θα γίνω Σεπτέμβριος έλεγε ο Αύγουστος...

 Έβρεξε δω λιγάκι.
Δοκιμαστικά, σαν έλεγχος...

               Γιάννης Σταύρου, Μετά την βροχή, Θεσσαλονίκη

Κική Δημουλά
Βροχή επιστροφής

Εγώ, όταν μεγαλώσω
θα γίνω Σεπτέμβριος έλεγε ο Αύγουστος.
Έβρεξε δω λιγάκι.
Δοκιμαστικά, σαν έλεγχος
αν λειτουργούν καλά οι πτώσεις.
Όπως χτυπάνε κάθε τόσο
ξαφνικά οι σειρήνες, δοκιμαστικά,
αν λειτουργεί καλά
ο τρόμος του πολέμου.
Ελάχιστη βροχή,
ίσα που την πλατάγισε στο στόμα του
το χώμα τη σταγόνα
– καθώς δοκιμαστής κρασιών –,
μόλις που πρόλαβε η υγρόεσσα ευωδιά
παραπονιάρα να τριφτεί
πάνω στα περιβόλια.
[...]
Κάτι θα την πονέσει απόψε τη βραδιά
γι’ αυτό το προς το τέλος.
Αν έχει ξαστεριά
θα πιει κάποιο παυσίπονο αστέρι.
Εγώ θα μείνω ακόμα λίγο.
Μήπως και ξαναβρέξει.
Να σε ξεπλύνω λίγο.
Είσαι μες στην αρμύρα και τ’ αλάτια
από τότε που ήμουνα θάλασσα.

σε χώρους που τόσο αγάπησα...

Κι όλο ζητάω να βρω καινούριες προβλήτες...

        Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη- λιμάνι

Τάσος Κόρφης
S/S TERRIFIED RETURN"

Δεν ξέρω αν φταίνε τα μάτια μου ή αν έχουν μεταβληθεί τα λιμάνια,
αν κάθε τι καινούριο κρύβει κι ένα χωρισμό,
ή μόνο τα μάτια γερνούν, όλο και πιο πολύ ησυχάζουν,
ο χρόνος καταπιεστικά μας περιφράσσει στα χαρακώματα.

Κι όλο ζητάω να βρω καινούριες προβλήτες, καινούρια περίπτερα,
τόπους καινούριους, άλλους ορίζοντες, ξένα φανάρια,
γιατί φοβάμαι, τρομάζω την κάθε επιστροφή,
δεν αντέχω την επαιτεία σε χώρους που τόσο αγάπησα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη...

Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

 

                          Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινή Θεσσαλονίκη

Κική Δημουλά
Πέρασα

Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει.

Όχι δεν είμαι λυπημένη.

 

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.

Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.

Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων

μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.

Όχι δεν είμαι λυπημένη.

 

Πέρασα μέρες με βροχή,

εντάθηκα πίσω απ΄αυτό

το συρματόπλεγμα το υδάτινο

υπομονετικά κι απαρατήρητα,

όπως ο πόνος των δέντρων

όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει

κι όπως ο φόβος των γενναίων.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

 

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια

και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν

σε αθέατα αίτια χαράς.

Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.

Τα τεντωμένα τόξα τους

βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.

Είδα πολλά και ωραία όνειρα

και είδα να ξεχνιέμαι.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

 

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,

τα δικά μου και των άλλων,

κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους

να περάσει ο πλατύς χρόνος.

Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.

Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα

και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.

Έλαβα κάρτες σύντομες:

εγκάρδιο αποχαιρετηστήριο από την Πάτρα

και κα΄τι χαιρετίσματα

από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,

στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.

Και πολύ στις αλυσίδες.

Έμαθα να διαβάζω χέρια

και να χάνω χέρια.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

 

Ταξίδεψα μάλιστα.

Πήγα κι από ‘δω, πήγα κι από ‘κει…

Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.

Έχασα κι από ‘δω, έχασα κι από ‘κει.

Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα

κι απ’ την απροσεξία μου.

Πήγα και στη θάλασσα.

Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.

Φοβήθηκα τη μοναξιά

και φαντάστηκα ανθρώπους.

Τους είδα να πέφτουν

απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,

που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα

κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.

Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες

ορθόδοξης ερημίας.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

 

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.

Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.

Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,

σκοτεινή, με ακόνισε.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

 

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι

όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,

κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό

στα ξεροπόταμα

και παρασύρθηκα”

Όχι, δεν είμαι λυπημένη

Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Είναι οι μέρες της πολύχρωμης γαλήνης για έναν κόσμο αόμματο και κουφό...

Νύχτα του Δεκέμβρη που όλα τα όνειρα επιτρέπονται όσο είναι ακόμα σκοτάδι

έχει αρχίσει να πέφτει ένα ψιλόβροχο παγερό που ο άνεμος το πετάει πάνω στα τζάμια...

 

                              Γιάννης Σταύρου, Μετά τη βροχή 

 

Χρυσαυγή Τούμπα

Δεκέμβρης

 

Γίνονται πιο κρύα τα πρωινά κι όλο και σαπίζουν τα κιτρινισμένα σφενδάμια

Στην πόλη πάτησε πόδι η γκρίζα μονοτονία και το φως σκοτώνεται σαν τις μέλισσες στην παγωνιά

Η κυδωνιά φόρεσε το κίτρινο σκουφί της και το αλεξανδρινό κόκκινη κοντή φούστα

Νύχτα του Δεκέμβρη που όλα τα όνειρα επιτρέπονται όσο είναι ακόμα σκοτάδι

έχει αρχίσει να πέφτει ένα ψιλόβροχο παγερό που ο άνεμος το πετάει πάνω στα τζάμια

Νοτισμένες ανάσες στα βρεγμένα παγκάκια δαγκώνει ο αέρας της θλίψης τα πρόσωπά τους

Το κεφάλι τους αναπαύεται ανάμεσα στις παρενθέσεις των υψωμένων χεριών τους

Σκεπή τους τα φύλλα των ευκαλύπτων προσευχή τους οι τριγμοί των κλαδιών τους

Είναι ένα θλιβερό χειμωνιάτικο βράδυ βροχερό και παγωμένο με τα νερά να υψώνονται μέσα από τους υπονόμους και τίποτα να μην τα σταματάει

Με τις βιτρίνες κατάφορτες λαμπιόνια πεθαμένου φωτός

Είναι οι μέρες της πολύχρωμης γαλήνης για έναν κόσμο αόμματο και κουφό.

χ.τ.

15.12.2019

Αυγουστιάτικο φεγγάρι...

"Σ' ευχαριστώ, Θεέ, που μέσα μου
Δεν ξέρω τι συμβαίνει!"
Φερνάντο Πεσσόα

                                   Γιάννης Σταύρου, Αυγουστιάτικο φεγγάρι, Θεσσαλονίκη

Το μπλε...

"Το μπλέ που σε τυλίγει
είναι η στάχτη
του καμένου χρόνου .
Το μπλέ που σε τυλίγει
είναι το φώς
που εκτοπίζει ο θάνατος ."
Μιχάλης Γκανάς.

                      Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη, Δύση
                      

η ποίησις δεν είναι άρτος επιούσιος...

".. η ποίησις δεν είναι άρτος επιούσιος, ώστε εν ελλείψει άλλου καλλιτέρου ν' αρκώμεθα εις το κατώτερον. Δεν είναι πρώτης ανάγκης πράγμα, αλλά τρυφή και πολυτέλεια, ήτις πρέπει ή να ήναι καλή, ή να λείπη διόλου. Ο ποιητής, είτε αετός είναι ως ο Πίνδαρος, είτε στρουθίον ως άλλοι κατώτεροι, πρέπει πάντοτε να πετά..."
Εμμανουήλ Ροΐδης

                       Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη με φεγγάρι

Καλό Πάσχα - Καλή Ανάσταση!

Μες στων καιρών την ανημποριά
διώξε το γρέγο και το βοριά
και ξαναγύρισε ήλιε στη γη
με του θριάμβου σου την κραυγή...

Γιάννης Σταύρου, Εκδρομή στην Χαλκιδική- Καλάνδρα (λεπτομέρεια)

Νίκος Γκάτσος
Μεγάλη Εβδομάδα
Μεγάλη Παρασκευή

Βαριά τα βήματά μου σέρνω
στο φως της μέρας το θαμπό
κρίνα της άνοιξης σου φέρνω
και στο σταυρό σου τ' ακουμπώ
φίλε δακρυοπότιστε
των πρωτίστων πρώτιστε.
των πρωτίστων πρώτιστε.

Άρρωστος κύλησε ο αιώνας
κι ο ήλιος βγαίνει μισερός
σαν το φτερό της χελιδόνας
που το σακάτεψε ο καιρός
φίλε τρισμακάριστε
των αρίστων άριστε.
των αρίστων άριστε.

Σήμερα ο Άδης ηνεώχθη
γεφύρι εγίνη ο Γολγοθάς
και στου θανάτου εσύ την όχθη
άφατο δρόμο ακολουθάς
έγγιστε κι ανέγγιστε
των μεγίστων μέγιστε.
των μεγίστων μέγιστε.

Μέγα Σάββατον

Όλα στερέψαν σιγά σιγά.
Τα περιστέρια πετούν αργά
σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς
σε διψασμένους κήπους κι αγρούς.

Πίσω απ' τους λόφους τους χαμηλούς
με τους προφήτες και τους τρελούς
στέκουν παράμερα τρία παιδιά
σα γλαροπούλια στην αμμουδιά.

Μες στων καιρών την ανημποριά
διώξε το γρέγο και το βοριά
και ξαναγύρισε ήλιε στη γη
με του θριάμβου σου την κραυγή.

πόλη των παιδικών μου χρόνων φοβερά χαμένη...

.. πόλη θλιμμένη και εύθυμη, πάλι ονειρεύομαι εδώ ...
Εγώ; Είμαι άραγε ο ίδιος εγώ που εδώ έζησα, κι εδώ γύρισα,
κι εδώ ξαναγύρισα και ξαναγύρισα;..

Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος 1955, Θεσσαλονίκη

Φερνάντο Πεσσόα
Λισαβόνα

Πάλι σε ξαναβλέπω,
πόλη των παιδικών μου χρόνων φοβερά χαμένη ...
πόλη θλιμμένη και εύθυμη, πάλι ονειρεύομαι εδώ ...
Εγώ; Είμαι άραγε ο ίδιος εγώ που εδώ έζησα, κι εδώ γύρισα,
κι εδώ ξαναγύρισα και ξαναγύρισα;
Κι εδώ πάλι ξαναγύρισα;
Ή είμαστε, όλα τα Εγώ που υπήρξα εδώ ή υπήρξαν,
μια σειρά από χάντρες - όντα δεμένα μ' ένα νήμα-μνήμη,
μια σειρά ονείρων του εαυτού μου που τα ονειρεύτηκε
κάποιος άλλος πέρα από μένα;

το απώτατο και μακρυνό σύμπαν...

 .. Όσο πλησιάζουμε τον θάνατο, τόσο περισσότερο στρέφουμε το βλέμμα μας στη γη. Όχι γενικά στη γη, αλλά σε κείνο ακριβώς το ασήμαντο αλλά τόσο αγαπημένο, τόσο νοσταλγημένο κομμάτι γης όπου περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια. Και που παραμένει προφυλαγμένο στη μνήμη, γιατί εκεί ξεκίνησε η σκληρή μαθητεία.
Με θλίψη ξαναφέρνω στο μυαλό μου αυτό το απώτατο και μακρυνό σύμπαν, το συμπυκνωμένο τώρα σ΄ένα πρόσωπο, μια μικρή πλατεία, ένα δρόμο...

Ερνέστο Σάμπατο
Πριν το Τέλος (απόσπασμα)
(μετ. Αγγελική Βασιλάκου)

Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος 1955, Θεσσαλονίκη

όπου κι αν είμαι...

.. δεν είσαι πια εκεί που ήσουν,
αλλά είσαι παντού, όπου κι αν είμαι...
.. tu n’es plus la ou tu etais,
mais tu es partout la ou je suis...
Victor Hugo 

Γιάννης Σταύρου, Στο φως της σελήνης

κόσμος...

 "Αν δεν είχα δημιουργήσει τον δικό μου κόσμο, θα είχα σίγουρα πεθάνει στον κόσμο των άλλων." Αναίς Νιν

"Si je n’avais pas créé mon propre monde, je serais probablement morte dans celui des autres." Anaïs Nin

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη των χρωμάτων

πόρτα μισάνοιχτη...

E molto piu poetica una porta socchiusa che una porta spalancata.
Giacomo Leopardi
*
Μια πόρτα μισάνοιχτη είναι πολύ πιο ποιητική από μια πόρτα ορθάνοιχτη.
Τζιάκομο Λεοπάρντι 

 

 

Γιάννης Σταύρου, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Σαν μια έκρηξη...

Πόσο όμορφος είναι ο ήλιος όταν ολόφρεσκος ανατέλλει,
Σαν μια έκρηξη που μας πετάει την καλημέρα της!
Σαρλ Μπωντλαίρ
*
Que le soleil est beau quand tout frais il se leve, 
Comme une explosion nous lancant son bonjour!
Charles Baudelaire

 

Γιάννης Σταύρου, Ανατολή στη Θεσσαλονίκη

ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας απλώνεται ανεξερεύνητος...

Δεν ξέρω πώς με βλέπει ο κόσμος. Εγώ, πάντως, τον βλέπω σαν ένα παιδί που παίζει στην παραλία απασχολημένο με το να βρίσκει, κάθε λίγο και λιγάκι, ένα πιο λείο βότσαλο ή ένα όστρακο, πιο όμορφο από τα συνηθισμένα, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας απλώνεται ανεξερεύνητος μπροστά του.
Ισαάκ Νεύτων
*
I do not know what I may appear to the world, but to myself  I seem to have been only like a boy playing on the seashore, and diverting myself in now and then finding a smoother pebble or a prettier shell than ordinary, whilst the great ocean of truth lay all undiscovered before me.
Isaac Newton

 

Γιάννης Σταύρου, Κυριακάτικος περίπατος, Θεσσαλονίκη

ένας δρόμος...

"Υπάρχει  στον κόσμο, ένας μοναδικός δρόμος που κανείς άλλος δεν μπορεί να πάρει εκτός από εσένα. 
Πού οδηγεί;
Μη ρωτάς, περπάτα!"
Φρήντριχ Νίτσε

 

Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος 1955, Θεσσαλονίκη

Ταξίδι στο δωμάτιό μου...

.. Δεν υπάρχει κανένας -όχι, ούτε ένας (εννοώ αυτούς που κατοικούν σε δωμάτια) που να μπορεί, αφού διαβάσει το βιβλίο αυτό, να αποδοκιμάσει τον καινούριο τρόπο ταξιδιού που εισάγω στον κόσμο...

 

Γιάννης Σταύρου, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Φρανσουά Ξαβιέ ντε Μεστρ
Ταξίδι στο δωμάτιό μου
(απόσπασμα)

".. Θα μπορούσα να αρχίσω το εγκώμιο του ταξιδιού μου με τη διαπίστωση ότι δε μου στοίχισε τίποτε. Αυτό το γεγονός αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Βλέπω καταρχήν να το επαινούν και να το γιορτάζουν άνθρωποι μέσης οικονομικής κατάστασης, όμως και σε μια άλλη τάξη ανθρώπων είναι ακόμα πιο βέβαιο ότι θα έχει μεγάλη επιτυχία, για τον ίδιο ακριβώς λόγο ότι δε στοιχίζει τίποτε. - Ποια είναι λοιπόν η τάξη αυτή; Μα το ρωτάτε; Είναι η τάξη των πλουσίων. Έπειτα, πόση βοήθεια είναι για τους αρρώστους αυτός ο τρόπος ταξιδιού! Δε θα έχουν πια κανένα λόγο να φοβούνται την κακοκαιρία της υπαίθρου ή τις εποχιακές μεταβολές του καιρού. - Οι δειλοί θα είναι ασφαλείς από τους κλέφτες, δε θα συναντήσουν ούτε γκρεμούς ούτε χαράδρες. Χιλιάδες άτομα που δεν είχαν καθόλου τολμήσει πριν από μένα, άλλα που δεν είχαν μπορέσει, άλλα τέλος που δεν είχαν σκεφθεί να ταξιδέψουν, θα το αποφασίσουν ακολουθώντας το παράδειγμα μου. Η πιο ράθυμη ύπαρξη θα διστάσει να ξεκινήσει μαζί μου για να αισθανθεί μια ευχαρίστηση που δε θα της στοιχίσει ούτε κόπο ούτε χρήμα;
- Θάρρος λοιπόν, ας ξεκινήσουμε.
- Ακολουθήστε με , όλοι εσείς που νεκροί από έρωτα, αδιάφοροι στη φιλία, μένετε στο διαμέρισμά σας, μακριά από τη μικρότητα και τη δολιότητα των ανθρώπων.
Ολοι οι δυστυχείς, οι άρρωστοι και οι βαριεστημένοι του σύμπαντος ας με ακολουθήσουν! - Ολοι μαζί οι τεμπέληδες ας σηκωθούν! Εσείς, επίσης, που κάνετε στο μυαλό σας απαίσια σχέδια μεταμέλειας και υποχώρησης εξαιτίας κάποιας απιστίας, εσείς που, μέσα σ'ένα μπουντουάρ, αρνηθήκατε τα εγκόσμια για όλη τη ζωή σας, αξιαγάπητοι αναχωρητές της μιας βραδιάς, ελάτε επίσης : πιστέψτε με, αφήστε αυτές τις μαύρες σκέψεις. Χάνετε μία στιγμή για την ευχαρίστηση χωρίς να κερδίσετε μία αντίστοιχη για τη σοφία: καταδεχθείτε να με συνοδέψετε στο ταξίδι μου. Θα προχωρήσουμε σιγά - σιγά, γελώντας, στη διαδρομή, με τους ταξιδιώτες που είδαν Ρώμη και Παρίσι. - Κανένα εμπόδιο δε θα μπορέσει να μας σταματήσει και παραδομένοι ευχάριστα στη φαντασίωση μας, θα την ακολουθήσουμε παντού όπου της αρέσει να μας πάει..."

Τη μέρα που ο κόσμος τελειώνει...

Όσο ο ήλιος και η σελήνη στέκονται στον ουρανό,
Όσο μια μέλισσα επισκέπτεται ένα ρόδο,
Όσο ρόδινα βρέφη γεννιούνται
Κανείς δεν πιστεύει πως τώρα συμβαίνει...

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη με φεγγάρι

Τσέσλαβ Μίλος
Ένα τραγούδι για το τέλος του κόσμου

Τη μέρα που ο κόσμος τελειώνει
Μια μέλισσα τριγυρίζει ένα τριφύλλι
Ένας ψαράς μπαλώνει ένα δίχτυ που λαμπυρίζει.
Πρόσχαρα γουρουνόψαρα αναπηδούν στη θάλασσα,
Πλάι στις υδρορροές παίζουν νεαρά σπουργίτια
Και το φίδι έχει χρυσαφένιο δέρμα όπως πρέπει να’ χει.

Τη μέρα που ο κόσμος τελειώνει
Γυναίκες διασχίζουν αγρούς κρατώντας ομπρέλες,
Ένας μεθύστακας νυστάζει στην άκρη του γρασιδιού,
Πλανόδιοι μανάβηδες φωνάζουν στον δρόμο,
Και ένα ιστιοφόρο με κίτρινα πανιά πλησιάζει στο νησί,
Η φωνή ενός βιολιού στέκεται στον ουρανό,
Και οδηγεί σε μια έναστρη νύχτα.

Και εκείνοι που περίμεναν αστραπή και κεραυνό
Απογοητεύονται.
Και εκείνοι που προσδοκούσαν οιωνούς και ρομφαίες αρχαγγέλων
Δεν πιστεύουν πως τώρα συμβαίνει.
Όσο ο ήλιος και η σελήνη στέκονται στον ουρανό,
Όσο μια μέλισσα επισκέπτεται ένα ρόδο,
Όσο ρόδινα βρέφη γεννιούνται
Κανείς δεν πιστεύει πως τώρα συμβαίνει.

Μονάχα ένας γέρος ασπρομάλλης,
Που θα μπορούσε προφήτης να’ ναι
Κι όμως προφήτης δεν είναι, γιατί είναι πολυάσχολος
Επαναλαμβάνει καθώς δένει τις τομάτες του:
Δεν θα υπάρξει άλλο τέλος του κόσμου,
Δεν θα υπάρξει άλλο τέλος του κόσμου.

(μετ. Έλενα Τσουκαλά)

ΠΗΓΗ: ΣΤΙΓΜΑ ΛΟΓΟΥ

εκεί που σβήνεις ένα ένα τα φώτα σου στον ουρανό...

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο...

 

Γιάννης Σταύρου, Χαραγματιά στον ουρανό

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Αισθηματικό τραγούδι

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου

Τελευταίος σταθμός

Αυτό το βράδυ στάθηκε το πιο γλυφό. Το ήπια
σταλαματιά σταλαματιά καθώς σκεφτόμουνα
πως ό,τι δόθηκε δεν παίζει με τ’ αποσιωπητικά
δε μιλά τη γλώσσα της επιστροφής θα ξανάρθω με τα πρωτοβρόχια

Αυτό το βράδυ έφυγε ακόμα ένας. Χάθηκε
εκεί που σβήνεις ένα ένα τα φώτα σου στον ουρανό
και τίποτα δεν είναι πια να ξαναρχίσει

Κι εγώ να σκέφτομαι το βράδυ αυτό, να μη μπορώ να μιλήσω
τα μάτια υγρά, το στόμα υγρό, τα μαλλιά μουσκεμένα
σαν τα παράθυρα σ’ ένα βαγόνι τρίτης θέσης
και βλέπεις αόριστα πως τίποτε πια δεν ωφελεί
μες στα χαλαρωμένα χέρια και στα πεσμένα μαλλιά σου

Θάλασσα...

Δεν ξέρουμε με χίλια και με χίλια σπαράγματα να σε τραγουδούμε
Δεν ξέρουμε να σε προλαβαίνουμε
που χάνεσαι τρέχοντας...

 

Γιάννης Σταύρου, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Μαρία Γερογιάννη
Αχ! Θάλασσα μου

Αχ! Θάλασσα μου,
σου κλέψαμε τη θέση σου
Δεν ξέρουμε τα βράχια σου, πώς περπατιούνται
Δεν ξέρουμε να σωπαίνουμε, που
αγριεύεις
Δεν ξέρουμε να μεθούμε με
τους αισθησιακούς θορύβους σου
Δεν ξέρουμε να μεθούμε με
τα αισθησιακά καταφύγια σου
Δεν ξέρουμε με χίλια και με χίλια σπαράγματα να σε τραγουδούμε
Δεν ξέρουμε να σε προλαβαίνουμε
που χάνεσαι τρέχοντας...