Σαν παιδί

Σαν παιδί κοιτάζοντας τα σύννεφα και τον δρόμο των αστεριών,
χωρίς να το γνωρίζω, είχα ήδη αρχίσει τα ταξίδια μου.
*
Da bambino guardando le nuvole e la strada delle stelle,
senza saperlo avevo gia cominciato i miei viaggi.
Cesare Pavese

 

Γιάννης Σταύρου, Αλλαγή βάρδιας

Σε σωστή ώρα νυχτώνει...

Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους...

 

Γιάννης Σταύρου, Είσοδος στο λιμάνι

Κική Δημουλά
Πέρασα

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ΄αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετηστήριο από την Πάτρα
και κα΄τι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από ‘δω, πήγα κι από ‘κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από ‘δω, έχασα κι από ‘κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ’ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα”

Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

το φως του φεγγαριού...

γεμίζει η καρδιά μου ως τα χείλη
με φθινόπωρο...

Γιάννης Σταύρου, Γαλατάς

Όνο Νο Κομάτσι
Ποιήματα

Ἀκούω πώς ὑπάρχει
ὁ ἀνθός τῆς λησμονιᾶς∙
ἴσως νά βροῦμε σπόρους του
σ᾽ αὐτή τήν ἄσπρη διασπορά
τῶν ἄστρων.
*
Κοιτάζοντας τό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ
πῶς χύνεται
ἀνάμεσα σ᾽ αὐτά τά δέντρα
γεμίζει ἡ καρδιά μου ὡς τά χεῖλη
μέ φθινόπωρο.

Μοιάζει χειμώνας...

Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι,
μεστό φθινόπωρο μέσα στο γέννημά του,
που όλο της άνοιξης το λάγνο βάρος φέρει,
σαν μήτρα πλήρης μες στο πένθος του θανάτου...

 

Γιάννης Σταύρου, Φθινοπωρινό

Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Σονέτο XCVII
(μετ. Διονύσης Καψάλης)

Μοιάζει χειμώνας ο καιρός που έχω φύγει
και τη χαρά του χρόνου έχασα, εσένα˙
πόσο σκοτάδι έχω νιώσει, πόσα ρίγη,
πόσο Δεκέμβρη σε τοπία ερημωμένα.
Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι,
μεστό φθινόπωρο μέσα στο γέννημά του,
που όλο της άνοιξης το λάγνο βάρος φέρει,
σαν μήτρα πλήρης μες στο πένθος του θανάτου.
Τόση πληθώρα, αποκύημα της λύπης
ήταν για μένα, και καρπός χωρίς πατέρα˙
το καλοκαίρι ξέρει εσένα, κι όταν λείπεις
όλα σωπαίνουν τα πουλιά στον άδειο αέρα.
Κι αν κελαϊδήσουν, λένε πένθιμο κανόνα,
κι ωχρούν τα φύλλα με το φόβο του χειμώνα.

William Shakespeare
Sonnet XCVII

How like a winter hath my absence been
From thee, the pleasure of the fleeting year!
What freezings have I felt, what dark days seen!
What old December's bareness everywhere!
And yet this time removed was summer's time;
The teeming autumn, big with rich increase,
Bearing the wanton burden of the prime,
Like widow'd wombs after their lords' decease:
Yet this abundant issue seemed to me
But hope of orphans, and unfathered fruit;
For summer and his pleasures wait on thee,
And, thou away, the very birds are mute:
Or, if they sing, 'tis with so dull a cheer,
That leaves look pale, dreading the winter's near.

Η τελευταία παράσταση μας ανήκει...

Η Ελλάδα, δεν είναι να τη ζεις. 
Να την ονειρεύεσαι μόνο...

 

Γιάννης Σταύρου, Πεύκα της νύχτας, λεπτομέρεια

Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου
ποιήματα

Σαν έπιπλα παλιά
γεμάτα σκόνη
τα χρόνια μας.
Άστραφταν μόνο στ' όνειρο
καθόλου στη ζωή μας
*
Μεγάλο που 'ναι ν' αγαπάς
δεν περπατάς, πετάς και πας• μήπως και ξέρεις πού πηγαίνεις ;
Πας με των οίστρων τα φτερά
θροούν βιολιά
σπάζουν νερά
με το φεγγάρι μάγια δένεις...
Πόνος βαθύς. Μέγ' αγαθό.
Μια στην κορφή, μια στο βυθό
ζεις, σπαταλιέσαι και πεθαίνεις
*
Περισσεύουν τα χρόνια
λιγοστεύουν οι άνθρωποι
*
Δεν ξέρω για την επουράνια δικαιοσύνη.
Οδυνηρός μύθος η επίγεια
*
Ο κόσμος ένα θέατρο σκιών... Καιρός να μαζεύουμε τ' απομεινάρια της ζωής
για την ολόστερνη κάμαρα.
Η τελευταία παράσταση μας ανήκει
*
Το πρόσωπό σου φως ζωής, στην ερημιά του κόσμου
*
Η Ελλάδα, δεν είναι να τη ζεις.
Να την ονειρεύεσαι μόνο

Τη μέρα που ο κόσμος τελειώνει...

Όσο ο ήλιος και η σελήνη στέκονται στον ουρανό,
Όσο μια μέλισσα επισκέπτεται ένα ρόδο,
Όσο ρόδινα βρέφη γεννιούνται
Κανείς δεν πιστεύει πως τώρα συμβαίνει...

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη με φεγγάρι

Τσέσλαβ Μίλος
Ένα τραγούδι για το τέλος του κόσμου

Τη μέρα που ο κόσμος τελειώνει
Μια μέλισσα τριγυρίζει ένα τριφύλλι
Ένας ψαράς μπαλώνει ένα δίχτυ που λαμπυρίζει.
Πρόσχαρα γουρουνόψαρα αναπηδούν στη θάλασσα,
Πλάι στις υδρορροές παίζουν νεαρά σπουργίτια
Και το φίδι έχει χρυσαφένιο δέρμα όπως πρέπει να’ χει.

Τη μέρα που ο κόσμος τελειώνει
Γυναίκες διασχίζουν αγρούς κρατώντας ομπρέλες,
Ένας μεθύστακας νυστάζει στην άκρη του γρασιδιού,
Πλανόδιοι μανάβηδες φωνάζουν στον δρόμο,
Και ένα ιστιοφόρο με κίτρινα πανιά πλησιάζει στο νησί,
Η φωνή ενός βιολιού στέκεται στον ουρανό,
Και οδηγεί σε μια έναστρη νύχτα.

Και εκείνοι που περίμεναν αστραπή και κεραυνό
Απογοητεύονται.
Και εκείνοι που προσδοκούσαν οιωνούς και ρομφαίες αρχαγγέλων
Δεν πιστεύουν πως τώρα συμβαίνει.
Όσο ο ήλιος και η σελήνη στέκονται στον ουρανό,
Όσο μια μέλισσα επισκέπτεται ένα ρόδο,
Όσο ρόδινα βρέφη γεννιούνται
Κανείς δεν πιστεύει πως τώρα συμβαίνει.

Μονάχα ένας γέρος ασπρομάλλης,
Που θα μπορούσε προφήτης να’ ναι
Κι όμως προφήτης δεν είναι, γιατί είναι πολυάσχολος
Επαναλαμβάνει καθώς δένει τις τομάτες του:
Δεν θα υπάρξει άλλο τέλος του κόσμου,
Δεν θα υπάρξει άλλο τέλος του κόσμου.

(μετ. Έλενα Τσουκαλά)

ΠΗΓΗ: ΣΤΙΓΜΑ ΛΟΓΟΥ

Αντίο Κώστα...

Ο πολιτικός μηχανικός Κώστας Φάρρος άφησε τον μάταιο αυτόν κόσμο προχθές. 
Ένας ευπατρίδης της ζωής, της επιστήμης, των καλών έργων δεν υπάρχει πια κι η ζωή μας γίνεται φτωχότερη. Καλό ταξίδι αγαπημένε Κώστα. 

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια σου.
Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στο Νεκροταφείο Βύρωνα, την Τρίτη, 5 Νοεμβρίου, στις 11 το πρωί. Θερμή παράκληση της οικογένειας να μην κατατεθούν στεφάνια· όσοι επιθυμούν, μπορούν να δωρίσουν στη μνήμη του ένα ποσό στην Χριστιανική Ένωση Αγρινίου ή στον Οίκο Ευγηρίας Αγρινίου

Ένα δειλινό με καράβια στην μνήμη σου...

 

Νίκος Μιχαλόπουλος & Γιώτα Βρεττάκου: υποψήφιοι στις εκλογές του ΤΕΕ

Οι φίλοι μου, αρχιτέκτονες μηχανικοί, Νίκος Μιχαλόπουλος και Γιώτα Βρεττάκου είναι υποψήφιοι στις εκλογές του ΤΕΕ. 
Είναι ανεξάρτητα πνεύματα, δημιουργικοί και μαχητικοί, με σωστές απόψεις για την Αθήνα και τις ελληνικές πόλεις γενικότερα!

Ο κόσμος πορεύεται...

Ο κόσμος πορεύεται χάρη στην Παρανόηση.
- Μόνο χάρη στην καθολική παρανόηση όλος ο κόσμος έρχεται σε συμφωνία.
- Γιατί αν, κατά κακή τύχη, καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να συμφωνήσουμε.

Σαρλ Μπωντλαίρ
Στοχασμοί, μετ. Ευριδίκη Παπάζογλου, Εκδ. στιγμή

Γιάννης Σταύρου, Το μήλο της γνώσης