Είταν μια μέρα γελαστή...

Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ

Μα δε χορταίνω

Πάνω στη θάλασσα ο θάνατος

Έχει παλμό δικό μου...

 

Γιάννης Σταύρου, Εκδρομή, λάδι σε καμβά  (λεπτομέρεια)

 

Γιώργος Σαραντάρης

Είταν μια μέρα γελαστή

Είταν μια μέρα γελαστή

Που τη χορεύαν όλοι

Ένας σοφός μας άκουγε ξανά

Να λέμε παραμύθια

Είταν καιρός που άνοιγε η καρδιά

Και μπαίναν τα λουλούδια

Εκελαϊδούσαν όλο πιο γλυκά

Τα σύννεφα στα δέντρα

Κ’ είταν μια τρέλλα τα πουλιά

Που ακόμπαγαν στην πλάση.

Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ

Μα δε χορταίνω

Πάνω στη θάλασσα ο θάνατος

Έχει παλμό δικό μου

Και τρέχει με τα λάβαρα

Όταν εγώ σωπαίνω

(Με τα λάβαρα)

Είσοδος...

με καίει τρόμος απ᾿ την ηλικία

των λουλουδιών έτσι γρήγορα που φεύγουν

έτσι γρήγορα είναι μια θύρα βαμμένη με τη σιωπή...

 

Γιάννης Σταύρου, Αμυγδαλιές στην Αττική, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Νίκος Καρούζος

Είσοδος

Εἶναι μία θύρα στὰ μάτια κάθε νεκροῦ

μὲ καίει τρόμος ἀπ᾿ τὴν ἡλικία

τῶν λουλουδιῶν ἔτσι γρήγορα ποὺ φεύγουν

ἔτσι γρήγορα εἶναι μιὰ θύρα βαμμένη μὲ τὴ σιωπὴ

κι ὁ θάνατος μονόλιθος.

Κράζει τ᾿ ἀηδόνι μαῦρος κόρακας καὶ θέλει τὴ φωνή του

μὰ δὲν ἔχει γλῶσσα ἡ δεύτερη ζωή μας. Καλὴ νύχτα,

ποὺ λέει ὁ θεατρίνος ἢ ὁ ψευδοσκότεινος, δὲν ὑπάρχει

κι οὔτε νύχτα κακὴ κι ἀκόμη οὔτε νύχτα

εἶναι μονάχα τὸ Δὲν τὸ Μὴ καὶ τ᾿ Ὄχι σὰν καρπὸς

τοῦ δέντρου μὲ τ᾿ ὄνομα Ἐγὼ καὶ τ᾿ ἄλλο τ᾿ ὄνομα Ταξιδεύω

κι ὅλα τὰ λόγια μας ἐδῶ

φενάκη κ᾿ ἐσωτερικὰ τηλέφωνα

εἶναι μιὰ θύρα φοβερὴ

γι᾿ αὐτὸ κρατοῦμε τουφέκι τὸ τραγούδι:

Μιὰ θύρα, θύρα ἡ γκρέμιση

τὸ σάλιο τοῦ χελιδονιοῦ ποὺ φτιάχνει μὲ τὰ φρύγανα

στὰ δέντρα οὐράνιες φωλιές.

Καὶ χωρίζουμε σὲ φῶς καὶ σκοτάδι τὸ Ἕνα.

Χωρίζουμε τὸν Ὀδυρμὸ σὲ τύφλωση καὶ θυσία.

το κέφι σου με πνίγει...

.. λίγη επικαιρότητα, αβάσταχτη...

Γιάννης Σταύρου, Μοναχικό καράβι, λάδι σε καμβά(λεπτομέρεια)

Γιώργος Σουρής
Το Μασκαριλήκι μας

Ορσε Ρωμηοί στο γλέντι σας
και στο κουβαρνταλήκι σας,
φτου σας Ρωμηοί , που φράγκεψε
και το μασκαριλήκι σας.

λαέ μου περιούσιε,
λαέ μου κουρελή,
με τη χαρά σου θλίβομαι,
το κέφι σου με πνίγει...

Αλλοτε πλήρωνες φτηνά για να γλεντούν πολλοί,
τώρα πληρώνεις ακριβά για να γλεντούνε λίγοι.

Το βράδυ θα πέφτει πάντα στα νερά

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου...

Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινή Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Κέρκυρα

Το βράδυ θα πέφτει πάντα στα νερά. Γείρε στην προκυμαία
όταν μακραίνουν τα φώτα της πόλης και πες δεν έμεινε τίποτα
στα λιόδεντρα που δένονται με τη θάλασσα. Όπου κι αν πας
θ’ αρχίζεις ένα αίσθημα και θα τ’ αφήνεις μισό τελειωμένο

Γείρε και πες δεν έμεινε τίποτα
μια ξεραμένη μέδουσα πάνω στο βράχο
το χέρι μου ανεπαίσθητα στον ώμο και η μαλακή γραμμή του ορίζοντα
στα μάτια σου

Αισθηματικό τραγούδι

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου

οὐκ ἔστιν ὑπὲρ θνατὸν ἀλύξαντα φυγεῖν…

Μὲ γοργό πάτημα ποιός / πηδῶντας ψηλά θὰ γλυτώσῃ;!.
Γιατὶ καλότροπα θωπεύοντας / ρίχνει στὴν ἀρχὴ / τὸ βροτὸ στὸ δίχτυ ἡ Ἄτη·
*
Τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ / πηδήματος εὐπετέος ἀνάσσων;!.
Φιλόφρων γὰρ <ποτι>σαίνουσα / τὸ πρῶτον παράγει / βροτὸν εἰς ἀρκύστ<ατ>' Ἄτα·

Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά

Αἰσχύλος
Ἡ δολερή ἀπάτη

Δολόμητιν δ' ἀπάταν θεοῦ
τίς ἀνὴρ θνατὸς ἀλύξει;..
Τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ
πηδήματος εὐπετέος ἀνάσσων;!.
Φιλόφρων γὰρ <ποτι>σαίνουσα
τὸ πρῶτον παράγει
βροτὸν εἰς ἀρκύστ<ατ>' Ἄτα·
τόθεν οὐκ ἔστιν ὑπὲρ θνατὸν
ἀλύξαντα φυγεῖν…
*
Τὴ δολερήν ἀπάτη τοῦ θεοῦ
ποιός θνητὸς μπορεῖ νὰ διαφύγῃ;..
Μὲ γοργό πάτημα ποιός
πηδῶντας ψηλά θὰ γλυτώσῃ;!.
Γιατὶ καλότροπα θωπεύοντας
ρίχνει στὴν ἀρχὴ
τὸ βροτὸ στὸ δίχτυ ἡ Ἄτη·
ἀπο κεῖνο δὲν ὑπάρχει γιὰ κανένα θνητὸ
δρόμος φυγῆς…

[Ἀπὸ τὴν Πάροδο τῶν Περσῶν. Ἀντιβολὴ μέ: Aeschyli Tragoediae, cum incerti poetae Prometheo, edidit Martin L. West, Bibliotheca Scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Stutgardiae in aedibus B. G. Teubneri, 1990, Πέρσαι, σελ. 10.]
Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
Πηγή: http://dieleusi.map-in-box.gr/

Το τρόπαιο της ένδοξής μου πτώσης...

Τέλος διακρίνω τον
βαθύ καθρέφτη
καθώς τεράστιο κάδρο δίπλα στ’ άλλα
και μέσα εκεί
παιδί
τον εαυτό μου
στη μέση μιας απέραντης ερήμου

Γιάννης Σταύρου, Αρόδο, λάδι σε καμβά

Ορέστης Αλεξάκης
Μήτε σοφία

Μήτε σοφία μήτε διδαχή
μόνο ο γυμνός αψιμυθίωτος πόνος
ο πόνος που πονά κι άλλο δε δίνει
μόνον αυτός το λάφυρό μου ας είναι

Το τρόπαιο της ένδοξής μου πτώσης

Ο καθρέφτης

Μισόφωτο στην αίθουσα
μονάχος
άγνωστο τι γυρεύοντας
κοιτάζω
τεράστια κάδρα γύρω μου
πορτρέτα
νεκρών παιδιών
και πένθιμα τοπία
τόπων αγνώστων ή
λησμονημένων

Τέλος διακρίνω τον
βαθύ καθρέφτη
καθώς τεράστιο κάδρο δίπλα στ’ άλλα
και μέσα εκεί
παιδί
τον εαυτό μου
στη μέση μιας απέραντης ερήμου

Κρατώντας θυμιατήρι και λαμπάδα

της μητρικής μου γλώσσας...

κείτονται εκεί
σαν πευκοβελόνες
που μάζεψαν τα μυρμήγκια...

Γιάννης Σταύρου, Πεύκα στο φως του δειλινού, λάδι σε καμβά

Τζον Μπέρτζερ
Ξενιτεμένες λέξεις

Σ’ έναν θύλακα της γης
έθαψα όλες τις προφορές
της μητρικής μου γλώσσας

κείτονται εκεί
σαν πευκοβελόνες
που μάζεψαν τα μυρμήγκια

μια μέρα η κραυγή
ενός άλλου περιπλανώμενου που σκόνταψε
μπορεί να τις φέρει στο φως

μετά, ζεστασιά και παραμυθία
εκείνος θ’ ακούει όλη νύχτα
την αλήθεια σαν άλλο νανούρισμα

(μετ. Χριστίνα Λιναρδάκη)

Έτοιμος για τη συγκομιδή του κενού...

Ξυπνάς τ’ αρώματα των κάμπων
Και ντύνεσαι τη μελωδία τ’ ουράνιου τόξου
Έτοιμος για τη συγκομιδή του κενού...

Γιάννης Σταύρου, Αμυγδαλιές στην Αττική, λάδι σε καμβα

Τάκης Βαρβιτσιώτης
Εξόριστος

Εξόριστος μες σ’ ένα μακρινό χιονοστρόβιλο
Κρυμμένος πάντα μες στην ομίχλη
Απλώνεις το χέρι σου στα πιο ταπεινά πράγματα

Στον καπνό που στέφει το τζάκι
Στο κλειδί που σκουριάζει στην έρημη πόρτα
Στη μικρούλα φωτιά του χειμώνα

Ξυπνάς στη βροχή που κοιμάται
Μες σ’ ένα γυάλινο φέρετρο

Ξυπνάς τ’ αρώματα των κάμπων
Και ντύνεσαι τη μελωδία τ’ ουράνιου τόξου

Έτοιμος για τη συγκομιδή του κενού

Δημήτρης Μυταράς 18.6.1934 - 16.2.2017

 

Δημήτρης Μυταράς, Μοτοσυκλετιστής Α, 1981