Γιώργο Αθανασιάδη σε ευχαριστώ...

 Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τον αγαπημένο, παιδικό φίλο, αρχιτέκτονα Γιώργο Αθανασιάδη για την έμπρακτη συμπαράσταση στο πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζω.

Κάτι παράξενο...

 Ένα πουλί ολάξαφνο,
με φτερουγίσματα που μαχαιρώνουν τον αέρα,
εισορμά κι ύστερα πάλι ησυχία επικρατεί...

 

Γιάννης Σταύρου, Καρακάξα με φεγγάρι 

Νίκος Καρούζος
Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δωμάτιό μου

Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δωμάτιό μου,
σαν πέσει η νύχτα
Ένα πουλί ολάξαφνο,
με φτερουγίσματα που μαχαιρώνουν τον αέρα,
εισορμά κι ύστερα πάλι ησυχία επικρατεί.
Ποτέ μου δεν ετόλμησα το φως ν' ανοίξω
και πάντα λέω τι να' ναι το αλάξαφνο πουλί,
τι πτέρωμα να έχει,
πώς άραγε να συγκινεί η μορφή του.
Πάντως, όταν ξυπνώ μες της αυγής το σκούντημα
δεν είμαι παρά μόνος στο δωμάτιο,
σωματικά στερεωμένος από τον ύπνο,
πιο γνώριμος του θανάτου από χτες,
ενώ η ψυχή προσμένει
το καινούργιο μήνυμα του ήλιου, όπως πάντα.
Όμως, τι να' ναι το πουλί,
που ξαφνικά,
σαν ερχομός πνοής μέσα στο πνεύμα,
σφάζει την ησυχία του δωματίου μου
και το αισθάνομαι κοντά μου;
Ποτέ νομίζω δε θα μάθω-
κι ίσως, να είναι το πουλί αυτό, όλο το μυστικό εδώ πέρα...

το φεγγάρι απόψε...

Το φεγγάρι απόψε
παίζει με το σώμα τους ή νομίζουν ότι βουλιάζουν
στην άμμο του. Πάλι φυσάει ένας αέρας
στα φανταστικά τους τοπία, που ως πραγματικότητα
δεν τα αντέχουν.

                   Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη των χρωμάτων (λεπτομέρεια) 

Γιάννης Κοντός
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Όταν φεύγουν οι ηθοποιοί από τη μικρή πόρτα
- την παράπλευρη - και μπαίνουν στο σκοτάδι
ξεχνούν τα λόγια τους και θυμούνται τον εαυτό τους.
Τα βήματα προσεχτικά πάνω στην παγωμένη λίμνη
του δρόμου. Φορούν τα γυαλιά νυχτός και τρέχουν
προς το τέρμα της ζωής. Και όπως είναι μύωπες,
δεν βλέπουν τη θάλασσα που έρχεται από μακριά,
βουίζοντας, καταπάνω τους. Το φεγγάρι απόψε
παίζει με το σώμα τους ή νομίζουν ότι βουλιάζουν
στην άμμο του. Πάλι φυσάει ένας αέρας
στα φανταστικά τους τοπία, που ως πραγματικότητα
δεν τα αντέχουν. Όλες οι πόρτες κλείνουν με θόρυβο.
Αρχίζουν να κρυώνουν.
Ξαναβάφονται και μπαίνουν στη ζωή γελώντας.

Γιάννης Κοντός "Ηλεκτρισμένη πόλη"

ευτυχία...

Αναγνώρισα την ευτυχία από τον θόρυβο που έκανε όταν έφυγε. 
Ζακ Πρεβέρ
*
J’ai reconnu le bonheur au bruit qu’il a fait en partant.
Jacques Prévert

                        Γιάννης Σταύρου, Μαγιάτικο στεφάνι 

σιωπή...

 «Πρέπει να ξέρεις καλά τη σιωπή 
για να συντονίσεις τα συναισθήματα.  
Το μυστήριο είναι εκεί, είναι μέσα μας. 
Απλώς δεν πρέπει να το ξεχνάμε.»
Giuseppe Ungaretti

                                       Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα
 

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ - ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

 Καλό και Αναστάσιμο Πάσχα 2026!

                          Γιάννης Σταύρου, Πάσχα στην Ύδρα- Ανάσταση

χορός μεταμφιεσμένων...

«Ντράπηκα για τον εαυτό μου όταν συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι ένας χορός μεταμφιεσμένων και είχα πάει με το αληθινό μου πρόσωπο»
Φραντς Κάφκα

                          Φρανσίσκο Γκόγια, «Ο μεγάλος τράγος» 

ΖΗΤΩ H 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821!

«Αν κλαις τη νιότη σου, τότε μη ζήσεις! / Χρέος και θάνατος σωστός εδώ / με σφαίρες τη ζωή σου να σφαλίσεις / στο χώμα αυτό..." Λόρδος Βύρων

"If thou regret'st thy youth, why live? / The land of honourable death / Is here:—up to the Field, and give / Away thy breath!..." Lord Byron

 

                                Γιάννης Σταύρου, Ναυτική Σχολή της Ύδρας

Λόρδος Βύρων

Σήμερα συμπληρώνω τα τριάντα-έξη μου χρόνια

(Μεσολόγγι, 22 Ιανουαρίου 1824)

Αδιάφορη τούτη η καρδιά θα μένει

γιατί καρδιά καμμιά δεν συγκινεί:

κι’ όμως απαρνημένη και θλιμμένη

ματώνει στη στιγμή.

Οι μέρες μου χλωμά κίτρινα φύλλα

τ’ άνθη και της αγάπης οι καρποί

είναι σκουλήκια βούρκος και σαπίλα

και κούφιοι οι παλμοί.

Οι σπίθες που μου φεύγουν απ’ τα σπλάχνα

καθώς ηφαίστεια νησιού νεκρά

φλόγες δεν βγάνουνε παρά μιαν άχνα

σα νεκρικά πυρά.

Τον κλήρο του έρωτα που συνταράζει

ελπίδες και πόθους δεν έχω εγώ

μηδέ σκοπό πάρεξ ένα μαράζι

ένα βαρύ ζυγό.

Και να μην πω: «ούτε έτσι – μήτε τώρα…»

στα εξιλαστήρια πάθη της ζωής

ηρώων στεφάνια πλέκονται οληνώρα

θανάτου και τιμής.

Βόλια και λάβαρα! Αχός, Ελλάδα

φως μου, πώς με καλείς. Πολεμιστές

και πάλι στης ασπίδας την απλάδα

πεθαίνουν νικητές.

Ω ξύπνα! Ελλάδα μου όχι συ, ξύπνα

και βύζαξε τις ρίζες πνεύμα μου

δυνάμωσε μες των Γραικών τα δείπνα

με ένα νεύμα μου.

Πείνες της σάρκας, ηδονές και πάθος

τα βδελυρά και τερατόμορφα

Όχι! Κύττα την ομορφιά σαν λάθος

σε πρόσωπα όμορφα.

Αν κλαις τη νιότη σου, τότε μη ζήσεις!

Χρέος και θάνατος σωστός εδώ

με σφαίρες τη ζωή σου να σφαλίσεις

στο χώμα αυτό.

Γύρνα με περιέργεια το κεφάλι

μέτρα καλά, να ’ναι φαρδύς-πλατύς

ο τάφος σου, κι’ ύστερα από την ζάλη

πέσε ν’ αναπαυτείς.

(μετ. Νίκος Σπάνιας)

Lord Byron

On This Day I Complete My Thirty-Sixth Year

January 22nd, Missolonghi

1.

'T is time this heart should be unmoved,

Since others it hath ceased to move:

Yet, though I cannot be beloved,

Still let me love!

2.

My days are in the yellow leaf;

The flowers and fruits of Love are gone;

The worm, the canker, and the grief

Are mine alone!

3.

The fire that on my bosom preys

Is lone as some Volcanic isle;

No torch is kindled at its blaze—

A funeral pile.

4.

The hope, the fear, the jealous care,

The exalted portion of the pain

And power of love, I cannot share,

But wear the chain.

5.

But 't is not thus—and 't is not here—

Such thoughts should shake my soul, nor now

Where Glory decks the hero's bier,

Or binds his brow.

6.

The Sword, the Banner, and the Field,

Glory and Greece, around me see!

The Spartan, borne upon his shield,

Was not more free.

7.

Awake! (not Greece—she is awake!)

Awake, my spirit! Think through whom

Thy life-blood tracks its parent lake,

And then strike home!

8.

Tread those reviving passions down,

Unworthy manhood!—unto thee

Indifferent should the smile or frown

Of Beauty be.

9.

If thou regret'st thy youth, why live?

The land of honourable death

Is here:—up to the Field, and give

Away thy breath!

10.

Seek out—less often sought than found—

A soldier's grave, for thee the best;

Then look around, and choose thy ground,

And take thy Rest.

τρέλα...

«Η τρέλα είναι κάτι σπάνιο σε άτομα, αλλά σε ομάδες, κόμματα, λαούς, εποχές είναι ο κανόνας.» Friedrich Nietzsche

                                       Γιάννης Σταύρου, Κόκκινο λιμάνι