Γιάννης Σταύρου, Υμηττός Παιανία, λάδι σε καμβά

t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

διότι θυμάμαι την Αθηνά τρελή από πόνο και ντροπή...

Έτσι, στη χώρα των Ενακοσίων, τη βουβή,
χάθηκαν εκείνην την ημέρα ο Σάτυρος, η Εστία
ο Απολλύων, ο Ερμής, τρεις Μούσαι, δύο Χάριτες...


http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη στο φως της σελήνης, λάδι σε καμβά

Πάνου Θεοδωρίδη
Θεομαχία

Όταν εγκαταστάθηκαν στην κάμπο των Ενακοσίων
στοιχημένες οι σκηνές των, ακαθόριστα φλάμπουρα
οι άγιοι της Ανατολίας στρατηγοί και της Συρίας
οι λιπόσαρκοι ηγέται οι λαοί αναθάρρησαν
και ριπές ιαχών τα σύννεφα κοκκιάσανε.

Μπροστά, σε ίππον θαλασσήν, ετρόχαζε Θεόδωρος
ο Τήρων. Με κλαγγή στην παράταξη εκλεϊζοντο
οι άγιοι Ιγνάτιος, Χριστόφορος, Ζεβήλ και Τραϊανός
και μες στα σύθαμνα, τρελοί για τη χωσιά
οι Καππαδόκαι Μελισσηνοί και ο άγιος Μαρδάριος.

Των παροίκων αι καθέδραι και των ελευθέρων
τα αξιοθρήνητα καλύβια: φλόγες ανέθρωσκαν
που τα ετύλιγαν πανημερία από των Ισαύρων
τις σαγίτες. Κι όσοι ραδίκια εμάζευαν στην άκρη
των κατάντη λόφων περίμεναν το πλιάτσικο.

Στο απέναντι στρατόπεδο σε μυτερά βράχια
χωρίς καλό νερό και τρώγοντας τα βελανίδια
πετούσαν οι θεοί. Αναίσθητα φουσάτα κουρελήδων
που σύναξαν ο Απόλλωνας κι ο Βάκχος ενώ η Αθηνά
μελαγχολούσε μεθυσμένη σε σκουριασμένη κάμα.

Των σατύρων και των νυμφών οι συστοιχίες
Λόγω του εδάφους και του τσίπουρου είχανε
φρόνημα υψηλόν. Ο Παν κατόπτευε τα πέριξ
εύθυμος ενώ του Ποσειδώνος οι εφεδρείες
είχαν αποβραδίς απωλεσθεί στους βάλτους.

Ετσι, όταν την αυγή άρχισε η επίθεση
κι ο καλπασμός των ανατολικών αγίων, λίγοι
δε γνώριζαν ποιον θα δοξάσει η σφαγή.
Πρώτος Θεόδωρος ο Τήρων τον Απόλλωνα
Διεπέρασε με το κυματιστό του φάσγανο.

Και τον Ερμή ποδοπατήσαν ρυθμικά
Λύκιοι προσφάτως βαπτισθέντες. Οι ασχημονούντες
Τραγοπόδαροι κάηκαν σε μυρωδάτες κληματσίδες
κι ο Πλούτωνας με τη δραστήρια Περσεφόνη
δε προλάβαιναν να κατεβάζουνε στον Άιδη

ψυχές ανόητες θεών που αποτόλμησαν
με την ορθοδοξία να τα βάλουν οι αχρείοι.
Έτσι, στη χώρα των Ενακοσίων, τη βουβή,
χάθηκαν εκείνην την ημέρα ο Σάτυρος, η Εστία
ο Απολλύων, ο Ερμής, τρεις Μούσαι, δύο Χάριτες

ο υπερήφανος Αχιλλεύς, ο Προμηθεύς, ο Παν
όλες οι νύμφες της Μακεδονίας (ναι,
και η Αρεθούσα, κι εκείνη η άλλη της Μιέζης)
της Εκάτης οι εγγονές, εννιά παιδιά του Δία
κι ο ακαμάτης Θράξ ιππεύς αυτοπροσώπως.

Τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν στην Ίδη
Και στη Δρουσιπάρα, στο Πάγγαιον και στου Φά-
γρη τα στενά (εκεί ο Ποσειδώνας διαμελίστηκε
από τον όσιο Ζεμφίρ που ήταν ηθοποιός
πριν τον ρίξουν σε καζάνι με αστακόζουμο)

Αλλά στα Μεδιανά, κοντά στην Κύρρο, εκεί
ο Ηρακλής ήταν που χάθηκε στο γκρίζο γιαούρτι
μιας πολτώδους λόχμης και τού ‘δεσαν τριχιά
στον σβέρκο και τον έσερναν σ’ όλα τα νυμφαία
της Μπουτσάβας μετατρέποντάς τα σε ναούς.

Πάει καιρός που όλα τελείωσαν. Συμμαχίες
και πρωτόκολλα, παραδόσεις ξιφών και σπονδές
φρουράρχων του πολέμου τις οδύνες προσφυώς
αντικατέστησαν. Αλλά τα γράφω αυτά διότι θυμάμαι
Την Αθηνά τρελή από πόνο και ντροπή

να τρέμει στο θαλασσινό αγιάζι μια στη
Θάσο και μια στα Δρένια της Αμολιανής να βόσκει
ταπεινά τις αγελάδες της μονής Βατοπεδίου
ενώ την ψάχνει έκτοτε σ’ όλα της γης τα πλάτη
ερωτευμένος τελεσίδικα κι απολυταρχικά

ο άγιος Μαρδάριος, καύχημα των Λαζών και
των Αρμένων Καυκασίων που, εκβάς από τη χωσιά
βλέπει την αγέρωχη γυναίκα να αμύνεται κι αυτός
να τον χωρίζουν απ’ την αγκαλιά της κουφάρια
αμέτρητα Ερώτων και να μη τη φτάνει

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Καλπούζος - Σάος, παντομίμα φαντασμάτων

http://yannisstavrou.blogspot.com 
Γιάννης Σταύρου, Στο φως της σελήνης, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)


Τα ηλεκτρικά φώτα αντιφέγγιζαν στο λιμάνι και μακρύτερα στραφτάλιζε το πέλαγος κάτω απ' το φως της σελήνης. Προς τον νότο υψωνόταν επιβλητικός ο σκοτεινός όγκος του βουνού Σάος...
Γιάννης Καλπούζος

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ
ΣΑΟΣ. ΠΑΝΤΟΜΙΜΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Λίγα λόγια για το καινούργιο του βιβλίο...

Το νησί ύστερα από έναν τρομερό σεισμό βυθίζεται σταδιακά. Οι άνθρωποι ανεβαίνουν ολοένα ψηλότερα για να σωθούν.

Η κανονικότητα της ζωής του Παρασκευά, της αγαπημένης του εγγονής Θαρρενής, μα και όλων των κατοίκων ανατρέπεται απότομα. Έρχονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο, τον φόβο, την απόγνωση και τον θάνατο, ενώ θ' αναμετρηθούν με ανομολόγητα μυστικά, πόθους και πάθη.

Στην ανάβαση προς το βουνό Σάος περιπλέκονται μια αινιγματική διαθήκη, πολιτικοί-καρικατούρες, βιαστές και δολοφόνοι, ηγέτες-νάνοι, καθημερινοί άνθρωποι-γίγαντες, το καθήκον, η αλληλεγγύη και ο φιλοτομαρισμός, η μετάλλαξη των χαρακτήρων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, ο έρωτας που φυτρώνει σαν λουλούδι στη ραγισματιά της ασφάλτου, ο πλούτος και η φτώχεια των ψυχών, η ηθική και συναισθηματική κατάπτωση, η αποκτήνωση, η ελπίδα, το ίδιο το νησί, που θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα ή ο κόσμος ολόκληρος.


Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, στίχους σε 70 τραγούδια, διηγήματα και μυθιστορήματα. Με την ποιητική συλλογή Έρωτας νυν και αεί ήταν υποψήφιος στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) για το μυθιστόρημά του Ιμαρέτ. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του ΣΑΟΣ. ΠΑΝΤΟΜΙΜΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ και Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ενώ ετοιμάζονται οι επανεκδόσεις των μυθιστορημάτων του ΙΜΑΡΕΤ, ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ και Η ΟΥΡΑΝΟΠΕΤΡΑ.

* * * *

Δεν κέρδισε αδίκως το βραβείο των αναγνωστών, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γνωρίζει να προσφέρει την απλή χαρά της εξιστόρησης, χωρίς να εκβιάζει την κατάθεση ηθικοπλαστικών πορισμάτων. Αφήνει με διακριτικότητα στο φόντο των επιμέρους ιστοριών τούς στοχασμούς που τις συνέχουν και αφοσιώνεται στη λαγαρότητα των σκηνών και της γλώσσας.
Λίνα Παναταλέων, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

μεγάλες προσδοκίες – που διαψεύστηκαν...

και πόσο εντέλει αδιάφορο είναι πάντα
το τέλος – όταν όλοι, τσακισμένοι,
γυρίζουν στην ανυπαρξία...


http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Καφές και βιβλία, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Διονύσης Καψάλης
Διάβαζα τις "Μεγάλες Προσδοκίες"

Διάβαζα τὶς Μεγάλες Προσδοκίες
(δεκατριῶν, μπορεῖ δεκατεσσάρων)
νύχτες καὶ νύχτες κάτω ἀπ' τὶς κουβέρτες
σχεδὸν κρυφά, σὰν ἀπὸ κάποια ἀνάγκη
νὰ κρύψω τὴν ὑπόσχεση τοῦ κόσμου,
νὰ τὴ φυλάξω μέσα μου. Ποιός κῆπος,
πλήρης μὲ φόβους, πάθη καὶ φαντάσματα,
δεκατριῶν ἐτῶν κι αὐτός, ποιός κῆπος,
ἐφηβικὸς κι ἀρχέγονος καὶ πλήρης,
ἔπαιρνε, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν ὕπνο
(μπορεῖ καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν ἔρωτα),
μέσα στοὺς ἄλλους ἴσκιους του καὶ φύλαγε
τὸν Πίπ, τὸν Τζό, τὴν Μπίντυ, τὴν Ἐστέλλα,
βαθιὰ μέσα στοὺς ἴσκιους του, ἀπ' ὅπου
ἡ πνιγηρὴ φιγούρα τῆς Μὶς Χάβισαμ
θὰ μοίραζε μὲ ἀραχνιασμένα δάχτυλα
μιὰ σκωληκόβρωτη γαμήλια τούρτα,
κι ὁ ἄμοιρος ὁ Μάγκγουιτς θὰ σκορποῦσε
στὸ φῶς τὴ σκοτεινή του εὐεργεσία –
ποιός κῆπος, καθὼς βάραιναν τὰ βλέφαρα
κι ἔπεφτε τὸ βιβλίο κι ὅλα καίγονταν
σὲ μιὰ μεγάλη ἀνάφλεξη, μιὰ λάμψη
ἀγάπης ποὺ καταύγαζε τὸν κόσμο
γιὰ μιὰ στιγμὴ – ποιός κῆπος σαρκωνόταν
ὥσπου ἔσβηνε στὸ θάμπωμα τοῦ ὕπνου;
Ὅμως τὸ τέλος τοῦ μυθιστορήματος
δὲν τὸ κατάλαβα ποτέ: «δὲν εἶδα
τὸν ἴσκιο ἄλλου χωρισμοῦ μας» – τί θὰ πεῖ;
Ἔσμιξαν ἐπιτέλους ἢ χωρίσανε;
Ἡ φράση εἶναι μᾶλλον διφορούμενη
ἢ ἔτσι πίστευα· πῶς θὰ μποροῦσαν
νὰ πλάσουν αἴσιο τέλος δύο τόσο
ξένοι κι ἀσύμβατοι στὰ αἰσθήματα, χωρὶς
μιὰ ἔκρηξη ἀναγνώρισης, μιὰ λύπη
ἀπόλυτη νὰ τοὺς μεταμορφώσει;
Πέρασαν χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω
(κι ἴσως ἀκόμα νὰ μὴν ξέρω) πόσο
ἐντέλει ἀδιάφορο ἦταν τὸ τέλος
(ἀλλὰ κι ὁ Ντίκενς, ὅπως ἔμαθα μετά,
δὲν ἤξερε ποιό τέλος νὰ διαλέξει),
καὶ πόσο ἐντέλει ἀδιάφορο εἶναι πάντα
τὸ τέλος – ὅταν ὅλοι, τσακισμένοι,
γυρίζουν στὴν ἀνυπαρξία, σὰν ποτὲ
νὰ μὴν ὑπῆρξαν Πὶπ καὶ Τζὸ καὶ Μπίντυ,
οὔτε καὶ ἄκαρδη Ἐστέλλα· σὰν ποτὲ
νὰ μὴν ὑπῆρξαν, πρὶν ἀπὸ τὸν ὕπνο,
μεγάλες προσδοκίες – ποὺ διαψεύστηκαν.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Μήνυμα δε μου έρχεται κανένα...

προς τα καράβια πού 'φυγαν εκοίταζαν - ακόμα...

http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Ναυτική ιστορία, λάδι σε καμβά

Κώστας Ουράνης
Nel mezzo del᾿ cammin...

Νά ῾μαι κ᾿ ἐγὼ στὸ μέσο της ζωῆς μου,
μὰ δάσο σκοτεινὸ δὲ βλέπω μπρός μου
κι οὔτε τὸ φάντασμα τοῦ Βιργιλίου,
νὰ γίνει παραστάτης κι ὁδηγός μου.

Οὔτε δάσο, οὔτε φάντασμα! Μονάχα
μιὰ πένθιμη ἐρημία ποὺ μὲ παγώνει.
Ὅσο βαδίζω, τόσο καὶ πλαταίνει
τῆς σιωπῆς ὁ κύκλος ποὺ μὲ ζώνει...

Σὰν ξένη, σὰν ἀπίθανη ἱστορία
σ᾿ ἕνα παλιὸ βιβλίο ἰστορημένη
καὶ ποὺ θαμπὰ τὴν κράτησεν ἡ μνήμη -
ὅλη ἡ ζωή μου, τώρα, ἡ περασμένη.

Μήνυμα δὲ μοῦ ἔρχεται κανένα
κι ἄνοιξη πιὰ καμμία δὲν περιμένω:
στὸ δρόμο τὸ γυμνὸ ποὺ περπατάω,
ὡσότου νὰ πεθάνω - θὰ πεθαίνω!


Νοσταλγίες

Μοιάζω τοὺς γέρους ναυτικοὺς μὲ τὶς ρυτιδωμένες
καὶ τὶς σφιγγώδεις τὶς μορφές, ποὺ εἶδα στὴν Ὁλλανδία,
παράμερα στῶν λιμανιῶν τοὺς φάρους καθισμένους
νὰ βλέπουνε, ἀμίλητοι, νὰ φεύγουνε τὰ πλοῖα.
Τὰ μάτια τους, ποὺ εἴχανε δεῖ κυκλῶνες καὶ ναυάγια,
λαχταριστά, νοσταλγικὰ τὰ παρακολουθοῦσαν,
καθὼς σηκώναν τὶς βαριὲς ποὺ τρίζαν ἄγκυρές τους
καὶ μπρὸς στοὺς φάρους ἤρεμα, πελώρια περνοῦσαν.
Σὲ λίγο τὴν ἀπέραντη τὴ θάλασσα ἀλαργεύαν
καὶ χάνονταν, ἀφήνοντας στὴν πορφυρὴ τὴ δύση
ἕναν καπνό, ποὺ αὐλάκωνε τὸν οὐρανὸ πρὶν σβήσει:
κι ὅμως οἱ γέροι ναυτικοί, ἀκίνητοι στοὺς φάρους,
μὲ τὴ μεγάλη πίπα τους σβησμένη πιὰ στὸ στόμα,
πρὸς τὰ καράβια πού ῾φυγαν ἐκοίταζαν - ἀκόμα...

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Κοντός, τέλος...

Όπως αντιλαμβάνεσθε,
όλα μαθηματικώς με οδηγούν
στην επόμενη στροφή που περιμένει:
ο γκρεμός, η θάλασσα, η απογείωση...


http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Καράβι στον Θερμαϊκό, λάδι σε καμβά

Γιάννης Κοντός (1943-21/1/2015)
Χαμήλωσε

Χαμήλωσε
Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα
Δε διακρίνεται η αλήθεια
Χαμήλωσε.

Μη σφίγγεις
Τα χρώματα, πολύ μη σφίγγεις μεσ’ στη χούφτα σου
Δε βλέπεις που το κόκκινο
Θέλει να δραπετεύσει ;

Ξεκρέμασε
Τις φλόγες απ’ τις υψικάμινους ξεκρέμασε
Και τη σκουριά των καραβιών
Γύρω απ’ το λαιμό σου

Και πήγαινε
Και πήγαινε ανάμεσά τους κατάλευκος
Με το πουκάμισό σου ανοιγμένο

Χαμήλωσε
Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα
Δε διακρίνεται η αλήθεια
Χαμήλωσε.

Πίσω από τα καθημερινά

Πίσω από τα καθημερινά τα πράγματα
Υπάρχει ένα καθημερινό όνειρο
Να πάρεις το λεωφορείο, να πιεις καφέ,
να αποστρέψεις τα μάτια από ψεύτικους ουρανούς,
πολιτικές εξουσίες,εξουσίες ξυράφια
από ψεύτικους ουρανούς

Η λέξη στο μαχαίρι, τα μυστικά στους δρόμους

Βρίσκεσαι σπίτι και προσπαθείς να στηρίξεις
το ταβάνι με τους καπνούς του τσιγάρου
Γυρνάς στη τσέπη ανάποδα και προσπαθείς
να αποστρέψεις τα μάτια από ψεύτικους ουρανούς

πολιτικές εξουσίες,εξουσίες ξυράφια
από ψεύτικους ουρανούς

Η λέξη στο μαχαίρι, τα μυστικά στους δρόμους.

Ράλι

Σήμερα οδηγώ πολύ νευρικά
και με μεγάλες ταχύτητες την πολυθρόνα μου.
Ήδη έχω σπάσει τρεις φορές
το φράγμα του νέφους.
Έχουν σακατευθεί, έχουν σκοτωθεί
πολλοί σωσίες μου. Έμεινα μόνος.
Μόνος οδηγώ αυτόν τον κίνδυνο.
Περνώ αστραπιαία και με κοιτούν
με απορία. Ούτε κατάλαβα ποτέ
γιατί τρέχω έτσι ακίνητος, αφηρημένος,
κοιτώντας αλλού την ησυχία.
Τα σήματα της τροχαίας κάποιος
τα έχει αλλάξει και δείχνουν συνέχεια μονόδρομο.
Πολλές φορές την πόλη την έχω δει ανάποδα
ή έχω πέσει σε βαθιά νερά.
Άλλες φορές οι λακούβες είναι στρωμένες
με μπαμπάκι, η ορατότητα αρίστη.
Όπως αντιλαμβάνεσθε,
όλα μαθηματικώς με οδηγούν
στην επόμενη στροφή που περιμένει:
ο γκρεμός, η θάλασσα, η απογείωση.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Πάρε μας, νύχτα...

Δε μας έδωσε σημεία το φως
και μάταια περιμένουμε.
Λύτρωσέ μας, νύχτα...


http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινό, λάδι σε καμβά

Νίκος Καρούζος
Διάλογος Τρίτος

Νύχτα εξοντωτική,
το κυριακάτικο φως περιμένουμε.
Κι΄ αν είναι να μην έρθει
απαγχόνισέ μας απ΄ τα΄ άστρα,
να αιωρούμεθα προς δόξαν του μηδέν.
Καταβροχθίσαμε τον πόνο,
τι άλλο μας μένει,
μπορούμε να φύγουμε.
Πάρε μας, νύχτα
καθώς μια τελευταία ομορφιά του κόσμου,
αν είναι
να μην
έρθει
το φως.
Μη μας εγκαταλείψεις,
απ΄ το γαλάζιο σου φόρεμα πιαστήκαμε,
στο μαύρο ήλιο μη μας αφήσεις.
Είναι μοιραίο
να
μη
διακρίνουμε τότε.
και θα χτυπούμε το στήθος στις ακρογιαλιές της φωνής μας
για ένα κύμα
αν γυρίζουν πίσω τα κύματα,
για να μας πάνε, να μας πάνε …
Δε μας έδωσε σημεία το φως
και μάταια περιμένουμε.
Λύτρωσέ μας, νύχτα.