κοπάδια και συναγελάσματα...

«.. πομπῆς κενοσπουδία, ἐπὶ σκηνῆς δράματα, ποίμνια, ἀγέλαι, διαδορατισμοί, κυνιδίοις ὀστάριον ἐρριμμένον, ψωμίον εἰς τὰς τῶν ἰχθύων δεξαμενάς, μυρμήκων ταλαιπωρίαι καὶ ἀχθοφορίαι, μυιδίων ἐπτοημένων διαδρομαί, σιγιλλάρια νευροσπαστούμενα. χρὴ οὖν ἐν τούτοις εὐμενῶς μὲν καὶ μὴ καταφρυαττόμενον ἑστάναι, παρακολουθεῖν μέντοι ὅτι τοσούτου ἄξιος ἕκαστός ἐστιν, ὅσου ἄξιά ἐστι ταῦτα, περὶ ἃ ἐσπούδακεν.»
Μάρκος Αυρήλιος
*
«.. Κενοσπουδία για πομπές, δράματα πάνω στη σκηνή, κοπάδια και συναγελάσματα, λογχίσματα σε κορμιά, κοκκαλάκια σε σκυλάκια, μπουκιές σε δεξαμενές ψαριών, ταλαιπωρίες φορτωμένων μυρμηγκιών, ποντικάκια που τρέχουν φοβισμένα, νευρόσπαστα που χειρονομούν. Πρέπει λοιπόν να στέκεσαι [απέναντι σε] αυτά με ευμένεια και χωρίς αλαζονεία, να προσέχεις όμως πως ο καθένας αξίζει τόσο, όσο τα πράγματα που τον απασχολούν.»
(Μετ. Γιώργος Σεφέρης)

                        Γιάννης Σταύρου, Ακαδημία

πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε...

«Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε,
πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε.»
Διονύσιος Σολωμός

Γιάννης Σταύρου, Φθινόπωρο στον Υμηττό (λεπτομέρεια)

θα πάρουν τον ίσκιο σου…

Γιώργος Σεφέρης
Ο άνθρωπος που του ’κλεψαν τον ίσκιο

Θα σου πάρουν τον ίσκιο των δέντρων, θα τον πάρουν
θα σου πάρουν τον ίσκιο της θάλασσας, θα τον πάρουν
θα σου πάρουν τον ίσκιο της καρδιάς, θα τον πάρουν
θα πάρουν τον ίσκιο σου… 

                    Γιάννης Σταύρου, Ελαιώνας στην Αττική

έναν λήθαργο...

Στην ουσία ζητούσα έναν λήθαργο, ένα αναισθητικό, μια βεβαιότητα ότι είμαι καλά κρυμμένος.
Δεν ζητούσα παγκόσμια ειρήνη, ζητούσα τη δική μου.
Τσέζαρε Παβέζε
*
In sostanza chiedevo un letargo, un anestetico, una certezza di essere ben nascosto. Non chiedevo la pace del mondo, chiedevo la mia.
Cesare Pavese

                            Γιάννης Σταύρου, Παλιό οινοποιείο στα Μεσόγεια

στη στέγη της κολάσεως...

Σ’ αυτόν τον κόσμο
περπατάμε πάνω στη στέγη της κολάσεως
χαζεύοντας τα λουλούδια
Kobayashi Issa
(1763-1827)

                Γιάννης Σταύρου, Αμυγδαλιές στην Αττική

Καλή Χρονιά! Ευτυχισμένο 2024

.. Ένα πρωινό θα ξυπνήσεις και θα δεις μια όμορφη μέρα. Θα έχει ήλιο, και όλα θα είναι νέα, καθάρια. Αυτό που πριν φαινόταν αδύνατο θα γίνει απλό, φυσιολογικό...
Ντοστογιέφσκι

                             Γιάννης Σταύρου, Αμυγδαλιά του Γενάρη

Κι ούτε ένα πέρασμα δεν μου ανοίγεται...

Άφάνησε με, Κύριε, να μην ακούω
Το γδύσιμο των στομωμένων χρόνων...
Κάνε με αέρα που αλητεύει ευτυχισμένος,
Κριθάρι, σπάρτο...
Ακόμη με αφήνεις: Μόνο
Στον ήσκιο που τη νύχτα λιμνάζει...

                                         Γιάννης Σταύρου, Πλαγιά στον Υμηττό

Σαλβατόρε Κουαζίμοντο
Το τελευταίο τόξο

Άφάνησε με, Κύριε, να μην ακούω
Το γδύσιμο των στομωμένων χρόνων, δώσε
Στη δεδομένη της χειρονομία να τραπεί η οδύνη :
Το έσχατο μου απέμεινε
Τόξο του κύκλου απ’ τη ζωή μου.
Κάνε με αέρα που αλητεύει ευτυχισμένος,
Κριθάρι, σπάρτο, ίσως λέπρα
Που τη γνωρίζεις μόνο από το ξέσπασμα της.
Ας μου είναι εύκολο να σε αγαπήσω
Στο χορτάρι που αντρειεύει στο φως,
Στις πτυχές που μετρούνε τα χρόνια στη σάρκα
Επεχείρησα τη ζωή :
Καθένας, ξυπόλητος
Γονατίζει στην αναζήτηση.
Ακόμη με αφήνεις: Μόνο
Στον ήσκιο που τη νύχτα λιμνάζει,
Κι ούτε ένα πέρασμα δεν μου ανοίγεται
Απ’ τους ηδυπαθείς του αίματος μου παφλασμούς.
(μετ. Χρίστος Κρεμνιώτης)

Πώς γίναμε έτσι;

Ανάμεσα σε τούτα τα βουνά με χρώμα πέρα απ’ τη ζωή
σ’ αυτές τις ερημιές, στεγνούς βυθούς
από πελάγη που άλλοτε θα να ‘χες αρμενίσε...

Γιάννης Σταύρου, Στον Υμηττό (λεπτομέρεια)

Γιώργος Σεφέρης
L' angolo franciscano

Ανάμεσα στις μέρες του κερασιού και τις μέρες του βύσσινου,
όταν αρχίζουν τα βερίκοκα να γίνουνται
και δεν ακούς να πέφτουνε τα μήλα,
το μικρό περιβόλι χωρίς ορίζοντα
κι οι φυλλωσιές δίνουν τα χέρια ολούθε και σε κλείνουν.
Ανάμεσα σε τούτα τα βουνά με χρώμα πέρα απ’ τη ζωή
σ’ αυτές τις ερημιές, στεγνούς βυθούς
από πελάγη που άλλοτε θα να ‘χες αρμενίσει,
στο μικρό περιβόλι, να οι καρποί
να τα παιδιά της θρησκείας·
άγουρες προσφορές ώριμες προσφορές, προσφορές σάπιες.
– Πώς γίναμε έτσι;
Ρώτα καλύτερα
τους επωδούς τους μάγους και τους φαρμακούς,
για μένα φτάνει
να βλέπω αυτή τη φυλλωσιά, τούτο το σώμα·
άγουρες γωνιές ώριμες γωνιές, γωνιές χτυπημένες.
Τα κεράσια πέρασαν τα μήλα θ’ αργήσουν ακόμη
και το φεγγάρι με θολωτά φτερά περιστεριού
στα λινά ντυμένο
καθώς ακούω στη μικρή δεξαμενή την ακατάπαυτη στάλα,
κομπολόι μαθητευόμενου, χάντρες από φτωχό πανηγύρι-
κι η πόρνη κρατώντας τσακισμένο γυαλί τα μύρα
κάτω στις ιτιές των Σοδόμων..

ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα...

Νίκος Γκάτσος
Μεγάλη Δευτέρα

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα
ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου
που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.

                                          Γιάννης Σταύρου, Εκκλησάκι στην Αττική

Χώρα...

"Χώρα σημαίνει να μην είσαι μόνος, γνωρίζοντας ότι στους ανθρώπους, στα φυτά, στη γη υπάρχει κάτι δικό σου, που ακόμα και όταν λείπεις, αυτό είναι εκεί να σε περιμένει."
Τσέζαρε Παβέζε

                                                     Γιάννης Σταύρου, Δειλινό στην Ακρόπολη

Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους...

.. Απ’ αυτή την άποψη οι συμπολίτες μας ήταν σαν όλο τον κόσμο, σκέφτονταν τους εαυτούς τους και, για να το πούμε κι αλλιώς, ήταν ανθρωπιστές: δεν πίστευαν στις δυστυχίες. Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, επομένως λέμε ότι η δυστυχία δεν είναι πραγματική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει...

Γιάννης Σταύρου, Ανθισμένη αμυγδαλιά (λεπτομέρεια)

Αλμπέρ Καμύ 

Πανούκλα (απόσπασμα)

«Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσο πανούκλες όσοι και πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους. Ο γιατρός Ριέ ήταν απροετοίμαστος, όπως και οι συμπολίτες μας και έτσι πρέπει να καταλάβουμε τους δισταγμούς τους. Και μ’ αυτόν τον τρόπο επίσης πρέπει να καταλάβουμε ό,τι μοιράστηκε ανάμεσα στην ανησυχία και την εμπιστοσύνη. Όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι λένε: “Δεν θα διαρκέσει πολύ, είναι πολύ ανόητο”.

Κι αναμφίβολα ένας πόλεμος είναι σίγουρα πολύ ανόητος, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαρκέσει. Η ανοησία επιμένει πάντα και θα μπορούσε κανείς να το διακρίνει αν δεν σκέφτομασταν μόνο τον εαυτό του. Απ’ αυτή την άποψη οι συμπολίτες μας ήταν σαν όλο τον κόσμο, σκέφτονταν τους εαυτούς τους και, για να το πούμε κι αλλιώς, ήταν ανθρωπιστές: δεν πίστευαν στις δυστυχίες. Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, επομένως λέμε ότι η δυστυχία δεν είναι πραγματική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει πάντα, και από κακό όνειρο σε κακό όνειρο, είναι οι άνθρωποι που περνάνε, και πρώτα πρώτα οι ανθρωπιστές, γιατί δεν πήραν τις προφυλάξεις τους.

Οι συμπολίτες μας δεν ήταν πιο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν να είναι μετριόφρονες, αυτό είναι όλο και σκέφτονταν ότι όλα είναι ακόμη δυνατά για αυτούς· πράγμα που σήμαινε ότι οι δυστυχίες είναι αδύναμες. Συνέχιζαν να κάνουν επιχειρήσεις, να ετοιμάζουν ταξίδια, και να έχουν γνώμες. Πως θα μπορούσαν να σκεφτούν τη πανούκλα, που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις, τις συζητήσεις; Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους, αλλα κανένας δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος, όσο υπάρχουν δυστυχίες».

τα πράγματα από τα οποία εξαρτιόμαστε, εξαφανίζονται...

Πού θα βρει η ψυχή παρηγοριά λοιπόν;
Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως δεν θα χρειάζεται
τέτοιες πια ευχαριστήσεις·
ίσως το να μην είμαστε πια απλώς να αρκεί,
όσο δύσκολο κι αν είναι να το συλλάβεις...

Γιάννης Σταύρου, Υμηττός

Louise Glück

Οι νυχτερινές αποδημίες

Αυτή είναι η στιγμή που βλέπεις ξανά
τα κόκκινα μούρα στη στάχτη του βουνού
και στον σκοτεινό ουρανό
των πουλιών τις νυχτερινές αποδημίες.

Με θλίβει που σκέφτομαι
πως οι νεκροί δεν θα τα δουν αυτά –
τα πράγματα από τα οποία εξαρτιόμαστε,
εξαφανίζονται.

Πού θα βρει η ψυχή παρηγοριά λοιπόν;
Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως δεν θα χρειάζεται
τέτοιες πια ευχαριστήσεις·
ίσως το να μην είμαστε πια απλώς να αρκεί,
όσο δύσκολο κι αν είναι να το συλλάβεις.

(μετ. Χριστίνα Λιναρδάκη)

The Night Migrations

This is the moment when you see again
the red berries of the mountain ash
and in the dark sky
the birds' night migrations.

It grieves me to think
the dead won't see them—
these things we depend on,
they disappear.

What will the soul do for solace then?
I tell myself maybe it won't need
these pleasures anymore;
maybe just not being is simply enough,
hard as that is to imagine.

ένα ίχνος πρόωρης θλίψης...

"Δεν είναι ακόμα φθινόπωρο, στον αέρα δεν υπάρχει το κίτρινο των πεσμένων φύλλων ή η υγρή θλίψη του καιρού που αργότερα θα είναι χειμώνας. Αλλά υπάρχει ένα ίχνος πρόωρης θλίψης, ένας πόνος για το ταξίδι, το συναίσθημα να είμαστε αόριστα προσεκτικοί στα διάχυτα χρώματα των πραγμάτων, στον διαφορετικό τόνο του ανέμου, στη μεγαλύτερη ακινησία που, όταν πέφτει η νύχτα, εξαπλώνεται στην αναπόφευκτη παρουσία του σύμπαντος." 

Φερνάντο Πεσόα, Το βιβλίο της ανησυχίας

 Γιάννης Σταύρου, Υμηττός το φθινόπωρο

η σιωπή...

Υπάρχει μια στιγμή που οι λέξεις φθείρονται.
Και η σιωπή αρχίζει να λέει....
Χαλίλ Γκιμπράν

 

Γιάννης Σταύρου, Ανατολή Σελήνης στην Ακρόπολη

μελαγχολία...

La malinconia e uno stato d'animo nobilissimo: il piu nutriente e il piu fertile.
Federico Fellini
 *
Η μελαγχολία είναι μια ευγενής κατάσταση του μυαλού: η πιο θρεπτική και η πιο γόνιμη.
Φεντερίκο Φελίνι

 

Γιάννης Σταύρου, Κουτσουπιές

Η τελευταία παράσταση μας ανήκει...

Η Ελλάδα, δεν είναι να τη ζεις. 
Να την ονειρεύεσαι μόνο...

 

Γιάννης Σταύρου, Πεύκα της νύχτας, λεπτομέρεια

Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου
ποιήματα

Σαν έπιπλα παλιά
γεμάτα σκόνη
τα χρόνια μας.
Άστραφταν μόνο στ' όνειρο
καθόλου στη ζωή μας
*
Μεγάλο που 'ναι ν' αγαπάς
δεν περπατάς, πετάς και πας• μήπως και ξέρεις πού πηγαίνεις ;
Πας με των οίστρων τα φτερά
θροούν βιολιά
σπάζουν νερά
με το φεγγάρι μάγια δένεις...
Πόνος βαθύς. Μέγ' αγαθό.
Μια στην κορφή, μια στο βυθό
ζεις, σπαταλιέσαι και πεθαίνεις
*
Περισσεύουν τα χρόνια
λιγοστεύουν οι άνθρωποι
*
Δεν ξέρω για την επουράνια δικαιοσύνη.
Οδυνηρός μύθος η επίγεια
*
Ο κόσμος ένα θέατρο σκιών... Καιρός να μαζεύουμε τ' απομεινάρια της ζωής
για την ολόστερνη κάμαρα.
Η τελευταία παράσταση μας ανήκει
*
Το πρόσωπό σου φως ζωής, στην ερημιά του κόσμου
*
Η Ελλάδα, δεν είναι να τη ζεις.
Να την ονειρεύεσαι μόνο

Πέταξε μακριά απ’ τα θανατερά μιάσματα...

Πλανιέται πάνω απ’ τη ζωή και χωρίς προσπάθεια κατανοεί 

Τη γλώσσα των λουλουδιών και των βουβών πραγμάτων!

*

Qui plane sur la vie, et comprend sans effort 

Le langage des fleurs et des choses muettes! 

 

Γιάννης Σταύρου, Πλαγιά στον Υμηττό

Σαρλ Μπωντλαίρ

Ανάταση

Πάνω από λίμνες, πάνω από κοιλάδες,

Από βουνά, από δάση, από νέφη, από θάλασσες,

Πέρα απ’ τον ήλιο, πέρα απ’ τους αιθέρες,

Πέρα απ’ τα σύνορα του έναστρου θόλου,

Πνεύμα μου κινείσαι μ’ ευστροφία,

Και, σαν καλός κολυμβητής που σβήνει μες στο κύμα,

Χαρούμενα οργώνεις τη βαθιά απεραντοσύνη

Μ’ άφατη και αρρενωπή ηδονή.

Πέταξε μακριά απ’ τα θανατερά μιάσματα˙

Να εξαγνιστείς πήγαινε στον πιο ψηλόν αιθέρα,

Και πιες, σαν το αγνό και θείο πιοτό,

Τη λαμπρή φλόγα που πληροί τις διάφανες εκτάσεις.

Πίσω απ’ τις έγνοιες και τις απέραντες θλίψεις

Που το βάρος τους φορτώνουν στη θαμπή ύπαρξη,

Ευτυχής αυτός που μ’ ένα δυνατό φτερούγισμα μπορεί,

Να ορμήσει προς τα γαλήνια και φωτεινά πεδία˙

Αυτός που οι σκέψεις του σαν κορυδαλλοί,

Προς τα ουράνια παίρνουν μιαν ελεύθερη ώθηση το πρωί,

-Πλανιέται πάνω απ’ τη ζωή και χωρίς προσπάθεια κατανοεί

Τη γλώσσα των λουλουδιών και των βουβών πραγμάτων!

(Άνθη του Κακού, μετ. Δέσπω Καρούσου)

Charles Baudelaire

Elevation

Au-dessus des etangs, au-dessus des vallees,

Des montagnes, des bois, des nuages, des mers,

Par dela le soleil, par dela les ethers,

Par dela les confins des spheres etoilees,

Mon esprit, tu te meus avec agilite,

Et, comme un bon nageur qui se pame dans l'onde,

Tu sillonnes gaiement l'immensite profonde

Avec une indicible et male volupte.

Envole-toi bien loin de ces miasmes morbides ;

Va te purifier dans l'air superieur,

Et bois, comme une pure et divine liqueur,

Le feu clair qui remplit les espaces limpides.

Derriere les ennuis et les vastes chagrins

Qui chargent de leur poids l'existence brumeuse,

Heureux celui qui peut d'une aile vigoureuse

S'elancer vers les champs lumineux et sereins ;

Celui dont les pensers, comme des alouettes,

Vers les cieux le matin prennent un libre essor,

- Qui plane sur la vie, et comprend sans effort

Le langage des fleurs et des choses muettes !

(Les Fleurs du mal)

Τα ωραία πράγματα δεν αντέχουν την περιγραφή...

Το ωραίο είναι ηθικό. Αυτό είναι όλο, τίποτε περισσότερο.

 

Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη με πανσέληνο, λάδι σε καμβά

Γκυστάβ Φλωμπέρ
Αφορισμοί

Ο κόσμος είναι το έργο ενός Θεού σε παραλήρημα.

Η λέξη δεν λείπει ποτέ όταν κατέχεις τη ιδέα.

Βρίσκουμε καταφύγιο στη μετριότητα, από απελπισία για το ωραίο που ονειρευτήκαμε.

Τα καλύτερα στη ζωή περνάνε λέγοντας «είναι πολύ νωρίς», και μετά «είναι πολύ αργά».

Το να δίνεις στο κοινό πληροφορίες για τον εαυτό σου είναι μια μικροαστική εμμονή στην οποία πάντα αντιστεκόμουν.

Το να γράφεις Ιστορία είναι σαν να πίνεις έναν ωκεανό και να κατουράς όσο ένα φλιτζάνι.

Όσο περισσότερες λέξεις υπάρχουν στον τοίχο μιας γκαλερί δίπλα σε έναν πίνακα, τόσο χειρότερος ο πίνακας.

Τα ωραία πράγματα δεν αντέχουν την περιγραφή.

Τίποτε δεν είναι πιο ταπεινωτικό από το να βλέπεις ηλίθιους να πετυχαίνουν σε δραστηριότητες στις οποίες εμείς έχουμε αποτύχει.

Το ωραίο είναι ηθικό. Αυτό είναι όλο, τίποτε περισσότερο.

Και τώρα, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η ανούσια ζωή που ζούσε ήταν η ευτυχία που είχε ονειρευτεί.

Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι τα τρία συστατικά της ευτυχίας.

Ο συγγραφέας στη δουλειά του πρέπει να είναι σαν τον Θεό στο σύμπαν: πανταχού παρών αλλά παντού αόρατος.

Δεν πρέπει ποτέ να σκεφτόμαστε την ευτυχία, επειδή αυτό προσελκύει τον διάβολο, που είναι αυτός που επινόησε αυτήν την έννοια για να κάνει το ανθρώπινο γένος να λυσσομανάει..

Για να ζήσει κανείς ευτυχισμένος χρειάζεται καλή υγεία, εγωισμό και βλακεία· αν όμως λείπει η βλακεία, τα άλλα δύο μόνα τους πάνε στράφι.

Κατεδαφίζονται τα καλοκαίρια...

Τα ρούχα μας είναι γαλάζια
γαλάζια τα δέντρα κι ο άνεμος...

Γιάννης Σταύρου, Ελαιώνας στην Αττική, λάδι σε καμβά

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου
Θέλω λυπητερά τραγούδια

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου
καυτό σακατεμένο μου διαμάντι
γυμνό κορμί της θάλασσας που έπαιξες
χορδές του αέρα μέσα στα μαλλιά μου

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου
ηλεκτρισμένα μάτια στο σιργιάνι
η μουσική στα σφαιριστήρια της αγάπης
το πυροτέχνημα τού ήλιου στη φωνή μου

Κατεδαφίζονται τα καλοκαίρια στη σειρά
όσο παλιώνω

Τετράδια μουσικής

Τα ρούχα μας είναι γαλάζια
γαλάζια τα δέντρα κι ο άνεμος
μες στα μαλλιά σου, γαλάζιοι κι εμείς

Περπατούμε ανάλαφροι κάτω απ’ τα δέντρα
τα φύλλα τραυλίζουν στα πόδια μας
όλα σχεδιάστηκαν καθώς λαχτάρησες
μες στο προαύλιο, μέσα στο ποίημα
της φυλακής

Παραμονή της μακρύτερης μέρας

Ὅλα τ᾿ ἀλέθουν οἱ μυλόπετρες
καὶ γίνουνται ἄστρα.
Παραμονὴ τῆς μακρύτερης μέρας...

Γιάννης Σταύρου, Πλαγιά στον Υμηττό, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Γιώργος Σεφέρης
Θερινό ηλιοστάσι
Α´

Ὁ μεγαλύτερος ἥλιος ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ
κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ νέο φεγγάρι
ἀπόμακρα στὴ μνήμη σὰν ἐκεῖνα τὰ στήθη.
Ἀνάμεσό τους χάσμα τῆς ἀστερωμένης νύχτας
κατακλυσμὸς τῆς ζωῆς.
Τ᾿ ἄλογα στ᾿ ἁλώνια
καλπάζουν καὶ ἱδρώνουν
πάνω σὲ σκόρπια κορμιά.
Ὅλα πηγαίνουν ἐκεῖ
καὶ τούτη ἡ γυναῖκα
ποὺ τὴν εἶδες ὄμορφη, μιὰ στιγμὴ
λυγίζει δὲν ἀντέχει πιὰ γονάτισε.
Ὅλα τ᾿ ἀλέθουν οἱ μυλόπετρες
καὶ γίνουνται ἄστρα.
Παραμονὴ τῆς μακρύτερης μέρας.