"Όταν δεν υπάρχει ενέργεια δεν υπάρχει χρώμα,
δεν υπάρχει μορφή, δεν υπάρχει ζωή."
Καραβάτζιο
*
"Quando non c’e energia non c’e colore,
non c’e forma, non c’e vita."
Caravaggio
J'ai epouse la mer cette nuit
A l'heure ou la cote s'eclaire.
La mer ne m'a rien demande
Ni d'ou je viens
Ni qui j'ai aime.
Elle a rempli ma bouche de son sel
Et mon esprit de son silence...
Jean Autissier.
*
Παντρεύτηκα τη θάλασσα απόψε
Την ώρα που η ακτή φωτίζεται.
Η θάλασσα δεν με ρώτησε τίποτα
Ούτε από που ήρθα
Ούτε ποιον αγάπησα.
Γέμισε το στόμα μου με το αλάτι της
Και το πνεύμα μου με τη σιωπή της...
Η ομορφιά είναι το μόνο πράγμα που ο χρόνος δεν μπορεί να βλάψει. Οι φιλοσοφίες εξαφανίζονται σαν την άμμο, η μια θρησκεία ακολουθεί την άλλη, αλλά αυτό που είναι όμορφο είναι χαρά για όλες τις εποχές, απόκτημα για όλη την αιωνιότητα. (Όσκαρ Γουάιλντ)
*
Ω παίδες Ελλήνων, ίτε, Ελευθερούτε
πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας,
θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων
νυν υπέρ πάντων αγών!
Αισχύλος
"Αν δεν καταλάβουμε τη χρησιμότητα του άχρηστου, δεν θα καταλάβουμε την τέχνη, και μια χώρα που δεν καταλαβαίνει την τέχνη είναι μια χώρα σκλάβων ή ρομπότ, μια χώρα δυστυχισμένων ανθρώπων, που δεν γελάνε και δεν χαμογελάνε, μια χώρα χωρίς πνεύμα· όπου δεν υπάρχει χιούμορ, δεν υπάρχει γέλιο, υπάρχει μόνο θυμός και μίσος." Ευγένιος Ιονέσκο
*
"Si on ne comprend pas l’utilite de l’inutile, l’inutilite de l’utile, on ne comprend pas l’art; et un pays ou l’on ne comprend pas l’art est un pays d’esclaves et de robots, un pays de gens malheureux, de gens qui ne rient pas ni ne sourient, un pays sans esprit; ou il n’y a pas l’humour, ou il n’y a pas le rire, il y a la colere et la haine." Eugene Ionesco
Οι φυλλωσιές λικνίζουν τ' αεράκι,
σκιρτούν καθώς ο ήλιος βασιλεύει.,
σκαρώνουν ιστορίες με το φως...
Διονύσης Καψάλης
Όλα τα δειλινά του κόσμου
Αποσπάσματα
βραδιάζει και ξεπλέκουν τα μαλλιά τους
οι μοίρες οι ασυνάρτητες ποιος είδε
τόση παράξενη ομορφιά να φεύγει,
να χάνεται για πάντα από τον κόσμο,
ξένη γη, στον ουρανό πιο ξένη;
*
Τόση ομορφιά, να ντρέπεσαι που βλέπεις.
*
Βράδυ που φέρνεις το παιδί στη μάνα
και κατεβάζει γάλα ο ουρανός.
*
Οι φυλλωσιές λικνίζουν τ' αεράκι,
σκιρτούν καθώς ο ήλιος βασιλεύει.,
σκαρώνουν ιστορίες με το φως
θεέ μου, τόση φιλαρέσκεια
και για τον κόσμο τίποτα, ούτε λέξη.
*
Ώσπου για μια στιγμή σωπαίνουν όλα.
Πού θα βρει η ψυχή παρηγοριά λοιπόν;
Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως δεν θα χρειάζεται
τέτοιες πια ευχαριστήσεις·
ίσως το να μην είμαστε πια απλώς να αρκεί,
όσο δύσκολο κι αν είναι να το συλλάβεις...
Louise Glück
Οι νυχτερινές αποδημίες
Αυτή είναι η στιγμή που βλέπεις ξανά
τα κόκκινα μούρα στη στάχτη του βουνού
και στον σκοτεινό ουρανό
των πουλιών τις νυχτερινές αποδημίες.
Με θλίβει που σκέφτομαι
πως οι νεκροί δεν θα τα δουν αυτά –
τα πράγματα από τα οποία εξαρτιόμαστε,
εξαφανίζονται.
Πού θα βρει η ψυχή παρηγοριά λοιπόν;
Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως δεν θα χρειάζεται
τέτοιες πια ευχαριστήσεις·
ίσως το να μην είμαστε πια απλώς να αρκεί,
όσο δύσκολο κι αν είναι να το συλλάβεις.
(μετ. Χριστίνα Λιναρδάκη)
The Night Migrations
This is the moment when you see again
the red berries of the mountain ash
and in the dark sky
the birds' night migrations.
It grieves me to think
the dead won't see them—
these things we depend on,
they disappear.
What will the soul do for solace then?
I tell myself maybe it won't need
these pleasures anymore;
maybe just not being is simply enough,
hard as that is to imagine.
