Θάλασσα...

Δεν ξέρουμε με χίλια και με χίλια σπαράγματα να σε τραγουδούμε
Δεν ξέρουμε να σε προλαβαίνουμε
που χάνεσαι τρέχοντας...

 

Γιάννης Σταύρου, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Μαρία Γερογιάννη
Αχ! Θάλασσα μου

Αχ! Θάλασσα μου,
σου κλέψαμε τη θέση σου
Δεν ξέρουμε τα βράχια σου, πώς περπατιούνται
Δεν ξέρουμε να σωπαίνουμε, που
αγριεύεις
Δεν ξέρουμε να μεθούμε με
τους αισθησιακούς θορύβους σου
Δεν ξέρουμε να μεθούμε με
τα αισθησιακά καταφύγια σου
Δεν ξέρουμε με χίλια και με χίλια σπαράγματα να σε τραγουδούμε
Δεν ξέρουμε να σε προλαβαίνουμε
που χάνεσαι τρέχοντας...

Έρχεσαι από τα αθώα...

Η προδοσία.
Χάθηκε η άσπρη μαργαρίτα
Σφραγίστηκαν οι αγκαλιές
Σ' ένα συρτάρι χώρεσε ο ουρανός
Βεντάλια πέτρινη ασήκωτη...

Γιάννης Σταύρου, Υμηττός, λάδι σε καμβά

Μαρία Γερογιάννη
ΡΟΜΦΑΙΑ

Έρχεσαι από τα αθώα
μνήμη ανέγγιχτη

Η ζωή τρέμει
δίχως να φταίει του θανάτου ο άνεμος
Η ζωή τρέμει
όταν οι πέτρες ματώνουν
προπάντων,
όταν το φίδι αλλάζει φορεσιά

Η προδοσία.
Χάθηκε η άσπρη μαργαρίτα
Σφραγίστηκαν οι αγκαλιές
Σ' ένα συρτάρι χώρεσε ο ουρανός
Βεντάλια πέτρινη ασήκωτη.

Η θλίψη ντύνεται Ρομφαία