t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

ΕΜΙΛ ΣΙΟΡΑΝ: ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΤΡΩΓΛΟΔΥΤΕΣ

Η ιδέα της προόδου μας κάνει κούφους ανθρώπους στις κορυφές του χρόνου· αλλά αυτές οι κορυφές δεν υπάρχουν: ο τρωγλοδύτης που έτρεμε από φόβο μέσα στις σπηλιές, τρέμει ακόμα μέσα στον ουρανοξύστη.
Εμίλ Σιοράν

http://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Κυριακάτικος περίπατος, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Οι αξίες δεν συσσωρεύονται: κάθε γενιά κομίζει κάτι νέο ποδοπατώντας ό,τι μοναδικό είχε η προηγούμενη γενιά. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τη διαδοχή των εποχών: η Αναγέννηση δεν κατάφερε να "σώσει" τη βαθύτητα, τις χίμαιρες, τον ιδιάζοντα πρωτογονισμό του Μεσαίωνα· ο Διαφωτισμός με τη σειρά του, κράτησε από την Αναγέννηση μόνο το νόημα της καθολικότητας, χωρίς την περιπάθεια που χαρακτήριζε την φυσιογωμία της. Η σύγχρονη αυταπάτη βύθισε τον άνθρωπο στις συγκοπές του γίγνεσθαι: μέσα σε αυτό έχασε τα βάθρα της αιωνιότητας, την "υπόστασή" του. Κάθε κατάκτηση - πνευματική ή πολιτική - συνεπάγεται μιαν απώλεια· κάθε κατάκτηση είναι μια κατάφαση...θανάσιμη. Στην περιοχή της τέχνης - τη μόνη όπου μπορούμε να μιλήσουμε για ζωή του πνεύματος - ένα "ιδεώδες" εγκαθιδρύεται μόνο στα ερείπια εκείνου που προηγήθηκε: κάθε αληθινός καλλιτέχνης προδίδει τους προκατόχους του...Δεν υπάρχει ανωτερότητα μέσα στην ιστορία: δημοκρατία - μοναρχία· ρομαντισμός - κλασικισμός· φιλελευθερισμός - παρεμβατισμός· φυσιοκρατία - αφηρημένη τέχνη· ανορθολογισμός - νοησιαρχία· οι θεσμοί καταξιώνονται όπως τα ρεύματα του πνεύματος και του συναισθήματος. Μια πνευματική μορφή δεν θα μπορούσε να επωμισθεί μιαν άλλη· είμαστε κάτι αποκλείοντας κάτι άλλο: κανείς δεν μπορεί να συμφιλιώσει την τάξη με την αταξία, την αφαίρεση με την αμεσότητα, τη ορμή με το μοιραίο. Οι εποχές σύνθεσης δεν είναι δημιουργικές: συμπυκνώνουν την θέρμη των άλλων, συμπύκνωση συγκεχυμένη, χαοτική - μια κάθε εκλεκτισμός είναι μια ένδειξη τέλος.

Κάθε βήμα προς τα μπρος το διαδέχεται ένα βήμα προς τα πίσω: είναι το άκαρπο σπαρτάρισμα της ιστορίας - στάσιμο...γίγνεσθαι...Το γεγονός ότι ο άνθρωπος αφήνεται στη βασκανία της Προόδου, - γελοιοποιεί τις αξιώσεις του για λεπτότητα. Πρόοδος; - ίσως τη βρίσκουμε στην υγιεινή...Αλλά αλλού; Στις επιστημονικές ανακαλύψεις; Είναι ένα σύνολο ολέθριων θριάμβων...Ποιός καλόπιστος άνθρωπος θα μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στη λίθινη εποχή και τη σημερινή εποχή των υπερσύγχρονων εργαλείων; όντας και στις δυο εποχές πολύ κοντά στον πίθηκο, ανεβαίνουμε στα σύννεφα με τα ίδια κίνητρα που σκαρφαλώνουμε στα δέντρα: τα μέσα της περιέργειας μας - άσχετα με το αν είναι αθώα ή εγκληματικά - είναι τα μόνα που άλλαξαν και με μασκαρεμένα αντανακλαστικά είμαστε πιο ποικιλότροπα άπληστοι. Το να δεχτούμε ή να απορρίψουμε μια περίοδο είναι απλή ιδιοτροπία: πρέπει να δεχτούμε ή να απορρίψοπυμε σύνολη την ιστορία. Η ιδέα της προόδου μας κάνει κούφους ανθρώπους στις κορυφές του χρόνου· αλλά αυτές οι κορυφές δεν υπάρχουν: ο τρωγλοδύτης που έτρεμε από φόβο μέσα στις σπηλιές, τρέμει ακόμα μέσα στον ουρανοξύστη. Η πρωτεύουσα της δυστυχίας μας διατηρείται άθιχτη στο πέρασμα των εποχών· εντούτοις έχουμε ένα προνόμιο απέναντι στους προγόνους μας: ότι έχουμε τοποθετήσει καλύτερα αυτή την πρωτεύουσα, αφού έχουμε οργανώσει καλύτερα τον όλεθρο μας.

Εμίλ Σιοράν
Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού
Μετ. Κωστής Παπαγιώργης, Εκδ. Εξάντας

Δεν υπάρχουν σχόλια: