t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Γιάννης Σταύρου: Απειλούν την αισθητική μας φίλε Μάνο...

Πριν αρχίσουν να πραγματοποιούνται οι απειλές κατά της αισθητικής μας. Η Θεσσαλονίκη, την εποχή των “παλαιοελλήνων”…

diagonios-bl-x

Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Με βαθειά λύπη διάβασα, σε πρόσφατο άρθρο του Μάνου Στεφανίδη στον Ελεύθερο Τύπο, τα κατορθώματα των νεοελλήνων στο Βερολίνο. Δέν αποτέλεσε βέβαια έκπληξη, καθώς έχουμε πάρει το μάθημα μας στην εξαθλιωμένη μας πατρίδα.

Φίλε Μάνο, τίποτα δε θα μείνει όρθιο σ’ αυτόν τον κόσμο…

(δημοσιεύτηκε από http://manosstefanidis.blogspot.com/):

Έτυχα στο Βερολίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο για μια διάλεξη. Εμεινα στο πρώην Ανατολικό και βέβαια σεργιάνισα στο πρώην Δυτικό, στην αρχιτεκτονική Disneyland της μεταμοντέρνας Ευρώπης: τα κτίρια-σκηνογραφίες δηλαδή του Renzo Piano, το (διαστημικό) κέντρο της Sony και την καταφανή προσπάθεια της ενωμένης Γερμανίας να προχωρήσει εμπρός χωρίς να ξεχάσει. Στα μουσεία της, πάντως, παραδοσιακά και μοντέρνα, αποθεώνονται ο ιστορικός χρόνος και τα έργα του, το δράμα των ανθρώπων από τις ιδεοληψίες των λαών και των ηγετών τους. Αισθάνεσαι παντού αυτή την επώδυνα ενοχλητική «συνείδηση Ιστορίας» να σφραγίζει και τις νεότερες γενιές. Τρακάριζα, βέβαια, και τις lifestyle ορδές των «φιλάθλων» μας, που καμάρωναν στην… κοσμάρα τους για το πόσο Ελληνάρες είναι, χωρίς να υποψιάζονται καν πόσο ελληνικά είναι, π.χ., το Altes Museum ή εκείνο της Περγάμου. Στο μυαλό τους «Ιστορία» ήταν μόνο η «τιτανομαχία» γαύρων και βάζελων. Η πλατεία Πότσδαμ αντηχούσε από τις προσφωνήσεις «ρε μαλ…» ή «άσε τις μαλ…». Αισθάνθηκα τότε εθνικά υπερήφανος. Τι κι αν η Πύλη του Βραδεμβούργου αναφέρεται ευθέως στα Προπύλαια του Παρθενώνα; Οι Ελληνάρες έγραψαν στον τοίχο της Neue Nationalgalerie, έργο του Μις φαν ντερ Ρόε, «OLYMPIAKOS 7». Δάκρυσα από συγκίνηση από τη γενναιότητά τους. Παράλληλα, χάζευα τους συμπατριώτες μας να χαζεύουν την πόλη με τη χαρακτηριστική επαρχιώτικη υπεροψία τους, να ψωνίζουν υστερικά και να τρώνε, υπέρβαροι(ες) όντας, σαν να ήταν οι έγκλειστοι του Μεσολογγίου. Επίσης, εριστικοί, γκρινιάρηδες και αγέλαστοι, μα πάνω απ’ όλα επιδειξιομανείς, κουβαλούσαν τις άπειρες σακούλες τους σαν τα λάφυρα των Μηδικών Πολέμων. Νομίζοντας πως έτσι έκαναν το χρέος τους προς την Ιστορία. Κι όμως. Στο φαντασμαγορικό Βερολίνο η κρίση είναι ψηλαφητή. Βλέπετε, αυτοί δεν ανήκουν στην πιο χρεοκοπημένη χώρα της ευρωζώνης με τους πλουσιότερους όμως κατοίκους. Ας πρόσεχαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: