Όταν η εποχή βαλτώνει...

Κι αν γύρω σου όλα τσακιστήκαν...

         Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη με φεγγάρι

Γεβγένι Γεφτουσένκο
Ευπρεπώς (1975)

Με ευπρέπεια. Το σπουδαιότερο: ευπρεπώς 
Τους  καιρούς όλους να δέχεσαι
Όταν η εποχή βαλτώνει
Ή ως τον πάτο αναταράζεται.

Ευπρεπώς, το σπουδαιότερο, ευπρεπώς
Έτσι που όσοι τα αγαθά μοιράζουν
Να μην σε οδηγήσουνε στον στάβλο
Και σου βουλώσουν με άχυρα το στόμα.

Φόβος για τους καιρούς – κατάπτωση.
Την ψυχή σου μην ξοδεύεις στον φόβο
Παρά για την απώλεια προετοιμάσου
Για ότι τρέμεις μην το χάσεις.

Κι αν γύρω σου όλα τσακιστήκαν
Τόσο που δεν μπορούσες να προβλέψεις
Σκέψου εκείνο το ελάχιστο:
«κι αυτό θα πρέπει να το αντέξω…»

(Απόδοση: Λίζα Διονυσιάδου)

να φεύγετε...

Σας βλέπω ανάγλυφα ή σε σκιές
να μου μιλάτε. Να φεύγετε...

                         Γιάννης Σταύρου, Κυριακάτικος περίπατος- Θεσσαλονίκη

Γιάννης Κοντός
Ο καιρός δεν θα αλλάξει

Βρέχει πίσω από την πλάτη μου.
Ίσως έξω από το σπίτι.
Μη μου πείτε ότι αποφεύγω τη ζωή,
τους ανθρώπους γενικά, ότι ξύνω
τα γένια μου. Kοιτάζω τον τοίχο.
Σας βλέπω ανάγλυφα ή σε σκιές
να μου μιλάτε. Να φεύγετε.
Πλήθος περνάει σήμερα, αέρας φυσάει σήμερα
και κάνει κάτι κύκλους μεγάλους
και κόκκινους, με κέντρο εσένα. 

Γιώργο Αθανασιάδη σε ευχαριστώ...

 Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τον αγαπημένο, παιδικό φίλο, αρχιτέκτονα Γιώργο Αθανασιάδη για την έμπρακτη συμπαράσταση στο πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζω.

Κάτι παράξενο...

 Ένα πουλί ολάξαφνο,
με φτερουγίσματα που μαχαιρώνουν τον αέρα,
εισορμά κι ύστερα πάλι ησυχία επικρατεί...

 

Γιάννης Σταύρου, Καρακάξα με φεγγάρι 

Νίκος Καρούζος
Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δωμάτιό μου

Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δωμάτιό μου,
σαν πέσει η νύχτα
Ένα πουλί ολάξαφνο,
με φτερουγίσματα που μαχαιρώνουν τον αέρα,
εισορμά κι ύστερα πάλι ησυχία επικρατεί.
Ποτέ μου δεν ετόλμησα το φως ν' ανοίξω
και πάντα λέω τι να' ναι το αλάξαφνο πουλί,
τι πτέρωμα να έχει,
πώς άραγε να συγκινεί η μορφή του.
Πάντως, όταν ξυπνώ μες της αυγής το σκούντημα
δεν είμαι παρά μόνος στο δωμάτιο,
σωματικά στερεωμένος από τον ύπνο,
πιο γνώριμος του θανάτου από χτες,
ενώ η ψυχή προσμένει
το καινούργιο μήνυμα του ήλιου, όπως πάντα.
Όμως, τι να' ναι το πουλί,
που ξαφνικά,
σαν ερχομός πνοής μέσα στο πνεύμα,
σφάζει την ησυχία του δωματίου μου
και το αισθάνομαι κοντά μου;
Ποτέ νομίζω δε θα μάθω-
κι ίσως, να είναι το πουλί αυτό, όλο το μυστικό εδώ πέρα...

το φεγγάρι απόψε...

Το φεγγάρι απόψε
παίζει με το σώμα τους ή νομίζουν ότι βουλιάζουν
στην άμμο του. Πάλι φυσάει ένας αέρας
στα φανταστικά τους τοπία, που ως πραγματικότητα
δεν τα αντέχουν.

                   Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη των χρωμάτων (λεπτομέρεια) 

Γιάννης Κοντός
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Όταν φεύγουν οι ηθοποιοί από τη μικρή πόρτα
- την παράπλευρη - και μπαίνουν στο σκοτάδι
ξεχνούν τα λόγια τους και θυμούνται τον εαυτό τους.
Τα βήματα προσεχτικά πάνω στην παγωμένη λίμνη
του δρόμου. Φορούν τα γυαλιά νυχτός και τρέχουν
προς το τέρμα της ζωής. Και όπως είναι μύωπες,
δεν βλέπουν τη θάλασσα που έρχεται από μακριά,
βουίζοντας, καταπάνω τους. Το φεγγάρι απόψε
παίζει με το σώμα τους ή νομίζουν ότι βουλιάζουν
στην άμμο του. Πάλι φυσάει ένας αέρας
στα φανταστικά τους τοπία, που ως πραγματικότητα
δεν τα αντέχουν. Όλες οι πόρτες κλείνουν με θόρυβο.
Αρχίζουν να κρυώνουν.
Ξαναβάφονται και μπαίνουν στη ζωή γελώντας.

Γιάννης Κοντός "Ηλεκτρισμένη πόλη"

ευτυχία...

Αναγνώρισα την ευτυχία από τον θόρυβο που έκανε όταν έφυγε. 
Ζακ Πρεβέρ
*
J’ai reconnu le bonheur au bruit qu’il a fait en partant.
Jacques Prévert

                        Γιάννης Σταύρου, Μαγιάτικο στεφάνι 

σιωπή...

 «Πρέπει να ξέρεις καλά τη σιωπή 
για να συντονίσεις τα συναισθήματα.  
Το μυστήριο είναι εκεί, είναι μέσα μας. 
Απλώς δεν πρέπει να το ξεχνάμε.»
Giuseppe Ungaretti

                                       Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα
 

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ - ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

 Καλό και Αναστάσιμο Πάσχα 2026!

                          Γιάννης Σταύρου, Πάσχα στην Ύδρα- Ανάσταση

χορός μεταμφιεσμένων...

«Ντράπηκα για τον εαυτό μου όταν συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι ένας χορός μεταμφιεσμένων και είχα πάει με το αληθινό μου πρόσωπο»
Φραντς Κάφκα

                          Φρανσίσκο Γκόγια, «Ο μεγάλος τράγος»