όλα είναι ξένα στο πεπρωμένο μου...

".. Όλα περνούν και τίποτα απ' όλα αυτά δεν μου λέει τίποτα, όλα είναι ξένα στο πεπρωμένο μου, ξένα στο ίδιo τους το πεπρωμένο -ανεμελιά, βρισιές απρόβλεπτες, όταν η μοίρα πετάει πέτρες, αντίλαλοι αγνώστων φωνών-, συλλoγική σαλάτα της ζωής..."
Φερνάντο Πεσσόα

 

Γιάννης Σταύρου, Πεπρωμένο

δεν θα ξαναγυρίσει...

"Η εκτίμηση είναι σαν ένα λουλούδι,
αν ποδοπατηθεί ή μαραθεί,
δεν θα ξαναγυρίσει πίσω ποτέ."
*
"La stima e come un fiore che,
pestato una volta gravemente o appassito,
mai piu non ritorna."
Giacomo Leopardi

 

Γιάννης Σταύρου, Γιασεμί  

τοπίο...

Je donnerais tous les paysages du monde
pour celui de mon enfance.
Emil Cioran.
*
Θα έδινα όλα τα τοπία του κόσμου
γι' αυτό των παιδικών μου χρόνων.
Εμίλ Σιοράν

 

Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος 1955, Θεσσαλονίκη

το τελευταίο καταφύγιο...

"I adore simple pleasures. They are the last refuge of the complex."
Oscar Wilde
*
"Λατρεύω τις απλές απολαύσεις. Είναι το τελευταίο καταφύγιο των περίπλοκων ανθρώπων."
Όσκαρ Γουάιλντ

 

Γιάννης Σταύρου, Απολαύσεις

μια πατρίδα που δεν υπάρχει πια...

".. στα γράμματά σου, παρ' όλο  το κέφι που ποτέ δεν σ' εγκαταλείπει, διακρίνω μια ελαφρά μελαγχολία που εύχομαι να οφείλεται μόνο στις δυσκολίες που είναι φυσικό να αντιμετωπίζεις εκεί. Θα περάσουν κι αυτές. Στο κάτω-κάτω, η Ελλάδα είναι μια σίγουρη πατρίδα και μια παντοτεινή καταφυγή..."

Από γράμμα του Νίκου Γκάτσου στον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος βρισκόταν στο Χόλλυγουντ- 29 Δεκεμβρίου 1967

Γιάννης Σταύρου, Καληνύχτα Ελλάδα

Νεράκι πίνω να λησμονήσω...

Κοίτα με στα μάτια και με το σουγιά
πάρε από τη φλέβα μου μελάνι
γράψε τ’ όνομά του στην αστροφεγγιά
χέρι φονικό να μην το φτάνει.

Γιάννης Σταύρου, Βιβλίο & τριαντάφυλλα, λεπτομέρεια

Νίκος Γκάτσος
Κοίτα με στα μάτια

Κοίτα με στα μάτια κι έλα πιο κοντά
άγια μου καρδιά κι αγαπημένη
άκουσα κι απόψε πόρτα να χτυπά
πέτρες θα κυλάν οι πεθαμένοι.

Πώς να το ξεχάσω κείνο το παιδί
στο περιβολάκι τ’ Αϊ Νικόλα;
Έπινε τον ήλιο σαν χλωρό κλαδί
πριν το θυμηθούν τα πολυβόλα.

Κοίτα με στα μάτια και με το σουγιά
πάρε από τη φλέβα μου μελάνι
γράψε τ’ όνομά του στην αστροφεγγιά
χέρι φονικό να μην το φτάνει.

Πού είσαι Πέτρο; Πού είσαι Γιάννη;
Στου κάτω κόσμου το σιντριβάνι.

Γύρισε πίσω! Γύρισε πίσω!

κάτι πιο σπάνιο...

"Υπάρχει κάτι υψηλότερο από την υπερηφάνεια,
Και πιο ευγενές από τη ματαιοδοξία, 
Είναι η σεμνότητα. 
Και κάτι πιο σπάνιο από τη σεμνότητα, 
Είναι η απλότητα."
*
"Il y a quelque chose de plus haut que l'orgueil,
et de plus noble que la vanite,  
c'est la modestie; 
et quelque chose de plus rare que la modestie, 
c'est la simplicite."
Antoine de Rivarol

 

Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς 

ένα βλέμμα...

"La femme est sans doute une lumiere, un regard, une invitation au bonheur, une parole quelquefois" 
Charles Baudelaire
*
"Η γυναίκα είναι χωρίς αμφιβολία ένα φως, ένα βλέμμα, μια πρόσκληση για την ευτυχία, και μερικές φορές μια φράση"
Σαρλ Μπωντλαίρ

Γιάννης Σταύρου, Πορτρέτο νέας γυναίκας

η λεία μιας ολέθριας αίρεσης...

.. Ο χωρικός δεν έχει καθόλου ανάγκη αυτό το ζήλο των κατοίκων της πόλης κι ούτε τον θέλει. Αυτό όμως που έχει ανάγκη κι αυτό που θέλει είναι η σεμνή λεπτότητα απέναντι στο ίδιο του το είναι και σ’ αυτό που συνιστά την ανεξαρτησία του. Πολλοί όμως απ’ αυτούς που έρχονται από την πόλη και είναι περαστικοί από δω – ξεκινώντας από τους σκιέρ – συμπεριφέρονται σήμερα στο χωριό και στο αγρόκτημα σα να διασκέδαζαν στους τόπους ψυχαγωγίας των μεγαλουπόλεών τους. Μια τέτοια διαγωγή καταστρέφει σ’ ένα μόνο βράδυ πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν δεκαετίες επιστημονικής διδασκαλίας γι’ αυτό που αποτελεί το είναι ενός λαού και των λαϊκών παραδόσεων...

 

Γιάννης Σταύρου, Λεύκες στον Λαγκαδά

Μάρτιν Χάιντεγκερ
Ανέκδοτο κείμενο

".. Ο κόσμος της πόλης διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει η λεία μιας ολέθριας αίρεσης. Ένας ενοχλητικός ζήλος, πολύ θορυβωδης, πολύ ενεργητικός, και με μια υπερβολική λεπτότητα, μοιάζει συχνά να νοιάζεται για τον αγροτικό κόσμο και τον τρόπο ζωής του. Έτσι όμως αυτοί αρνούνται ακριβώς αυτό που σήμερα είναι το μόνο αναγκαίο: να κρατηθούν σε απόσταση από τον αγροτικό τρόπο ύπαρξης, να τον αφήσουν, όσο ποτέ πριν, στον δικό του νόμο. Να μην τον αγγίξουν – για να μην του κάνουν κακό εκθέτοντάς τον στην όλο ψέματα φλυαρία των φιλολογούντων πάνω σ’ αυτό που δημιουργεί το ίδιο το είναι ενός λαού, και στην προσκόλλησή του σε μια γη.

Ο χωρικός δεν έχει καθόλου ανάγκη αυτό το ζήλο των κατοίκων της πόλης κι ούτε τον θέλει. Αυτό όμως που έχει ανάγκη κι αυτό που θέλει είναι η σεμνή λεπτότητα απέναντι στο ίδιο του το είναι και σ’ αυτό που συνιστά την ανεξαρτησία του. Πολλοί όμως απ’ αυτούς που έρχονται από την πόλη και είναι περαστικοί από δω – ξεκινώντας από τους σκιέρ – συμπεριφέρονται σήμερα στο χωριό και στο αγρόκτημα σα να διασκέδαζαν στους τόπους ψυχαγωγίας των μεγαλουπόλεών τους. Μια τέτοια διαγωγή καταστρέφει σ’ ένα μόνο βράδυ πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν δεκαετίες επιστημονικής διδασκαλίας γι’ αυτό που αποτελεί το είναι ενός λαού και των λαϊκών παραδόσεων.

Ας αφήσουμε καταμέρος κάθε συγκαταβατική οικειότητα και κάθε ψεύτικο ενδιαφέρον για το λαό – ας μάθουμε να παίρνουμε στα σοβαρά την τραχιά και απλή ύπαρξή του εκεί ψηλά. Τότε μόνο θα ξαναρχίσει να μας μιλά.

Τελευταία, δέχτηκα μια δεύτερη πρόταση διορισμού στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Σε τέτοιες περιπτώσεις αφήνω την πόλη για ν’ αποσυρθώ στην καλύβα μου. Ακούω αυτό που τα βουνά και τα δάση και τα αγροκτήματα λένε. Έτσι έρχομαι να επισκεφτώ τον παλιό μου φίλο, έναν χωρικό 75 χρονών. Διάβασε στην εφημερίδα την πρόταση του Βερολίνου. Τι θα πει; Βυθίζει αργά το σίγουρο βλέμμα των καθαρών του ματιων στα δικά μου, κρατά το στόμα πεισματικά κλειστό, βάζει με σοβαρότητα το τίμιο χέρι του στον ώμο μου και κουνά ανεπαίσθητα το κεφάλι. Αυτό θα πει:

Κατηγορηματικά: ΟΧΙ!".