Στη μνήμη του Δημήτρη Γουσίδη

 

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη 1965, λάδι σε καμβά 

Περίπατος στη δική μας Θεσσαλονίκη, που κάποτε αγαπήσαμε...
Αφιερωμένο στη μνήμη του Δημήτρη Γουσίδη...

Αντίο φίλε...

Το μπλε φεγγάρι της προδοσίας...

 

Γιάννης Σταύρου, Ιστορική Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

2η πανσέληνος σήμερα μέσα στον Αύγουστο - σημαδιακή...
Το δεύτερο φεγγάρι του Αυγούστου, γνωστό και ως "μπλε" ή "φεγγάρι της προδοσίας", σηματοδοτεί εμβληματικά την εποχή και ιδιαίτερα την Ελλάδα...

....Όχι απλά παγκοσμιοποίηση, αλλά γυφτοποίηση των πάντων. Προδότες κυβερνούν και νομοθετούν, προδότες εκβιάζουν. Προδότες αντιπολιτεύονται, εκτός ελαχίστων. Αηδία, φρίκη κι απελπισία. Καταδίωξη σ' όσους πιστεύουν στο έθνος. Καημένη πατρίδα...

Έρεβη νύχτα...

Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινό (λεπτομέρεια), Λάδι σε καμβά

Κάτω εδώ, εγώ προσφεύγω στη σεπτή, ανείπωτη, μυστήρια νύχτα. Πιο πέρα, ο κόσμος γκρεμισμένος σ' έναν τάφο βαθύ˙ ο τόπος του: άγονος και έρημος. Εγκατη θλίψη φυσάει σ' ένα έγχορδο στήθος. Θα γκρεμιστώ: δροσάτο φως ντυμένο στάχτη. Επιθυμίες νεανικές, όνειρα παιδικά, πρόσκαιρες χαρές ενός μακρότατου βίου και μάταιες ελπίδες έρχονται τις αποστάσεις της μνήμης ντυμένες στα γκρίζα, καθώς η βραδινή ομίχλη μετά τη δύση του ηλίου. Το φως αλλού, σε άλλους τόπους ρίχνει χαρούμενο σκοινιά και τους πασσάλους του. Δεν πρέπει κάποτε να επιστρέψει στα παιδιά του, που προσμένουν με αθώα πίστη να επιστρέψει;

Τι αναβλύζει ξάφνου απ' την καρδιά τόσο εκδικητικό και κατατρώγει τον απαλό άνεμο της θλίψης; Βρίσκεις κι εσύ χαρά εντός μας, έρεβη νύχτα; Τι είναι αυτό που σκέπει ο μανδύας σου και πλήττει αθέατο με λύσσα την ψυχή μου; Βάλσαμο εξαίσιο κυλάει μέσα απ' το χέρι σου μια δέσμη παπαρούνες -κι υψώνεις βαριές τις φτερούγες του πνεύματος. Σκοτεινούς κι ανέκφραστους μάς κυριαρχεί το ρίγος -έντρομος χαρά βλέπω μιαν όψη αυστηρή˙ γαλήνια, ευλαβική γέρνει προς το μέρος μου και μέσα από ατέλειωτες, απόκρημνες μπούκλες προβάλλει στοργική η νεότητα της μητέρας. Πόσο φτωχό και παιδιάστικο μού φαίνεται τώρα το φως! -πόσο χαρμόσυνος και ευλογημένος ο αποχωρισμός της ημέρας.

Νοβάλις (1772-1801), Ύμνοι στη Νύχτα

(επιμέλεια: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος) 

Τὰ καλοκαίρια μ᾿ ἕψησαν καὶ τὰ λιοπύρια τὰ βαριά...

Αναμονή φθινοπώρου...

Γιάννης Σταύρου, Φθινοπωρινό (λεπτομέρεια), λάδι σε καμβά

Ναπολέων Λαπαθιώτης
Πόθος

Βαθὺ χινόπωρο γοερό, πόσο καιρὸ σὲ καρτερῶ,

μὲ τὶς πλατιές, βαριές σου στάλες

τῶν φύλλων ἄραχλοι χαμοί, τῶν δειλινῶν ἀργοὶ καημοί,

ποῦ μὲ μεθούσατε τὶς ἄλλες...

Τὰ καλοκαίρια μ᾿ ἕψησαν καὶ τὰ λιοπύρια τὰ βαριά,

κι οἱ ξάστεροι οὐρανοὶ οἱ γαλάζοι:

ἀπόψε μου ποθεῖ ἡ καρδιὰ πότε νὰ ῾ρθεῖ μέσ᾿ τὰ κλαριά,

ὁ θεῖος βοριὰς καὶ τὸ χαλάζι!

Τότε, γερτὸς κι ἐγὼ ξανά, μέσ᾿ τὰ μουγγὰ τὰ δειλινά,

θ᾿ ἀναπολῶ γλυκά, -ποιὸς ξέρει-,

καὶ θὰ μὲ σφάζει πιὸ πολύ, σὰν ἕνα μακρινὸ βιολί,

τὸ περασμένο καλοκαίρι...

Ο ορισμός του Ωραίου...

Γιάννης Σταύρου, Πορτρέτο νέας γυναίκας, λάδι σε καμβά

Βρήκα τον ορισμό του Ωραίου - του δικού μου Ωραίου.
Είναι κάτι φλογερό και θλιμμένο, κάτι τι λίγο αόριστο, που αφήνει δρόμο ανοιχτό στην εικασία. Αν δεν έχει κανείς αντίρρηση, πρόκειται να εφαρμόσω τις ιδέες μου σ' ένα αισθητό αντικείμενο, για παράδειγμα στο πιο ενδιαφέρον αντικείμενο της κοινωνίας, σ' ένα γυναικείο πρόσωπο.
Ένα κεφάλι θελκτικό και ωραίο, ένα γυναικείο κεφάλι θέλω να πω, είναι ένα κεφάλι που σε κάνει να ονειρεύεσαι ταυτόγχρονα - αλλά κατά κάποιο τρόπο συγκεχυμένο - την ηδονή και τη θλίψη, που συνοδεύεται από μιαν ιδέα μελαγχολίας, κόπωσης, ακόμα και κορεσμού - είτε κι από μιαν ιδέα αντίθετη, δηλαδή μιαν ορμή, ένα πόθο ζωής συνδεδεμένο με μια πίκρα που έρχεται και ξανάρχεται σαν να βγαίνει από στέρηση ή απελπισία.
Το μυστήριο είναι επίσης χαρακτηριστικό του Ωραίου.

Σαρλ Μπωντλαίρ

Επιλογή από τα Journaux Intimes, μετ. Ευρ. Παπάζογλου (εκδ. Στιγμή)

Η κρίση είναι το διαρκές παρόν...

 Diego Velázquez, Κεφάλι Ελαφιού (1634)

Έχω την εντύπωση πως τα πολιτικά κόμματα δεν παρήγαγαν τίποτα το ενδιαφέρον στο πεδίο της προβληματοποίησης της κοινωνικής ζωής.
Μπορούμε, μάλιστα, να αναρωτηθούμε μήπως τα πολιτικά κόμματα αποτελούν την πλέον στειρωτική πολιτική εφεύρεση από τον 19ο αιώνα και μετά. Η διανοητική πολιτική στειρότητα μου φαίνεται ένα από τα σημαντικότερα συμβάντα της εποχής μας.

Πιστεύω ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι για μία ακόμη φορά η κρίση είναι ένα είδος θεωρητικής γαρνιτούρας που μας προσφέρουν οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι, οι φιλόσοφοι και διάφοροι άλλοι για να προσδώσουν υπόσταση σε ένα παρόν για το οποίο δεν έχουν τα εργαλεία να αναλύσουν.
Η κρίση είναι, αν θέλετε, το διαρκές παρόν. Ποτέ δεν υπήρξε στη νεώτερη ιστορία της Δύσης μία στιγμή που να μήν είχε βαθειά συναίσθηση μιας κρίσης βιωμένης μέχρι το μεδούλι των ανθρώπων.

Μισέλ Φουκώ
Επιλογή απο τα Dits et ecrits, μετ. Θ. Λάγιος (Εκδ. Στιγμή)

Αυτή είναι η τωρινή Ελλάς...

 

Σοφία Λασκαρίδου, Πορτρέτο του Περικλή Γιαννόπουλου 

Τὸ μοναδικὸν πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εὐρίσκεται εἰς ἐσχάτην κρίσιν ἀνέκαθεν ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς Ἐλευθερίας τοῦ ἐδῶ χωραφιοῦ εἶναι·

Ὁ ΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ, δηλαδὴ τὸ Σάπιο Καρπούζι.

Λοιπόν, ὅταν θ᾿ ἀποφασίσετε νὰ τὸ κόψετε, μοῦ τὸ λέτε κ᾿ ἐμένα, κ᾿ ἐγὼ εὐχαρίστως ἀναλαμβάνω νὰ γίνω δήμιος.

Περικλής Γιαννόπουλος

(Περικλῆς Γιαννόπουλος, ἀπόκρισις σὲ ἔρευνα γιὰ τὸ ζήτημα τοῦ βιβλίου στὴν Ἑλλάδα, περ. «Παναθήναια», τόμ. 12, 15-31 Ἰουλίου 1906· «Διαβάζουμε ἢ δὲ διαβάζουμε;», «Ὁ Νουμᾶς», ἀρ. 208, 6-9-1906)Πηγή: http://pheidias.antibaro.gr/Giannopoulos/articles.html#noumas5

Αυτή είναι η τωρινή Ελλάς, Καταχρεωκοπημένη Πνευματικώς από την πρώτην ημέραν. Καταχρεωκοπημένη Πραγματικώς. Με Κράτος γνήσιον, ληστρικότατον, Τσουλήν.

Στρυφογυρίζουσα αδιεξόδως εις τα ίδια καμώματα και τα ίδια ψεύματα, των πρώτων ημερών της ελευθερίας της, τα οποία εβαρύνθησαν και οι πέτρες αδυνατούσα να σταθή εις τα πόδια της, αδυνατούσα να δημιουργήση το παραμικρόν Εθνικόν, ναρκώνουσα και καταπνίγουσα την Τιτάνειον δύναμιν του Ελληνικού Ατόμου, καταδολοφονούσα και καταατιμάζουσα , καθ’ όλα τα σημεία του Ελληνισμού, επί ένα ήδη αιώνα, με τους Προξένους της, καταληστεύουσα αυτόν, δένουσα τα χέρια του και κρατούσα σφικτά αυτόν, εις τα πανταχόθεν ραπίσματα χάριν της, ενώ Αυτή στουπί εις το Βουλευτικόν της μεθύσι, κυλίεται εις το Παραδείσειον περιβόλι της, κατατρωγομένη από την εσωτάτην της λέπραν, την Αμάθειαν, την Ανηθικότητα και τον χυδαιότατον Εγωϊσμόν, θεόστραβη προ του Έργου το οποίον ανέλαβε να εκτελέση, αναίσθητος προ των κακών και των χαμών, που προξενεί εις την φυλήν και εις εαυτήν, με πρόσωπον φουσκολωβιασμένων και εγκέφαλον παράλυτον, ολόκληρον καρκίνον, μεταδίδοντα σπασμωδικάς, τρελλάς κινήσεις εις το σώμαν του Ελληνισμού. Αυτή είναι η τωρινή Ελλάς.

Η Ελλάς των Κλεφτών- Ηρώων. Των κλεφτών- Κουτσούρων. Και η Ελλάς των Παιδιών αυτών- αντί υψηλών Αριστοκρατών φορτωμένων με την Πατρικήν Δόξαν του πυρός και την ιδίαν Δόξαν Πνεύματος και Ευγενείας- Τραμπουκογαλάντιδων και τέλος των απογόνων αυτών και των διαδόχων του Συστημάτων των, Κλεφτών του ’97, Κλεφτών Εκφυλισμένων, Κλεφτών Ανήθικων, Κλεφτών Γραμματοστραβών και Γραμματολεπρών, Κλεφτών ΜΠΟΥΦΩΝ και τρισχειρότερον και συνολικότερον, όλων, η ΕΛΛΑΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ.

Περικλής Γιαννόπουλος (1869-1910)
Απόσπασμα από το έργο ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ, ΝΕΟΝ ΠΝΕΥΜΑ 
(Εκδόσεις ΡΟΕΣ)Πηγή: http://logioshermes.blogspot.com/2010/10/blog-post_5590.html?m=0#ixzz249Qiu5RG

Η Ύδρα και πάλι πρώτη σήκωσε τη σημαία της ανεξαρτησίας!

Γιάννης Σταύρου, Ύδρα, λάδι σε καμβά

 Η Ύδρα και πάλι πρώτη σήκωσε τη σημαία της ανεξαρτησίας στην σύγχρονη Τουρκιά. Η φοροαρπαγή των ανίκανων πάντα κυβερνώντων ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Κρύβουν με επιμέλεια την προσωπική τους ευθύνη και ανικανότητα πισω από την γκαιμπελική προπαγάνδα που διχαστικά διαδίδει ότι οι φοροφυγάδες κλέβουν τα χρήματα του διπλανού τους. 

Η ελληνική πολιτεία οφείλει, όχι οι πολίτες. Όχι οι Υδραίοι.

Σχολιάζει σωστά το defencenet (παρακάτω):
Δεν είδαμε να γίνεται αντίστοιχη κινητοποίηση π.χ. όταν προσάραξε η θαλαμηγός με σημαία Μάλτας μεταξύ Χίου και Οινουσσών και επιτράπηκε στην τουρκική Ακτοφυλακή να εκτελέσει αποστολή έρευνας διάσωσης όχι απλώς εντός των ΕΧΥ, αλλά επάνω σε ελληνικό έδαφος, αφού οι βραχονησίδες Πρασονήσια είναι ελληνικό έδαφος.
Το περιπολικό ανοικτής θαλάσσης ΛΣ 070 με κανονικό πυργίσκο πυροβόλου στην πλώρη του (κατ'αυτό τον τρόπο οι κάτοικοι που επικοινώνησαν με το defencenet.gr μέσα στον καταιγισμό καπνογόνων και δακρυγόνων που έριχναν τα ΜΑΤ θεώρησαν ότι πρόκειται για πλοίο του ΠΝ) αντί να περιπολεί στο Α.Αιγαίο ή να μεταφέρει προσωπικό στην Χίο που κατακαίγεται, μετέφερε ΜΑΤ για την σύλληψη ενός ταβερνιάρη στην Ύδρα!

Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας, οι λύκοι!

Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
(λεπτομέρεια από το έργο του Γεωργίου Ροϊλού)

Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας, οι λύκοι! Οι λύκοι!

Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί,

Καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι

Για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί.

Κωστής Παλαμάς

(με αφορμή την Μικρασιατική Καταστροφή)