Γιάννης Σταύρου, Καληνύχτα Ελλάδα...

t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

στην αλμυρή θάλασσα της θλίψης...

Μέσα στην άγρια μελαγχολία σου, αδελφή,
δες: βάρκα έντρομη
βυθίζεται κάτω απ’ τ’ άστρα,
στη σιωπηλή όψη της νύχτας...

http://yannisstavrou.blogspot.com 

Γκέοργκ Τρακλ
Ο Ύπνος
(Δεύτερο σχεδίασμα)

Καταραμένα εσείς σκοτεινά δηλητήρια,
ύπνε λευκέ!
Ο τόσο παράξενος αυτός κήπος
από δέντρα που σκορπούν λυκόφως,
γεμίζει φίδια, νυχτοπεταλούδες,
αράχνες και νυχτερίδες.
Ξένε! Ο χαμένος ίσκιος σου
μέσα στο κόκκινο του βραδινού,
ένας κουρσάρος ζοφερός
στην αλμυρή θάλασσα της θλίψης.
Λευκά πουλιά φτερουγίζουν στην άκρη της νύχτας
πάνω από πόλεις ατσάλινες
που καταρρέουν.

Το Βράδυ

Με νεκρές μορφές ηρώων
γεμίζεις φεγγάρι,
εσύ φεγγαροδρέπανο,
τα σιωπηλά δάση·
με το απαλό αγκάλιασμα
των ερωτευμένων
και με τους ίσκιους ένδοξων καιρών,
τους μουχλιασμένους βράχους γύρω.
Τόσο γαλαζωπά φέγγει
προς την πόλη,
εκεί που κρύο και κακό
ένα Γένος σαπίζει
και των λευκών εγγονών ετοιμάζει
το σκοτεινό μέλλον.
Ίσκιοι εσείς καταβροχθισμένοι απ’ το φεγγάρι
στενάζοντας μες στ’ άδειο κρύσταλλο
της λίμνης στο βουνό.

Θρήνος

Ύπνος και θάνατος, οι σκοτεινοί αετοί
βουίζουν όλη νύχτα σε τούτο το κεφάλι:
το παγωμένο κύμα της αιωνιότητας
να καταπίνει του ανθρώπου το χρυσό
ομοίωμα προσώπου. Το πορφυρό κορμί
συντρίβεται σε φοβερούς υφάλους
κι η σκοτεινή φωνή
θρηνεί πάνω απ’ τη θάλασσα.
Μέσα στην άγρια μελαγχολία σου, αδελφή,
δες: βάρκα έντρομη
βυθίζεται κάτω απ’ τ’ άστρα,
στη σιωπηλή όψη της νύχτας.

(Μετ. Μιχάλης Παπαντωνόπουλος)

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

για τη διατήρηση της ατομικής ψυχής...

Σώριασε τ' άρματά μου,
φτιάξε μου τάφο στην ακρογιαλιά, και γράψε:
"Ένας άμοιρος άνθρωπος και μ' όνομα μελλούμενο.
Και στήσε το κουπί μου που έλαμνα μαζί με τους συντρόφους".

“Heap up mine arms, be tomb by sea-bord, and inscribed:
“A man of no fortune, and with a name to come.

Έζρα Πάουντ
Αποφθέγματα

Μετρά πιο πολύ το "τι" από το "πώς"¨. Η τεχνική είναι η δοκιμασία της ειλικρίνειας. Αν κάτι δεν αξίζει να μπει σε τεχνική μορφή, τότε είναι κατώτερης αξίας. Όλα αυτά πρέπει να θεωρηθούν άσκηση.

Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να βάλει τις απαραίτητες ποιότητες σε μία ιεραρχία, αλλά χρειάζεται να διαθέτει διαρκή περιέργεια, η οποία φυσικά δεν τον κάνει συγγραφέα, αλλά αν δεν την έχει, θα μαραθεί. Το ερώτημα του να κάνει κανείς κάτι γι’ αυτό, εξαρτάται από την επίμονη ενέργεια. Η μεταφορά από την υποδοχή των ερεθισμάτων στην καταγραφή, στη συσχέτιση είναι που παίρνει όλη την ενέργεια μιας ολόκληρης ζωής.

Να βελτιώσει την περιέργειά του και να μην προσποιείται. Μα αυτό δεν είναι αρκετό. Η απλή καταγραφή του πονόκοιλου και το άδειασμα του σταχτοδοχείου δεν είναι αρκετό. Μάλιστα, στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας ένα φοιτητής συνήθιζε να λέει: "Και ο κάθε ανόητος μπορεί να είναι αυθόρμητος."

Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να συνεχίζει να κινείται. Προσπαθείς να παραδόσεις τη ζωή έτσι ώστε να μη βαρεθεί ο κόσμος και να βάλεις κάτω, να καταγράψεις ό,τι βλέπεις.

Μία άλλη πάλη είναι εκείνη για να κρατήσουμε την αξία του τοπικού, του συγκεκριμένου χαρακτήρα, της μοναδικής κουλτούρας σε αυτή τη φρικτή δίνη, στη χιονοστιβάδα της ομοιομορφίας. Η όλη μάχη γίνεται για τη διατήρηση της ατομικής ψυχής. Ο εχθρός είναι η καθυπόταξη της ιστορίας: μπροστά μας βρίσκονται η απίστευτη προπαγάνδα, η πλύση εγκεφάλου, η πολυτέλεια και η βία. Εξήντα χρόνια πριν, η ποίηση ήταν η τέχνη του φτωχού: ένας άνθρωπος μακριά, στην άκρη της ερημιάς ή ο Frémont που απομακρύνεται με ένα ελληνικό κείμενο στην τσέπη του. Ο άνθρωπος που αναζητούσε το καλύτερο το έβρισκε σε μια μοναχική φάρμα. Τότε υπήρχε το σινεμά. Τώρα η τηλεόραση.

Γράφω για να αντισταθώ στην άποψη πως η Ευρώπη και ο πολιτισμός της πάνε κατά διαόλου. Αν "σταυρωθώ για μια ιδέα" - τη συνεκτική ιδέα δηλαδή, γύρω από την οποία η σύγχυσή μου συσσωρεύεται- θα είναι πιθανότατα για την ιδέα ότι η ευρωπαϊκή κουλτούρα πρέπει να επιβιώσει, ότι οι καλύτερες ποιότητές της χρειάζεται να επιβιώσουν μαζί με οποιεσδήποτε άλλες κουλτούρες, σε οποιαδήποτε παγκοσμιότητα. Ενάντια στην προπαγάνδα της τρομοκρατίας και της χλιδής, έχεις μια καλή, απλή απάντηση; Κάποιος εργαζόταν  πάνω σε συγκεκριμένο υλικό προσπαθώντας να δημιουργήσει κάποιες βάσεις και άξονες αναφοράς. Στην προσπάθειά του να τα γράψει κατανοητά υπήρχε πάντα το πρόβλημα της διόρθωσης χωρίς να εγκαταλείπεις το σωστό. Εκεί είναι ο αγώνας. Στο να μην υπογράψεις στη διακεκομμένη γραμμή της αντίθεσης.

Ποιήματα
Ελπήνωρ
(απόσπασμα)  
      
Αλλά ήλθε πρώτος ο Ελπήνωρ, ο φίλος μας Ελπήνωρ,
Άθαφτος, απορριγμένος πάνω στη μεγάλη γης,
Κουφάρι που τ' αφήσαμε στο σπίτι της Κίρκης,
Άκλαυτο κι ασαβάνωτο, τα βάσανα μας κέντριζαν γι' αλλού.
Αξιολύπητο πνεύμα. Και φώναξα μιλώντας βιαστικά:
"Ελπήνωρ, πώς έφτασες στο σκοτεινό τούτο ακρογιάλι;
Πεζοδρόμος ήρθες ξεπερνώντας τους θαλασσινούς;"
Και αυτός βαριά μιλώντας:
"Τύχη κακιά και το πολύ κρασί.
Γλίστρησα στο μέγαρο της Κίρκης.
Κατεβαίνοντας την αψηλή σκάλα αφύλαχτος
Έπεσα πάνω στον τοίχο,
Τσάκισα το κόκαλο του αυχένα, κ' η ψυχή γύρεψε τον Άδη.
Μα εσύ, Βασιλιά, παρακαλώ θυμήσου με,
άκλαυτον, άθαφτο,
Σώριασε τ' άρματά μου,
φτιάξε μου τάφο στην ακρογιαλιά, και γράψε:

"Ένας άμοιρος άνθρωπος και μ' όνομα μελλούμενο.
Και στήσε το κουπί μου που έλαμνα μαζί με τους συντρόφους".

(μετ. Γιώργος Σεφέρης)

Ezra Pound
Elpenor
(extract)

But first Elpenor came, our friend Elpenor,
Unburied, cast on the wide earth,
Limbs that we left in the house of Circe,
Unwept, unwrapped in sepulchre, since toils urged other.
Pitiful spirit.   And I cried in hurried speech:
“Elpenor, how art thou come to this dark coast?
“Cam’st thou afoot, outstripping seamen?”
              And he in heavy speech:
“Ill fate and abundant wine.    I slept in Circe’s ingle.
“Going down the long ladder unguarded,
“I fell against the buttress,
“Shattered the nape-nerve, the soul sought Avernus.
“But thou, O King, I bid remember me, unwept, unburied,
“Heap up mine arms, be tomb by sea-bord, and inscribed:
“A man of no fortune, and with a name to come.
“And set my oar up, that I swung mid fellows.”


Ε.Π.  Ωδή
(απόσπασμα)

Ι
Τρία χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του
Αγωνίστηκε να ξαναφέρει στη ζωή τη νεκρή τέχνη
Της ποίησης.
Να διατηρήσει 'το υψηλό'
Mε την παλιά του έννοια Λάθος απ' την αρχή-

Όχι οπωσδήποτε,
μα βλέποντας πως είχε γεννηθεί
Παράκαιρα σε μια μισοάγρια χώρα.
Αποφασισμένος να βγάλει κρίνα από το βελανίδι.
Καπανέας. πέστροφα για δόλωμα απατηλό "Ίδμεν γαρ τοι πάνθ' ός ενί Τροίη"

Ακουσμένο από το άφραχτο αυτί.

Παραπλέοντας των βράχων το απάγγειο
Οι ταραγμένες θάλασσες τον κράτησαν,
επομένως εκείνη τη χρονιά.
Η αληθινή του Πηνελόπη ήταν ο Φλωμπέρ
Ψάρεψε σε πεισματικά νησιά

Πρόσεξε τη χάρη των μαλλιών της Κίρκης
Μάλλον παρά τα γνωμικά στα ηλιακά ωρολόγια.
Ανεπηρέαστος από την 'ροή των γεγονότων'
Πέρασε από τη μνήμη των ανθρώπων

en l' an trentiesmeDe son eage.

Η περίπτωση δεν παρουσιάζει
Καμιά προσθήκη στο διάδημα των Μουσών.

ΙΙ

Η εποχή απαιτούσε μιαν εικόνα
Του επιταχυνόμενου μορφασμού της,

Κάτι για τη σύγχρονη σκηνή
Όχι, πάντως μιαν Αττική χάρη,
Όχι, όχι ασφαλώς, τους σκοτεινούς ρεμβασμούς
Της εσωστρέφειας

Καλύτερα ψευδολογίες
Παρά τους κλασικούς σε παράφραση!
Η 'εποχή απαιτούσε' κυρίως ένα γύψινο εκμαγείο
Φτιαγμένο χωρίς καμιάν απώλεια χρόνου,
Μια πρόζα κινηματογραφική, όχι, όχι ασφαλώς, αλάβαστρο
Ή την 'πλαστική»' της ρίμας.

V

Πέθαναν μυριάδες
Κι ανάμεσά τους οι καλύτεροι

Για μια ξεδοντιασμένη γριά σκύλα
Για έναν πρόχειρα μπαλωμένο πολιτισμό,
Γοητεία, χαμόγελο στο ωραίο στόμα
Γρήγορα μάτια που πήγαν κάτω από το βλέφαρο της γης,

Για δύο γκρόσες αγάλματα σπασμένα
Για μερικές χιλιάδες κατεστραμμένα βιβλία.

(μετ. Γιώργος Μπλάνας)

E.P. Ode pour l'élection de son sépulchre
(extract)

For three years, out of key with his time,
He strove to resuscitate the dead art
Of poetry; to maintain "the sublime"
In the old sense. Wrong from the start --

No, hardly, but, seeing he had been born
In a half savage country, out of date;
Bent resolutely on wringing lilies from the acorn;
Capaneus; trout for factitious bait:

"Idmen gar toi panth, os eni Troie
Caught in the unstopped ear;
Giving the rocks small lee-way
The chopped seas held him, therefore, that year.

His true Penelope was Flaubert,
He fished by obstinate isles;
Observed the elegance of Circe's hair
Rather than the mottoes on sun-dials.

Unaffected by "the march of events",
He passed from men's memory in l'an trentiesme
De son eage; the case presents
No adjunct to the Muses' diadem.

II.

The age demanded an image
Of its accelerated grimace,
Something for the modern stage,
Not, at any rate, an Attic grace;

Not, not certainly, the obscure reveries
Of the inward gaze;
Better mendacities
Than the classics in paraphrase!

The "age demanded" chiefly a mould in plaster,
Made with no loss of time,
A prose kinema, not, not assuredly, alabaster
Or the "sculpture" of rhyme.

V.

There died a myriad,
And of the best, among them,
For an old bitch gone in the teeth,
For a botched civilization.

Charm, smiling at the good mouth,
Quick eyes gone under earth's lid,

For two gross of broken statues,
For a few thousand battered books.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

οι άνθρωποι είναι καλοί όταν απομονώνονται...

Το κοινό πάντα γαλουχείται άσχημα, σε κάθε εποχή. Ζητάει διαρκώς από την τέχνη να ικανοποιεί τις αισθητικές απαιτήσεις του, να κολακεύει την παράλογη ματαιοδοξία του, να του δείχνει από τι πρέπει να είναι δυσαρεστημένο και να το αποσπάει από τις σκέψεις του όταν έχει κουραστεί από την ίδια την ηλιθιότητά του...

http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Δύση στον Θερμαϊκό, λάδι σε καμβά

Όσκαρ Ουάιλντ
Αφορισμοί

Έργο τέχνης είναι το μοναδικό αποτέλεσμα μίας απαράμιλλης καλλιτεχνικής φύσης. Η ομορφιά του πηγάζει από αυτόν καθαυτόν τον συγγραφέα του. Δεν έχει να κάνει με την επιθυμία των άλλων. Τη στιγμή που ο καλλιτέχνης λαμβάνει υπόψη του τι επιθυμούν οι άλλοι και προσπαθεί να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις τους, παύει να είναι καλλιτέχνης και μετατρέπεται σε έναν πληκτικό ή διασκεδαστικό δεξιοτέχνη, έναν έντιμο ή ανέντιμο λιανέμπορο. Η Τέχνη είναι ο πιο ισχυρός τύπος ατομικισμού που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.
*
Το κοινό πάντα γαλουχείται άσχημα, σε κάθε εποχή. Ζητάει διαρκώς από την τέχνη να ικανοποιεί τις αισθητικές απαιτήσεις του, να κολακεύει την παράλογη ματαιοδοξία του, να του δείχνει από τι πρέπει να είναι δυσαρεστημένο και να το αποσπάει από τις σκέψεις του όταν έχει κουραστεί από την ίδια την ηλιθιότητά του. Η τέχνη πλέον δεν οφείλει να γίνει προσιτή. Το κοινό πρέπει να καταστεί φιλότεχνο.
*
Το κοινό διαθέτει μιαν αχόρταγη περιέργεια να μάθει τα πάντα, εκτός απ' ό,τι πραγματικά αξίζει να μάθει.
*
Ο Ατομικισμός σε κυριεύει δίχως απαιτήσεις. Ξεσπάει ξαφνικά και αναπόφευκτα. Είναι το σημείο προς το οποίο ρέπει κάθε ανάπτυξη. Είναι η διαφοροποίηση βάση της οποίας αναπτύσσονται όλοι οι οργανισμοί. Είναι η εγγενής τελειότητα κάθε τρόπου ζωής, προς την οποίαν σπεύδει κάθε τρόπος ζωής. Ο Ατομικισμός δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο. Αντιθέτως, του λέει πως δεν πρέπει να ανέχεται την επιβολή κανενός καταναγκασμού. Δεν προσπαθεί να επιβάλλει στους ανθρώπους το Καλό. Γνωρίζει πως οι άνθρωποι είναι καλοί όταν απομονώνονται. Να ρωτάς αν ο Ατομικισμός είναι πρακτικός είναι σαν να ρωτάς αν η Εξέλιξη είναι πρακτική. Η Εξέλιξη είναι ο νόμος της ζωής και μόνο προς τον Ατομικισμό μπορεί να κατευθυνθεί.
*
Να αποκαλείς νοσηρό έναν καλλιτέχνη επειδή στο έργο του πραγματεύεται το θέμα της νοσηρότητας είναι τόσο ηλίθιο όσο να αποκαλείς τρελό τον Σαίξπηρ επειδή έγραψε τον Βασιλιά Ληρ.
*
Μόνο μία κοινωνική τάξη σκέφτεται τα χρήματα περισσότερο απ' όσο οι πλούσιοι: οι φτωχοί. Δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτε άλλο. Αυτή είναι η δυστυχία τους.
*
Ένας αυτοκράτορας ή βασιλιάς μπορεί να σκύψει για να σηκώσει το πινέλο ενός ζωγράφου - η δημοκρατία σκύβει μόνο για να λασπολογήσει.
*
Ο υπερβολικός και ανθυγιεινός αλτρουισμός καταστρέφει τις ζωές των περισσότερων ανθρώπων.
*
Εγωισμός δεν είναι να ζεις όπως εσύ επιθυμείς, αλλά να ζητάς από τους άλλους να ζουν σύμφωνα με τη δική σου βούληση.
*
Υπάρχουν τρεις τύποι δυνάστη. Αυτός που τυραννάει το σώμα, αυτός που τυραννάει την ψυχή και αυτός που τυραννάει και τα δύο. Ο πρώτος λέγεται Πρίγκιπας. Ο δεύτερος: Πάπας. Ο τρίτος: λαός.

(Μετ. Μιχάλης Παπαντωνόπουλος)

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

με στ’ άγρια νερά, τα νεραϊδένια...

Σήκω, παιδί, ακολούθησέ με!
Aκολούθησέ με στ’ άγρια νερά,
τα νεραϊδένια· πιάσε με απ’ το χέρι:
καν δεν φαντάζεσαι τι θρήνος είναι ο κόσμος...


Come away, O human child!
To the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than you can understand...


http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Αποθήκες στο λιμάνι, λάδι σε καμβά

Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς
Μην αγαπάς για πολύ καιρό

Μην αγαπάς, γλυκιά μου, για πολύ καιρό:
εγώ γέρασα –χρόνια και χρόνια– αγαπώντας
και κατάντησα εκτός μόδας,
σαν τραγούδι παλιό.

Τα χρόνια της νιότης, κανένας μας
δεν ξεχώριζε τη σκέψη του
από του άλλου τη σκέψη∙
κοινή και αδιαίρετη η ύπαρξή μας κρινόταν.

Μα κάτι σ’ εκείνη άλλαξε ξαφνικά –
μην αγαπάς για πολύ καιρό,
ειδάλλως καταντάς –γερνώντας–
εκτός μόδας, σαν τραγούδι παλιό.

Tο κλεμμένο παιδί
(απόσπασμα)

Kατ’ όπου σκάζει κύμα το φεγγάρι
και με φως τη σκοτεινη άμμο σκεπάζει,
–ακτή ακτές μακριά από το Pόουζες–
σέρνουμε γόνατα, σέρνουμε πέλματα,
και πανάρχαιους χορούς υφαίνουμε
πλέκοντας δάχτυλα, πλεκοντας βλέμματα,
μέχρι να δύσει η μέρα το φεγγάρι· χορεύουμε, χορεύουμε
και κυνηγάμε τ’ αφρισμένα κύματα,
ενώ στον ύπνο του ο κόσμος
κοιμάται άγχος και διλήμματα.
Σήκω, παιδί, ακολούθησέ με!
Aκολούθησέ με στ’ άγρια νερά,
τα νεραϊδένια· πιάσε με απ’ το χέρι:
καν δεν φαντάζεσαι τι θρήνος είναι ο κόσμος.

(Μετ. Μιχάλης Παπαντωνόπουλος)

William Butler Yeats
O Do Not Love Too Long

SWEETHEART, do not love too long:
I loved long and long,
And grew to be out of fashion
Like an old song.
All through the years of our youth
Neither could have known
Their own thought from the other's,
We were so much at one.
But O, in a minute she changed -
O do not love too long,
Or you will grow out of fashion
Like an old song.

The Stolen Child

WHERE dips the rocky highland
Of Sleuth Wood in the lake,
There lies a leafy island
Where flapping herons wake
The drowsy water rats;
There we've hid our faery vats,
Full of berrys
And of reddest stolen cherries.
Come away, O human child!
To the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than you can understand.

Where the wave of moonlight glosses
The dim gray sands with light,
Far off by furthest Rosses
We foot it all the night,
Weaving olden dances
Mingling hands and mingling glances
Till the moon has taken flight;
To and fro we leap
And chase the frothy bubbles,
While the world is full of troubles
And anxious in its sleep.
Come away, O human child!
To the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than you can understand.

Where the wandering water gushes
From the hills above Glen-Car,
In pools among the rushes
That scarce could bathe a star,
We seek for slumbering trout
And whispering in their ears
Give them unquiet dreams;
Leaning softly out
From ferns that drop their tears
Over the young streams.
Come away, O human child!
To the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than you can understand.

Away with us he's going,
The solemn-eyed:
He'll hear no more the lowing
Of the calves on the warm hillside
Or the kettle on the hob
Sing peace into his breast,
Or see the brown mice bob
Round and round the oatmeal chest.
For he comes, the human child,
To the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than he can understand.

η τραγωδία που λέγεται “Ανθρωπος”...

Το ποικιλόμορφο αυτό δράμα, σίγουρα
Δεν θα βολέψει να λησμονηθεί,
Μ’αυτό το φάντασμα που αιώνια κυνηγιέται...


That motley drama—oh, be sure  
It shall not be forgot!
With its Phantom chased for evermore...


http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Άνθρωπος και δέντρο, λάδι σε καμβά

Έντγκαρ Άλαν Πόε
Το κυρίαρχο σκουλήκι

Κοιτάξτε! Μια πανηγυρική παράσταση είναι,
Σε αυτά τα τελευταία έρημα χρόνια.
Ένα πλήθος αγγέλων φτερωτό, στολισμένο
Με πέπλα, και στα δάκρυα βουτημένο,
Κάθεται σ’ένα θέατρο για να δει
Ένα δράμα από ελπίδες και φόβους καμωμένο,
Ενώ η ορχήστρα στενάζει κάθε τόσο
Τη μουσική των κόσμων.

Μίμοι, στο σχήμα του Υψίστου ντυμένοι,
Σιγομιλάν και σιγομουρμουρίζουν,
Και δώθε κείθε ξεπετάγονται,
Νευρόσπαστα σωστά, που πηγαινώρχονται
Στις διαταγές τεράστιων άμορφων στοιχείων,
Που αλλάζουνε τα σκηνικά μπρός πίσω,
Σαλεύοντας με όρνιου φτερά
Την αόρατη ένα γύρω δυστυχία.

Το ποικιλόμορφο αυτό δράμα, σίγουρα
Δεν θα βολέψει να λησμονηθεί,
Μ’αυτό το φάντασμα που αιώνια κυνηγιέται
Απώνα πλήθος, όπου δε βολεί να το τσακώσει
Μεσ’ έναν κύκλο, όπου αιώνια στρέφοντας
Ματαγυρνά στην ίδια θέση πάντα,
Κι όπου περίσσα τρέλα και πιότερη αμαρτία
Και φρίκη της πλοκής του, ειν’ η ψυχή.

Μα ιδέστε, μεσ’στη χλαλοή των μίμων
Μια χαμόσυρτη μορφή που εισβάλει,
Ένα πράμα αιματοκόκκινο, που νηματόστριφο
Προβάλλει από τα ερημοσκότεινα βάθη της σκηνής.
Σα νήμα γυροστρέφει, γυροστρέφει,
Και σ’αγωνία θνητών οι μίμοι γίνονται βορά του,
Και κλαίνε λυγμικά τα σεραφείμ,
Θωρώντας τις μασέλες του ερπετού,
Από αίμα ανθρώπινο να ξεχειλάνε.

Κι έσβυσαν,έσβυσαν με μιας όλα τα φώτα,
Κι εμπρός απ’ ολες τις τρεμουλιαστές μορφές
Η αυλαία νεκροσάβανο
Πέφτει με τη μανία μιας καταιγίδας,
Ενώ οι άγγελοι χλωμοί κι αποσβησμένοι
Σκώνονται, ρίχτουνε τα πέπλα και βεβαιώνουνε
Πως το έργο αυτό ειν’ η τραγωδία που λέγεται “Ανθρωπος”
Κι ο ήρωάς του είναι το Κυρίαρχο Σκουλήκι

(Έντγκαρ Άλαν Πόε, Ποιήματα 1831-1849 
μετ. Νίκος Προεστόπουλος, εκδ. Κοροντζή)

Edgar Allan Poe
The Conqueror Worm

Lo! ’t is a gala night
   Within the lonesome latter years!  
An angel throng, bewinged, bedight
   In veils, and drowned in tears,  
Sit in a theatre, to see
   A play of hopes and fears,
While the orchestra breathes fitfully  
   The music of the spheres.

Mimes, in the form of God on high,  
   Mutter and mumble low,
And hither and thither fly—
   Mere puppets they, who come and go  
At bidding of vast formless things
   That shift the scenery to and fro,
Flapping from out their Condor wings
   Invisible Wo!

That motley drama—oh, be sure  
   It shall not be forgot!
With its Phantom chased for evermore  
   By a crowd that seize it not,
Through a circle that ever returneth in  
   To the self-same spot,
And much of Madness, and more of Sin,  
   And Horror the soul of the plot.

But see, amid the mimic rout,
   A crawling shape intrude!
A blood-red thing that writhes from out  
   The scenic solitude!
It writhes!—it writhes!—with mortal pangs  
The mimes become its food,
And seraphs sob at vermin fangs
   In human gore imbued.

Out—out are the lights—out all!  
   And, over each quivering form,
The curtain, a funeral pall,
   Comes down with the rush of a storm,  
While the angels, all pallid and wan,  
   Uprising, unveiling, affirm
That the play is the tragedy, “Man,”  
   And its hero, the Conqueror Worm.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Στο γάμο του Καραγκιόζη!

Μόλις μάθαμε ότι στο Μπουένος Άιρες, νεαροί αγοράζουν εισιτήρια για ψεύτικες γάμους, όπου η νύφη και ο γαμπρός είναι ηθοποιοί, για να διασκεδάσουν. Η τάση είναι έτοιμη προς εξαγωγή…

Μπας και έγινε ήδη η εξαγωγή της ιδέας στα μέρη μας; 
Μήπως κι ο γάμος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την Ελλάδα παίζεται στο χώρο της φαρσο-διασκέδασης κι είμαστε απλώς οι καλεσμένοι στο γάμο του Καραγκιόζη;
Ή μήπως  τελικά κοιμόμαστε και παρακολουθούμε έναν κακόγουστο και τρομαχτικό εφιάλτη;


Πίσω στο...Μπουένος Άιρες!

Στους γάμους ξεφαντώνουν. Γιατί λοιπόν θα πρέπει κάποιος να περιμένει πότε θα γίνει ένας; Αυτή ακριβώς είναι η λογική πίσω από μια νέα τάση στην Αργεντινή, όπου διοργανώνονται ψεύτικοι γάμοι με τα όλα τους –φαγητό, ποτό και μουσική- αλλά χωρίς κανείς να παντρεύεται νόμιμα. Η νύφη, ο γαμπρός και οι κουμπάροι προσλαμβάνονται από τους διοργανωτές.



Όποιος έχει εισιτήριο μπορεί να παρακολουθήσει. Η τελευταία τέτοια περίπτωση, στις 14 Ιουνίου στη μοντέρνα συνοικία Παλέρμο της πρωτεύουσας, ήταν sold out πολλές ημέρες πριν. Ο μέσος όρος είναι 29 ετών. Και οι παρευρισκόμενοι οφείλουν να τηρούν κάποιους βασικούς κανόνες, όπως να φορούν επίσημο ένδυμα και να διασκεδάζουν.

Η ιδέα προήλθε από κάποιους «παρτόβιους» οι οποίοι απογοητεύτηκαν που δεν παντρευόταν κανένας φίλος τους. «Μας άρεσε και το κάναμε» λέει ο διοργανωτής Μαρτίν Ασέρμπι. «Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την επιχείρηση, έχοντας την ελευθερία να συμπεριλάβουμε ή να εξαιρέσουμε ό, τι μας άρεσε από έναν τυπικό γάμο, αλλά χωρίς πραγματικά να παντρευτεί κάποιος».

Αυτές οι εκδηλώσεις έχουν μερικές από τις πιο όμορφες πτυχές ενός πραγματικού γάμου, όπως η νυφική είσοδος και το υπαίθριο μπαρ. Έχουν, επίσης, θέματα ή ιστορία με πλοκή, συνήθως ένα ατυχές γεγονός. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει πέντε τέτοια πάρτι στο Μπουένος Άιρες. Στο πρώτο γάμο, η νύφη εγκατέλειψε τον γαμπρό λίγο πριν αρχίσει η τελετή, αφήνοντας σύξυλο τον γαμπρό. Το δεύτερο πάρτι είχε θέμα «Μάρτυρες μιας επίθεσης». «Κάναμε μια ζωντανή τελετή με ένα ζευγάρι χορευτών,» λέει ο Μάρτιν. «Η ιστορία είναι ότι η κοπέλα φεύγει από το βωμό, όπως στην ταινία με την Τζούλια Ρόμπερτς, αλλά ο μάρτυρας της εκφράζει την αγάπη του και καταλήγει να παντρευτεί αυτόν».

Η ιδέα εξάγεται και στη Ρωσία. Κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα, από μία κοπέλα της ομάδας που έδινε παραστάσεις τανγκό στη Μόσχα, λέει ο Μαρτίν. Ένας παραγωγός αποφάσισε να δοκιμάσει. Έτσι έγινε πρώτος γάμος στη Μόσχα, που πήγε πολύ καλά, προσθέτει.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΙ ΕΛΛΑΔΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΜΑΥΡΑ!

Με τις ευχές μας για Καλά Ξεμπερδέματα!