν φτάσει η ελπίδα στο λιμάνι
Ήδη πολλούς τα γηρατειά έχουν δέσει
Κι άλλους η ασθένεια οδηγεί στη σκούρα Λήθη.
Αυτόν ο σκληρός Άρης, κι εκείνον
Το κύμα του πελάγους έχει αρπάξει.
Άλλοι από μαύρες έγνοιες λιώνουν
Ή λυπημένο κόμπο δένουν στο λαιμό
Υπόγειο ζητώντας καταφύγιο.
Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται
Άγριος κι ανόμοιος όχλος
Οι δύστυχοι θνητοί.
Εγώ όμως λέω ότι όποιος είναι συνετός
Και δεν θέλει να σφάλλει
Δεν θ’ ανεχόταν να υποφέρει τόσο
Και ν’ αγαπήσει μόνο
Τα βάσανα και τον δικό του πόνο.
Του ιδίου
Όλα τ’ ανθρώπινα διαρκούν μια στιγμή
Το είπε ο σοφός γέροντας της Χίου
Κι είχε δίκιο: τα φύλλα κι οι άνθρωποι
Έχουν την ίδια μοίρα.
Λίγοι όμως μέσα τους κρατούν
Τη φωνή αυτή. Στην ανήσυχη ελπίδα
Κόρη της νεανικής καρδιάς
Όλοι δανείζουν χώρο.
Όσο είναι το άνθος άλικο
Κι η ηλικία μας άγουρη
Μάταια η ψυχή, κενή και φαντασμένη
Τρέφει εκατό γλυκές ελπίδες
Χωρίς να περιμένει γηρατειά και θάνατο.
Για την αρρώστια, ο υγιής
Και ρωμαλέος άνθρωπος
Δεν νοιάζεται ποτέ.
Μα είναι άμυαλος όποιος δεν βλέπει
Της νεότητας τα γρήγορα φτερά
Κι ότι απ’ την κούνια ο θάνατος δεν είναι μακριά.
Εσύ, έτοιμος να κάνεις το μοιραίο βήμα
Για το βασίλειο του Πλούτωνα
Θυμήσου:
Στις ηδονές του σήμερα
Αφιέρωσε τη σύντομη ζωή σου.
Τετάρτη 21 Αυγούστου 2013
Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται άγριος κι ανόμοιος όχλος...
Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη.
Κι όμως, μ’ ευχαριστεί
Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου.
Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος
Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη
Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο
Να θυμάσαι τα περασμένα
Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος....
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Στη σελήνη
Τώρα που έκλεισε έναν κύκλο ο χρόνος
Θυμάμαι, ερχόμουν με τόση αγωνία
Εδώ στον λόφο και σε κοιτούσα
Σελήνη μου, γεμάτη χάρη.
Κι εσύ, εκκρεμής πάνω απ’ το δάσος
Το φώτιζες ολόκληρο, όπως τώρα. Τότε όμως
Το πρόσωπό σου ήταν θολό κι αβέβαιο
Από τα δάκρυα που έρχονταν στα βλέφαρά μου
Γιατί ήταν βάσανο η ζωή μου, κι είναι ακόμα,
Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη.
Κι όμως, μ’ ευχαριστεί
Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου.
Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος
Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη
Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο
Να θυμάσαι τα περασμένα
Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος.
Το άπειρο
Πάντα αγαπούσα τον έρημο λόφο
Κι αυτόν τον φράχτη, που σχεδόν κρύβει
Τον μακρινό ορίζοντα απ’ το βλέμμα.
Μα όπως κάθομαι και κοιτάζω
Τους αχανείς χώρους εκεί έξω
Τις υπεράνθρωπες σιωπές και τη βαθιά ησυχία
Βυθίζομαι στις σκέψεις, κι ο φόβος
Αγγίζει την καρδιά μου. Κι όταν ακούω
Τον άνεμο να μαίνεται στα δέντρα
Εκείνη φέρνω την ατέλειωτη σιωπή
Δίπλα σε τούτη τη φωνή, κι έρχεται το άπειρο
Στο νου μου, κι οι εποχές που φεύγουν
Και η τωρινή που ζει, κι ο ήχος της. Έτσι
Στην απεραντοσύνη αυτή πνίγεται η σκέψη μου
Και ναυαγώ γλυκά σε τέτοια θάλασσα.
Από το ελληνικό του Σιμωνίδη
Όλα στον κόσμο αυτό
Είναι στου Δία το χέρι, γιε μου
Του Δία, που κάθε πράγμα διευθετεί
Κατά την θέλησή του.
Μα η σκέψη μας, τυφλή, φροντίζει και μοχθεί
Για εποχές μακρινές
Κι ας είναι η τύχη μας στα χέρια τ’ ουρανού
Κι η πορεία των ανθρώπων
Από μέρα σε μέρα.
Όλους μας τρέφει η όμορφη ελπίδα
Με οπτασίες γλυκές, που μας κουράζουν.
Άλλοι την φίλη αυγή
Άλλοι το μέλλον μάταια περιμένουν.
Κανείς δεν ζει στη γη χωρίς να σκέφτεται
Ότι τον χρόνο που έρχεται
Εύσπλαχνοι θα ‘ναι, επιεικείς
Ο Πλούτωνας κι οι άλλοι θεοί.
Όμως, πριν φτάσει η ελπίδα στο λιμάνι
Ήδη πολλούς τα γηρατειά έχουν δέσει
Κι άλλους η ασθένεια οδηγεί στη σκούρα Λήθη.
Αυτόν ο σκληρός Άρης, κι εκείνον
Το κύμα του πελάγους έχει αρπάξει.
Άλλοι από μαύρες έγνοιες λιώνουν
Ή λυπημένο κόμπο δένουν στο λαιμό
Υπόγειο ζητώντας καταφύγιο.
Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται
Άγριος κι ανόμοιος όχλος
Οι δύστυχοι θνητοί.
Εγώ όμως λέω ότι όποιος είναι συνετός
Και δεν θέλει να σφάλλει
Δεν θ’ ανεχόταν να υποφέρει τόσο
Και ν’ αγαπήσει μόνο
Τα βάσανα και τον δικό του πόνο.
Κι όμως, μ’ ευχαριστεί
Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου.
Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος
Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη
Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο
Να θυμάσαι τα περασμένα
Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος....
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Στη σελήνη
Τώρα που έκλεισε έναν κύκλο ο χρόνος
Θυμάμαι, ερχόμουν με τόση αγωνία
Εδώ στον λόφο και σε κοιτούσα
Σελήνη μου, γεμάτη χάρη.
Κι εσύ, εκκρεμής πάνω απ’ το δάσος
Το φώτιζες ολόκληρο, όπως τώρα. Τότε όμως
Το πρόσωπό σου ήταν θολό κι αβέβαιο
Από τα δάκρυα που έρχονταν στα βλέφαρά μου
Γιατί ήταν βάσανο η ζωή μου, κι είναι ακόμα,
Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη.
Κι όμως, μ’ ευχαριστεί
Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου.
Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος
Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη
Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο
Να θυμάσαι τα περασμένα
Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος.
Το άπειρο
Πάντα αγαπούσα τον έρημο λόφο
Κι αυτόν τον φράχτη, που σχεδόν κρύβει
Τον μακρινό ορίζοντα απ’ το βλέμμα.
Μα όπως κάθομαι και κοιτάζω
Τους αχανείς χώρους εκεί έξω
Τις υπεράνθρωπες σιωπές και τη βαθιά ησυχία
Βυθίζομαι στις σκέψεις, κι ο φόβος
Αγγίζει την καρδιά μου. Κι όταν ακούω
Τον άνεμο να μαίνεται στα δέντρα
Εκείνη φέρνω την ατέλειωτη σιωπή
Δίπλα σε τούτη τη φωνή, κι έρχεται το άπειρο
Στο νου μου, κι οι εποχές που φεύγουν
Και η τωρινή που ζει, κι ο ήχος της. Έτσι
Στην απεραντοσύνη αυτή πνίγεται η σκέψη μου
Και ναυαγώ γλυκά σε τέτοια θάλασσα.
Από το ελληνικό του Σιμωνίδη
Όλα στον κόσμο αυτό
Είναι στου Δία το χέρι, γιε μου
Του Δία, που κάθε πράγμα διευθετεί
Κατά την θέλησή του.
Μα η σκέψη μας, τυφλή, φροντίζει και μοχθεί
Για εποχές μακρινές
Κι ας είναι η τύχη μας στα χέρια τ’ ουρανού
Κι η πορεία των ανθρώπων
Από μέρα σε μέρα.
Όλους μας τρέφει η όμορφη ελπίδα
Με οπτασίες γλυκές, που μας κουράζουν.
Άλλοι την φίλη αυγή
Άλλοι το μέλλον μάταια περιμένουν.
Κανείς δεν ζει στη γη χωρίς να σκέφτεται
Ότι τον χρόνο που έρχεται
Εύσπλαχνοι θα ‘ναι, επιεικείς
Ο Πλούτωνας κι οι άλλοι θεοί.
Όμως, πριν φτάσει η ελπίδα στο λιμάνι
Ήδη πολλούς τα γηρατειά έχουν δέσει
Κι άλλους η ασθένεια οδηγεί στη σκούρα Λήθη.
Αυτόν ο σκληρός Άρης, κι εκείνον
Το κύμα του πελάγους έχει αρπάξει.
Άλλοι από μαύρες έγνοιες λιώνουν
Ή λυπημένο κόμπο δένουν στο λαιμό
Υπόγειο ζητώντας καταφύγιο.
Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται
Άγριος κι ανόμοιος όχλος
Οι δύστυχοι θνητοί.
Εγώ όμως λέω ότι όποιος είναι συνετός
Και δεν θέλει να σφάλλει
Δεν θ’ ανεχόταν να υποφέρει τόσο
Και ν’ αγαπήσει μόνο
Τα βάσανα και τον δικό του πόνο.
Δευτέρα 9 Απριλίου 2012
Χάθηκε η μεγάλη πλάνη που εγώ τη νόμισα αιώνια...
Στο γένος το δικό μας η μοίρα χάρισε μόνο τον θάνατο.
Τον εαυτό σου πλέον περιφρόνησε, τη φύση επίσης,
εκείνη την κακούργα δύναμη που στα κρυφά κυριαρχεί...
Giacomo Leopardi (1798-1837)
Τζιάκομο Λεοπάρντι
(από τα Canti)
Τώρα θα ξαποστάσεις μια για πάντα,
κουρασμένη μου καρδιά. Χάθηκε η μεγάλη πλάνη
που εγώ τη νόμισα αιώνια. Χάθηκε· και το νιώθω πια καλά
πως μέσα μας για αγαπημένες πλάνες
δεν έσβησε η ελπίδα, μα η αποθυμιά.
Για πάντα τώρα στάσου. Χτύπησες αρκετά.
Σε τίποτα δεν ωφελεί η κίνησή σου
ούτε η γη τους στεναγμούς σου αξίζει.
Πίκρα και πλήξη είν’η ζωή και τίποτε άλλο.
Ο κόσμος είναι λάσπη.
Ησύχασε λοιπόν. Για τελευταία φορά απελπίσου.
Στο γένος το δικό μας η μοίρα χάρισε μόνο τον θάνατο.
Τον εαυτό σου πλέον περιφρόνησε, τη φύση επίσης,
εκείνη την κακούργα δύναμη που στα κρυφά κυριαρχεί
βλάπτοντας τον καθένα,
μαζί της περιφρόνησε και την απέραντη των πάντων ματαιότητα
(μετάφραση Λητώ Σεϊζάνη)
Πηγή:
http://peopleandideas.gr/2012/03/02/leopardi/
Το τραγούδι του κοριτσιού
Τραγούδι επίμονο, μικρής κοπέλας
Έρχεσαι από κλειστό δωμάτιο και πλανιέσαι
Στους ήσυχους δρόμους – γιατί μου ακούγεσαι
Τόσο θλιμμένο; Γιατί μου σφίγγεις τόσο την καρδιά
Και φέρνεις δάκρυα στα μάτια;
Είσαι όμως πρόσχαρο, μια γιορτινή φωνή
Για την ελπίδα. Κάθε σου νότα αντηχεί αναμονή.
Ας είσαι χαρωπό, στ’ αυτιά μου μοιάζεις θρήνος
Κι ο οίκτος τρυπάει την ψυχή μου.
Και μόνο η ιδέα της ελπίδας
Φέρνει πόνο
Σ’ αυτόν που καλά τη γνωρίζει.
Τον εαυτό σου πλέον περιφρόνησε, τη φύση επίσης,
εκείνη την κακούργα δύναμη που στα κρυφά κυριαρχεί...
Giacomo Leopardi (1798-1837)
Τζιάκομο Λεοπάρντι
(από τα Canti)
Τώρα θα ξαποστάσεις μια για πάντα,
κουρασμένη μου καρδιά. Χάθηκε η μεγάλη πλάνη
που εγώ τη νόμισα αιώνια. Χάθηκε· και το νιώθω πια καλά
πως μέσα μας για αγαπημένες πλάνες
δεν έσβησε η ελπίδα, μα η αποθυμιά.
Για πάντα τώρα στάσου. Χτύπησες αρκετά.
Σε τίποτα δεν ωφελεί η κίνησή σου
ούτε η γη τους στεναγμούς σου αξίζει.
Πίκρα και πλήξη είν’η ζωή και τίποτε άλλο.
Ο κόσμος είναι λάσπη.
Ησύχασε λοιπόν. Για τελευταία φορά απελπίσου.
Στο γένος το δικό μας η μοίρα χάρισε μόνο τον θάνατο.
Τον εαυτό σου πλέον περιφρόνησε, τη φύση επίσης,
εκείνη την κακούργα δύναμη που στα κρυφά κυριαρχεί
βλάπτοντας τον καθένα,
μαζί της περιφρόνησε και την απέραντη των πάντων ματαιότητα
(μετάφραση Λητώ Σεϊζάνη)
Πηγή:
http://peopleandideas.gr/2012/03/02/leopardi/
Το τραγούδι του κοριτσιού
Τραγούδι επίμονο, μικρής κοπέλας
Έρχεσαι από κλειστό δωμάτιο και πλανιέσαι
Στους ήσυχους δρόμους – γιατί μου ακούγεσαι
Τόσο θλιμμένο; Γιατί μου σφίγγεις τόσο την καρδιά
Και φέρνεις δάκρυα στα μάτια;
Είσαι όμως πρόσχαρο, μια γιορτινή φωνή
Για την ελπίδα. Κάθε σου νότα αντηχεί αναμονή.
Ας είσαι χαρωπό, στ’ αυτιά μου μοιάζεις θρήνος
Κι ο οίκτος τρυπάει την ψυχή μου.
Και μόνο η ιδέα της ελπίδας
Φέρνει πόνο
Σ’ αυτόν που καλά τη γνωρίζει.
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
Σχόλια & ζωγράφοι, ζωγραφική: ο Λεοπάρντι στοχάζεται για τη φύση των ανθρώπων...
Στοχασμοί & ζωγραφική, ζωγράφοι, σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι
Γιάννης Σταύρου, Δύο καράβια, λάδι σε καμβά
Φιλοσοφίας συνέχεια...
Με τον καλλιτεχνικό λόγο του ποιητή ο Λεοπάρντι στοχάζεται για τη φύση των ανθρώπων...
Αφενός λοιπόν μη σας εκπλήσσει τίποτα και αφετέρου απολαύστε τη σοφή αλλά και τραγική απλότητα του μεγάλου ποιητή...
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Στοχασμοί
(αποσπάσματα - μτφ. Κατερίνα Βασιλικού, Εκδ. Printa)
Υποστηρίζω ότι ο κόσμος δεν είναι παρά μια συμμαχία των επιτηδείων ενάντια στους καλούς, των χυδαίων ενάντια στους πιο ευγενείς. Όταν πολλοί επιτήδειοι συναντιώνται για πρώτη φορά, αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο χωρίς δυσκολία, σαν από διαίσθηση, και πάραυτα δένονται μεταξύ τους. Αν κατά τύχη τα συμφέροντά τους αντιτίθενται στη συμμαχία τους, εξακολουθούν να διατηρούν οι μεν για τους δε μια έντονη συμπάθεια και αλληλοεκτίμηση. Όταν ένας πονηρός άνθρωπος συνάπτει ένα συμβόλαιο ή κλείνει μια συμφωνία με άτομο του ιδίου φυράματος, συνήθως ενεργεί έντιμα και δε διανοείται να τον εξαπατήσει. Αν αντίθετα έχει να διαπραγματευτεί με έντιμους ανθρώπους, δεν κρατάει ποτέ το λόγο του και αν το θεωρήσει συμφέρον, θα προσπαθήει να τους καταστρέψει...
Οι καλοί και μεγαλόκαρδοι άνθρωποι, οι οποίοι διαφέρουν από τον όχλο, θεωρούνατι από αυτόν παράξενα όντα. Όχι μόνο δεν τους αντιμετωπίζουν ως αδελφούς και φίλους, αλλά τους απομακρύνουν ευχαρίστως από τα κοινά και, όπως μονίμως βλέπουμε, τους καταδιώκουν περισσότερο ή λιγότερο ανελέητα, ανάλογα με την κακότητα ή την ατιμία της εποχής στην οποία έμελλε να ζήσουν. Πράγματι, όπως στον ανθρώπινο οργανισμό η φύση προσπαθεί πάντα να εξαλείψει τις προδιαθέσεις και τα στοιχεία εκείνα τα οποία αντιτίθενται στις θεμελιώδεις αρχές του σώματος, με τον ίδιο τρόπο στα μεγάλα ανθρώπινα σύνολα, η φύση προστάζει τον εκμηδενισμό και την με κάθε τρόπο εκδίωξη όποιου διαφέρει αισθητά από το σύνολο...
Οι καλύτεροι και ευγενέστεροι είναι πάντοτε και οι πιο μισητοί, επειδή είναι ειλικρινείς και λένε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό αποτελεί ασυγχώρητο λάθος στο ανθρώπινο γένος, το οποίο δε μισεί τόσο αυτόν που πράττει το κακό, ούτε το ίδιο το κακό, όσο αυτόν που το αποκαλεί με το αληθινό του όνομα...
Γιάννης Σταύρου, Δύο καράβια, λάδι σε καμβά
Φιλοσοφίας συνέχεια...
Με τον καλλιτεχνικό λόγο του ποιητή ο Λεοπάρντι στοχάζεται για τη φύση των ανθρώπων...
Αφενός λοιπόν μη σας εκπλήσσει τίποτα και αφετέρου απολαύστε τη σοφή αλλά και τραγική απλότητα του μεγάλου ποιητή...
Τζιάκομο Λεοπάρντι
Στοχασμοί
(αποσπάσματα - μτφ. Κατερίνα Βασιλικού, Εκδ. Printa)
Υποστηρίζω ότι ο κόσμος δεν είναι παρά μια συμμαχία των επιτηδείων ενάντια στους καλούς, των χυδαίων ενάντια στους πιο ευγενείς. Όταν πολλοί επιτήδειοι συναντιώνται για πρώτη φορά, αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο χωρίς δυσκολία, σαν από διαίσθηση, και πάραυτα δένονται μεταξύ τους. Αν κατά τύχη τα συμφέροντά τους αντιτίθενται στη συμμαχία τους, εξακολουθούν να διατηρούν οι μεν για τους δε μια έντονη συμπάθεια και αλληλοεκτίμηση. Όταν ένας πονηρός άνθρωπος συνάπτει ένα συμβόλαιο ή κλείνει μια συμφωνία με άτομο του ιδίου φυράματος, συνήθως ενεργεί έντιμα και δε διανοείται να τον εξαπατήσει. Αν αντίθετα έχει να διαπραγματευτεί με έντιμους ανθρώπους, δεν κρατάει ποτέ το λόγο του και αν το θεωρήσει συμφέρον, θα προσπαθήει να τους καταστρέψει...
Οι καλοί και μεγαλόκαρδοι άνθρωποι, οι οποίοι διαφέρουν από τον όχλο, θεωρούνατι από αυτόν παράξενα όντα. Όχι μόνο δεν τους αντιμετωπίζουν ως αδελφούς και φίλους, αλλά τους απομακρύνουν ευχαρίστως από τα κοινά και, όπως μονίμως βλέπουμε, τους καταδιώκουν περισσότερο ή λιγότερο ανελέητα, ανάλογα με την κακότητα ή την ατιμία της εποχής στην οποία έμελλε να ζήσουν. Πράγματι, όπως στον ανθρώπινο οργανισμό η φύση προσπαθεί πάντα να εξαλείψει τις προδιαθέσεις και τα στοιχεία εκείνα τα οποία αντιτίθενται στις θεμελιώδεις αρχές του σώματος, με τον ίδιο τρόπο στα μεγάλα ανθρώπινα σύνολα, η φύση προστάζει τον εκμηδενισμό και την με κάθε τρόπο εκδίωξη όποιου διαφέρει αισθητά από το σύνολο...
Οι καλύτεροι και ευγενέστεροι είναι πάντοτε και οι πιο μισητοί, επειδή είναι ειλικρινείς και λένε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό αποτελεί ασυγχώρητο λάθος στο ανθρώπινο γένος, το οποίο δε μισεί τόσο αυτόν που πράττει το κακό, ούτε το ίδιο το κακό, όσο αυτόν που το αποκαλεί με το αληθινό του όνομα...
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Σχόλια & ζωγραφική, σύγχρονοι ζωγράφοι: κι είναι γλυκό να νοιώθω ναυαγός σ'αυτή την θάλασσα...
Ποίηση & σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι, ζωγραφική
Γιάννης Σταύρου, Ύδρα, στο φως της σελήνης, λάδι σε καμβά
Θυμάμαι και καταμετρώ τις εποχές
Που η λύπη ετούτη μου ήταν αρεστή...
Τζάκομο Λεοπάρντι
Στη σελήνη
Ω, Σελήνη ευγενική, τώρα στου χρόνου τα γυρίσματα
Θυμάμαι πως, βαριά-βαριά με θλίψη,
Στο λόφο για να σ’ ατενίσω αναρριχούμουν
Κι ως τότε τώρα τα δέντρα αγκαλιάζεις
Προσδίδοντάς τους φως. Όμως στα μάτια μου
Συννεφιασμένο φαίνεται, τρεμάμενο, το πρόσωπό σου,
Από τα δάκρυτα που πλήθυναν κατ’ απ’ τα βλέφαρά μου,
Τόσο επώδυνη ήταν και είναι, Σελήνη φίλτατη, η ζωή μου·
Δεν αλλάζει η πορεία της. Κι ακόμη
Θυμάμαι και καταμετρώ τις εποχές
Που η λύπη ετούτη μου ήταν αρεστή. Πόσο ευπρόσδεκτη
Σ’ αυτά τα χρόνια της νεότητος -όταν ως και η ελάχιστη ελπίδα
Έχει ένα εύρος, κι είναι η θύμηση ελλιπής-
Είναι η μνήμη, ακόμη και περασμένων πραγμάτων, θλιβερών
Που ο πόνος τους ακόμη έχει διάρκεια.
Giacomo Leopardi (1798-1837)
Το άπειρο
Από πάντα μου είναι αγαπητός
αυτός ο ερημικός λόφος
κι αυτός ο φράκτης με τους θάμνους
που μου κρύβουν ένα μεγάλο μέρος
από τον μακρυνό ορίζοντα..
αλλά από δω που κάθομαι και θαυμάζω,
απέραντους χώρους πέρα απ'αυτόν,
υπερκόσμιες σιωπές και βαθύτατη γαλήνη
με την σκέψη μου φαντάζομαι..
σε τέτοιο σημείο που η καρδιά μου
μπορεί ν'αρχίσει να τρομάζει.
Και καθώς τον άνεμο ακούω να βουΐζει
μέσα απ'τό φύλλωμα των θάμνων
συγκρίνω αυτό τον ήχο
μ'εκείνη την απόλυτη σιωπή,
κι αναπολώ την αιωνιότητα
και τις περασμένες εποχές
και το ηχηρό ζωντανό παρόν.
Έτσι σ'αυτή την απεραντοσύνη
βυθίζεται η σκέψη μου:
κι είναι γλυκό να νοιώθω ναυαγός
σ'αυτή την θάλασσα.
Και μερικά αποφθέγματά του...
Σε έναν κόσμο φτιαγμένο απ’ τον Θεό, το πρόβατο θα μάθαινε αριθμητική μετρώντας αμέριμνο τα δόντια τού λύκου.
Ο πιο σίγουρος τρόπος να κρύβεις από τους άλλους τι όρια έχουν οι γνώσεις σου είναι να μην τα ξεπερνάς.
Η ειλικρίνεια μπορεί να ωφελήσει, όταν το αντικείμενό της είναι τόσο σπάνιο ώστε κανένας να μην πιστεύει σ’ αυτό.
Γιάννης Σταύρου, Ύδρα, στο φως της σελήνης, λάδι σε καμβά
Θυμάμαι και καταμετρώ τις εποχές
Που η λύπη ετούτη μου ήταν αρεστή...
Τζάκομο Λεοπάρντι
Στη σελήνη
Ω, Σελήνη ευγενική, τώρα στου χρόνου τα γυρίσματα
Θυμάμαι πως, βαριά-βαριά με θλίψη,
Στο λόφο για να σ’ ατενίσω αναρριχούμουν
Κι ως τότε τώρα τα δέντρα αγκαλιάζεις
Προσδίδοντάς τους φως. Όμως στα μάτια μου
Συννεφιασμένο φαίνεται, τρεμάμενο, το πρόσωπό σου,
Από τα δάκρυτα που πλήθυναν κατ’ απ’ τα βλέφαρά μου,
Τόσο επώδυνη ήταν και είναι, Σελήνη φίλτατη, η ζωή μου·
Δεν αλλάζει η πορεία της. Κι ακόμη
Θυμάμαι και καταμετρώ τις εποχές
Που η λύπη ετούτη μου ήταν αρεστή. Πόσο ευπρόσδεκτη
Σ’ αυτά τα χρόνια της νεότητος -όταν ως και η ελάχιστη ελπίδα
Έχει ένα εύρος, κι είναι η θύμηση ελλιπής-
Είναι η μνήμη, ακόμη και περασμένων πραγμάτων, θλιβερών
Που ο πόνος τους ακόμη έχει διάρκεια.
Giacomo Leopardi (1798-1837)
Το άπειρο
Από πάντα μου είναι αγαπητός
αυτός ο ερημικός λόφος
κι αυτός ο φράκτης με τους θάμνους
που μου κρύβουν ένα μεγάλο μέρος
από τον μακρυνό ορίζοντα..
αλλά από δω που κάθομαι και θαυμάζω,
απέραντους χώρους πέρα απ'αυτόν,
υπερκόσμιες σιωπές και βαθύτατη γαλήνη
με την σκέψη μου φαντάζομαι..
σε τέτοιο σημείο που η καρδιά μου
μπορεί ν'αρχίσει να τρομάζει.
Και καθώς τον άνεμο ακούω να βουΐζει
μέσα απ'τό φύλλωμα των θάμνων
συγκρίνω αυτό τον ήχο
μ'εκείνη την απόλυτη σιωπή,
κι αναπολώ την αιωνιότητα
και τις περασμένες εποχές
και το ηχηρό ζωντανό παρόν.
Έτσι σ'αυτή την απεραντοσύνη
βυθίζεται η σκέψη μου:
κι είναι γλυκό να νοιώθω ναυαγός
σ'αυτή την θάλασσα.
Και μερικά αποφθέγματά του...
Σε έναν κόσμο φτιαγμένο απ’ τον Θεό, το πρόβατο θα μάθαινε αριθμητική μετρώντας αμέριμνο τα δόντια τού λύκου.
Ο πιο σίγουρος τρόπος να κρύβεις από τους άλλους τι όρια έχουν οι γνώσεις σου είναι να μην τα ξεπερνάς.
Η ειλικρίνεια μπορεί να ωφελήσει, όταν το αντικείμενό της είναι τόσο σπάνιο ώστε κανένας να μην πιστεύει σ’ αυτό.
Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
Σχόλια & ζωγραφική, Έλληνες ζωγράφοι: για τη μανία να διαβάζει ή ν' απαγγέλει κανείς σε άλλους...
Στοχασμοί & ζωγραφική, ζωγράφοι, Έλληνες ζωγράφοι
Γιάννης Σταύρου, Γυναίκα με καπέλο, λάδι σε καμβά
...Σήμερα που όλοι λογοτεχνίζουν και δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να βρεις κάποιον που να μην είναι συγγραφέας...
Το σχόλιο δεν είναι δικό μας. Δεν είμαστε εμείς, αλλά ο Λεοπάρντι που γράφει τα παραπάνω...
Όσο για τη μάστιγα των βιβλιοπαρουσιάσεων, δεν θα βρείτε κάνεναν να παρουσιάζει καλύτερα και πιο γραφυρά τη σημερινή λαίλαπα...
Θα ανακαλύψετε μάλιστα ότι αυτή η ηλίθια επίδειξη της ανθρώπινης φιλαυτίας δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση - υπήρχε από πάντα, όπως άλλωστε και κάθε άλλη εκδήλωση της αήτητης βλάκείας...
Απλώς, είμαστε περισσότεροι...Και περισσότερες και οι εκδηλώσεις...
Όσο για την Ελλάδα, η μόδα πιο πρόσφατη, όπως όλα...
"Κουράγιο φίλοι, βλέπω στεριά"...
Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798-1837)
Σκέψεις
(Εκδόσεις opera)
Αφιερώνεται σε όλους τους σύμπάσχοντες στις παρουσιάσεις καλών, μέτριων και απαράδεκτων βιβλίων...
Προσοχή, η Οκτάβια λιποθύμησε...
Γιάννης Σταύρου, Γυναίκα με καπέλο, λάδι σε καμβά
...Σήμερα που όλοι λογοτεχνίζουν και δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να βρεις κάποιον που να μην είναι συγγραφέας...
Το σχόλιο δεν είναι δικό μας. Δεν είμαστε εμείς, αλλά ο Λεοπάρντι που γράφει τα παραπάνω...
Όσο για τη μάστιγα των βιβλιοπαρουσιάσεων, δεν θα βρείτε κάνεναν να παρουσιάζει καλύτερα και πιο γραφυρά τη σημερινή λαίλαπα...
Θα ανακαλύψετε μάλιστα ότι αυτή η ηλίθια επίδειξη της ανθρώπινης φιλαυτίας δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση - υπήρχε από πάντα, όπως άλλωστε και κάθε άλλη εκδήλωση της αήτητης βλάκείας...
Απλώς, είμαστε περισσότεροι...Και περισσότερες και οι εκδηλώσεις...
Όσο για την Ελλάδα, η μόδα πιο πρόσφατη, όπως όλα...
"Κουράγιο φίλοι, βλέπω στεριά"...
Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798-1837)
Σκέψεις
(Εκδόσεις opera)
Αφιερώνεται σε όλους τους σύμπάσχοντες στις παρουσιάσεις καλών, μέτριων και απαράδεκτων βιβλίων...
Προσοχή, η Οκτάβια λιποθύμησε...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)