Νυχτερινό

Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει, - τίποτ’ άλλο...

Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινη Θεσσαλονίκη με φεγγάρι, λάδι σε καμβά

Ναπολέων Λαπαθιώτης
Νυχτερινό

Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,
που λάμπει μες στη νύχτα, - τίποτ’ άλλο.

Μια φωνή, που γρικιέται μες στο σάλο
και που σε λίγο παύει, - τίποτ’ άλλο.

Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει, - τίποτ’ άλλο.

Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
στα βάθη του μυαλού μου. - Τίποτ’ άλλο.

Προσπάθησα για χρόνια...

"Προσπάθησα για χρόνια να ζήσω σύμφωνα με την ηθική όλων των άλλων. Προσπάθησα να ζήσω όπως όλοι οι άλλοι, να είμαι σαν όλους τους άλλους. Είπα τα σωστά πράγματα ακόμα και όταν ένιωσα και σκέφτηκα αρκετά διαφορετικά. Και το αποτέλεσμα είναι μια καταστροφή."
Αλμπέρ Καμύ

Γιάννης Σταύρου, Το μήλο της γνώσης, λάδι σε καμβά

Εμίλ Σιοράν: Ίδιον των καθεστώτων που πνέουν τα λόισθια...

Η Δύση: κάτι σάπιο που μυρίζει όμορφα, ένα αρωματισμένο πτώμα.

Γιάννης Σταύρου, Φρουρός της γνώσης, λάδι σε καμβά

Εμίλ Σιοράν

Επιλογή από το έργο του "De l'inconvénient d'être né"

(μετ. Αντώνης Καραβασίλης, Εκδ. ΣΤΙΓΜΗ)

Ίδιον των καθεστώτων που πνέουν τα λόισθια είναι να επιτρέπουν την ύπαρξη ενός συγκεχυμένου μίγματος δοξασιών και δογμάτων, και να συντηρούν ταυτόγχρονα την ψευδαίσθηση ότι η ώρα της κρίσης μπορεί να καθυστερήσει επ' αόριστον...
Σε αυτό - και μόνο σε αυτό - οφείλεται η γοητεία των προεπαναστατικών περιόδων.
*
Η Δύση: κάτι σάπιο που μυρίζει όμορφα, ένα αρωματισμένο πτώμα.
*
Βλέπω το μέλλον με τρόπο τόσο συγκεκρμένο που, αν είχα παιδιά, θα τα στραγγάλιζα αυτοστιγμή.

θα σκορπίσουν...

Όσα μ' αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν
και χλωμά θα με φιλάνε σαν αχτίδες φεγγαριού...

Γιάννης Σταύρου, Ανατολή Σελήνης, λάδι σε καμβά

Μαρία Πολυδούρη
Σαν πεθάνω

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,
όταν αντικρύ θανοίγη μέσ' στη γάστρα μου δειλά
ένα ρόδο – μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη
και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους σιωπηλά.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σαν την ζωή μου,
που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλάη πονετικό
στο άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζη τη γιορτή μου,
στο άγιο χώμα που θα μου είνε κρεβατάκι νεκρικό.

Όσα αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν
και θαφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού.
Όσα μ' αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν
και χλωμά θα με φιλάνε σαν αχτίδες φεγγαριού.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη.
Η στερνή πνοή μου θάρθη να στο πη και τότε πια,
όση σου απομένει αγάπη, θάναι σα θαμπό καντύλι
- φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.

Ν. Μιχαλόπουλος & Γ. Βρεττάκου: Η Τριλογία της Απειλής για την Αθήνα

Κυκλοφορεί αυτή τη βδομάδα το νέο βιβλίο του εκλεκτού φίλου, αρχιτέκτονα, Νίκου Μιχαλόπουλου Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, που συνέγραψε με την αρχιτέκτονα Γιώτα Βρεττάκου! 

- Με το Rethink Athens προσπάθησαν να μας πάρουν την πόλη...
- Με την παρέμβαση στη Λ. Συγγρού προσπάθησαν να μας αποκόψουν από την παραλιακή ζώνη...
- Με το Project Ελληνικό προσπαθούν να μας πάρουν το genius loci, το ΠΝΕΥΜΑ της πόλης μας...

Μπράβο Νίκο, για το ακαταπόνητο θάρρος της γνώμης σου!

το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου...

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει...

 

Γιάννης Σταύρου, Μαύρα πεύκα στο Μαρούσι, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Kώστας Καρυωτάκης
Όταν κατέβουμε τη σκάλα...

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

Το άπειρο...

Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο...

Γιάννης Σταύρου, Τιρκουάζ, λάδι σε καμβά

Τζιάκομο Λεοπάρντι
Το άπειρο

Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο, και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.

(μετ. Νάσος Βαγενάς)

Θλίβομαι και νιώθω στη σιγαλιά...

Μου κόβουν ένα κομμάτι της ψυχής.
Να μη ξέρω, να μην ακούω και να μην βλέπω...
σαν αλάτι να πήξω... στο χιόνι να διαλυθώ...

 

Γιάννης Σταύρου, Ανταύγειες στα μαύρα νερά, λάδι σε καμβά 

Μαξιμιλιάν Βολόσιν
Εφημερίδες
(από "Βάτος η άφλεκτος", 1915)

Διατρέχω  με βλέμμα αχόρταγο
Τις γραπτές φλεγόμενες ειδήσεις.
Τη ψυχή, υγρή από τον ύπνο, θέλω
Με το έρπον δηλητήριο απ’ το πρωί να ζεστάνω.
Στις αράδες του ματωβαμμένου φύλλου
Βρίθουν οι θανάσιμες τριχινιάσεις,
Εμπνευσμένα ακονισμένες,
Αδύνατον να εξολοθρευτούν, σαν όνειρα.
Περιφερόταν η εκδίκηση, τρέμοντας από οργή,
Θρονιάζεται στη σκέψη, σαπίζει στις καρδιές
Θολώνει το πνεύμα, ανθοβολεί στους πολεμιστές
Με φλόγες διαβολικής σποράς.
Το ψέμα συννεφιάζει το μυαλό
Με τη βαριά αποφορά του χλωροφόρμιου
Και την ελλειπτική φόρμα της μισής αλήθειας
Στάζει και πλάθεται, σα κερί.
Και, διαπερνώντας με μ’ ένα σάπιο τρέμουλο,
Θλίβομαι και νιώθω στη σιγαλιά,
Πως, αναισθητοποιημένη από το ψέμα,
Μου κόβουν ένα κομμάτι της ψυχής.
Να μη ξέρω, να μην ακούω και να μην βλέπω . . .
σαν αλάτι να πήξω … στο χιόνι να διαλυθώ. . .
Επιτρέψτε μου τον εχθρό να μην αγαπήσω
Και τον αδελφό να τον μισήσω!

(Μετ. Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης)

μεσάνυχτα και κάτι...

Ο ήλιος έλαμπε στο ακρογιάλι
Έλαμπε στ' ακρογιάλι φοβερά
Όλη τη δύναμη του είχε βάλει
Τα κύματα να κάνει αστραφτερά...

Γιάννης Σταύρου, Εκδρομή, λάδι σε καμβά

Λιούις Κάρολ
Η Φώκια και ο Μαραγκός
("Μέσα απ' τον καθρέφτη", απόσπασμα)

Ο ήλιος έλαμπε στο ακρογιάλι
Έλαμπε στ' ακρογιάλι φοβερά
Όλη τη δύναμη του είχε βάλει
Τα κύματα να κάνει αστραφτερά
κι αυτό ήταν παράξενο κομμάτι
γιατί ήταν μεσάνυχτα και κάτι!

Έλαμπε σκυθρωπά και το φεγγάρι
Σκεφτόταν: «Μα δεν είναι δυνατόν!
Δουλειά δεν έχει ο ήλιος, που να πάρει,
Τι λάμπει έτσι, νυχτιάτικα , λοιπόν;
Είναι μεγάλη αγένεια που πάει
Τη διασκέδαση μου και χαλάει!».

Η θάλασσα ήταν πολύ βρεγμένη
Τα βότσαλα ήταν πολύ στεγνά
Δεν ήταν η νυχτιά συνεφιασμένη
Και σύννεφα δεν είχε πουθενά
Ούτε πουλιά πετούσαν στον αέρα
Γιατί κανένα δεν υπήρχε πέρα ως πέρα!

(Μετ. Παυλίνα Παμπούδη)