χαμένη άνοιξη...

Φέτος δεν ήρθε η άνοιξη...

Γιάννης Σταύρου, Αμυγδαλιές στην Αττική

Χρυσαυγή Τούμπα
Μια χαμένη άνοιξη

Φέτος δεν ήρθε η άνοιξη, χάθηκε στα σταυροδρόμια  κι έχασε τις προσθεσμίες.
Άλλοι είπαν πως την είδαν κάπου νότια χαμένη να περιπλανιέται
άλλοι πέρα στη δημοσιά  κατάκοπη με τις αποσκευές της
μερικοί ισχυρίστηκαν  -κι έπαιρναν και όρκο- πως την είδαν να τρυπώνει στην καρδιά ενός κόκκινου τριαντάφυλλου
και κάποιοι άλλοι  -κι αυτό ήταν το τρομαχτικό- την είδαν λέει να τρέχει πανικόβλητη, κυνηγημένη από τους ανθρώπους.
Δεν ξέρω....
Πάντως
κάτι χλωμοί ήλιοι που μπήκαν απο το παραθύρι ασθενικοί ήταν
κι έσβησαν μ' ένα φου σαν τα κεριά.

Είναι οι μέρες της πολύχρωμης γαλήνης για έναν κόσμο αόμματο και κουφό...

Νύχτα του Δεκέμβρη που όλα τα όνειρα επιτρέπονται όσο είναι ακόμα σκοτάδι

έχει αρχίσει να πέφτει ένα ψιλόβροχο παγερό που ο άνεμος το πετάει πάνω στα τζάμια...

 

                              Γιάννης Σταύρου, Μετά τη βροχή 

 

Χρυσαυγή Τούμπα

Δεκέμβρης

 

Γίνονται πιο κρύα τα πρωινά κι όλο και σαπίζουν τα κιτρινισμένα σφενδάμια

Στην πόλη πάτησε πόδι η γκρίζα μονοτονία και το φως σκοτώνεται σαν τις μέλισσες στην παγωνιά

Η κυδωνιά φόρεσε το κίτρινο σκουφί της και το αλεξανδρινό κόκκινη κοντή φούστα

Νύχτα του Δεκέμβρη που όλα τα όνειρα επιτρέπονται όσο είναι ακόμα σκοτάδι

έχει αρχίσει να πέφτει ένα ψιλόβροχο παγερό που ο άνεμος το πετάει πάνω στα τζάμια

Νοτισμένες ανάσες στα βρεγμένα παγκάκια δαγκώνει ο αέρας της θλίψης τα πρόσωπά τους

Το κεφάλι τους αναπαύεται ανάμεσα στις παρενθέσεις των υψωμένων χεριών τους

Σκεπή τους τα φύλλα των ευκαλύπτων προσευχή τους οι τριγμοί των κλαδιών τους

Είναι ένα θλιβερό χειμωνιάτικο βράδυ βροχερό και παγωμένο με τα νερά να υψώνονται μέσα από τους υπονόμους και τίποτα να μην τα σταματάει

Με τις βιτρίνες κατάφορτες λαμπιόνια πεθαμένου φωτός

Είναι οι μέρες της πολύχρωμης γαλήνης για έναν κόσμο αόμματο και κουφό.

χ.τ.

15.12.2019

γυναίκα υπνοβάτις...

Στο τοπίο χάνεται
Και φεύγει στα κύματα τόσο γρήγορα
που δεν έχει χρόνο να πνιγεί...

Γιάννης Σταύρου, Πορτρέτο νέας γυναίκας

Χρυσαυγή Τούμπα
Χειμωνιάτικη νύχτα

Τα σπίτια απόψε σφιχταγκαλιάζονται
αιωρούμενα πάνω στην έσχατη στιγμή του δειλινού
Η νύχτα κρατάει την αναπνοή της μην καταρρεύσουν.
Τρέχουν ανάσες στους έρημους δρόμους
ασθμαίνουσες αστραπές μέσα από τα σύννεφα
Ριπές χειμώνα λυγίζουν τα πανάρχαια κυπαρίσσια.
Μέσα από τους τοίχους βαραίνουν τα κάδρα
Σβησμένες γενεαλογίες και τόποι δονούνται στις φλέβες τους
πιασμένες στα σαγόνια του χρόνου.
Έξω ξεγυμνώνεται ο άνεμος μουσκεμένος μέχρι το κόκαλο
Παίρνει τη νύχτα και την παρασέρνει σ' ένα δρόμο αιώνιας επιστροφής
Κι εκείνη βαδίζει παράλληλα με τη ζωή της
- γυναίκα υπνοβάτις -
Στο τοπίο χάνεται
Και φεύγει στα κύματα τόσο γρήγορα
που δεν έχει χρόνο να πνιγεί.

16.1. 2021

ασημένια κέρματα οι ώρες...

Σαν μια ανάμνηση
απολίθωμα στιγμής
Σαν μια αγάπη
ένοικο σιωπής
Σαν ένας πόνος
καράβι αγκυροβολημένο
Σαν όνειρο ξεθωριασμένο
στο έλεος των κυμάτων...

 

Γιάννης Σταύρου, Αγκυροβολημένο, λάδι σε καμβά

Χρυσαυγή Τούμπα
Ασημένια κέρματα

Στου ονείρου τη γιορτή
σαν προβολείς ομίχλης
οι φανοστάτες
όνειρα μοναχικά φωτίζουν
εικόνες φαγωμένες ζωντανεύουν
στη βαθιά σιγή

πλήθος τα λάθη
πλήθος τα κρίματα

κι ανοίγουν οι τσέπες του χρόνου
ασημένια κέρματα οι ώρες
σταλάζουν στο ρυθμό του εκκρεμούς.

Σαν μια ανάμνηση
απολίθωμα στιγμής
Σαν μια αγάπη
ένοικο σιωπής
Σαν ένας πόνος
καράβι αγκυροβολημένο
Σαν όνειρο ξεθωριασμένο
στο έλεος των κυμάτων.