Αυτά τα όμορφα και μεγάλα πλοία...

Αυτά τα όμορφα και μεγάλα πλοία, διακριτικά ζυγισμένα, που κλυδωνίζονται πάνω στα ήσυχα νερά, αυτά τα δυνατά πλοία, με το διαρθρωμένο και νοσταλγικό αέρα τους, μήπως δεν μας λένε σε μια βουβή γλώσσα: Πότε ξεκινάμε για την ευτυχία; 

Σαρλ Μπωντλαίρ

 

Γιάννης Σταύρου, Bleu Blanc Rouge, λάδι σε καμβά, (λεπτομέρεια)

Σαρλ Μπωντλαίρ
Τα παράθυρα

Αυτός που κοιτάζει έξω από ένα ανοικτό παράθυρο, δεν βλέπει ποτέ τόσα πράγματα, όσο αυτός, που κοιτάζει ένα κλειστό παράθυρο.
Δεν υπάρχει αντικείμενο πιο βαθύ, πιο μυστήριο, πιο πλούσιο, πιο σκοτεινό, πιο λαμπερό, από ένα παράθυρο, που το φωτίζει ένα κερί.Αυτό, που μπορούμε να δούμε στον ήλιο, είναι πάντα λιγότερο ενδιαφέρον απ' αυτό που συμβαίνει πίσω από ένα τζάμι.Μέσα σ' αυτή τη μαύρη ή φωτεινή τρύπα, ζήσε τη ζωή, ονειρέψου τη ζωή, υπόφερε τη ζωή.
Πέρα από τα κύματα των σκεπών, βλέπω μια ώριμη γυναίκα, ρυτιδιασμένη κιόλας, κακόμοιρη, πάντοτε σκυφτή πάνω σε κάτι, και που δεν βγαίνει ποτέ.Με το πρόσωπό της, με τα ρούχα της, με τη χειρονομία της με σχεδόν τίποτα, ξανάπλασα την ιστορία αυτής της γυναίκας, ή μάλλον τον μύθο της, και καμιά φορά την λέω στον εαυτό μου, κλαίγοντας.
Αν ήταν ένας κακόμοιρος άνδρας, θα' πλαθα και τη δική του με την ίδια άνεση.
Και πέφτω να κοιμηθώ, υπερήφανος που έζησα και υπόφερα μέσα σ' άλλους παρά μέσα μου.
Ίσως θα μου πείτε: "Είσαι βέβαιος, πως αυτός ο μύθος είναι αληθινός;" Τι σημασία έχει η πραγματικότητα έξω από μένα, εφ' όσον με βοήθησε να ζήσω, να νιώσω πως υπάρχω και τι είμαι;
________________________________________

• Σχεδόν ολόκληρη η ζωή μας καταναλώνεται σ' ανούσιες περιέργειες. Αντίθετα υπάρχουν πράγματα, που θα' πρεπε να διεγείρουν την περιέργεια των ανθρώπων στον ανώτατο βαθμό, και που, κρίνοντας από τον ρυθμό της καθημερινής τους ζωής, δεν τους εμπνέουν καμία.

Πού βρίσκονται οι πεθαμένοι φίλοι μας;
Γιατί είμαστε εδώ;
Ερχόμαστε από πουθενά;
Τι είναι ελευθερία;
Μπορεί να συμβαδίσει με τον νόμο της προνοητικότητας;
Ο αριθμός των ψυχών είναι συγκεκριμένος ή άπειρος;
Κι ο αριθμός των κατοικήσιμων εκτάσεων;
Κ.λ.π...., κ.λ.π....

• Μπορούν να ιδρυθούν ένδοξες αυτοκρατορίες πάνω στο έγκλημα κι ευγενείς θρησκείες πάνω στην απάτη.
• Παιδί ακόμα, αισθάνθηκα στην καρδιά μου, δυο αντικρουόμενα συναισθήματα: τη φρίκη της ζωής και την έκσταση της ζωής.

Μπωντλαίρ, Η καρδιά μου ξεγυμνωμένη (Mon coeur mis à nu)
μετ. Ιωάννα Ευσταθιάδου - Λάππα

Στους σεληνιαζόμενους...

Σήμερα, η μεγαλύτερη πανσέληνος της χρονιάς...

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη με πανσέληνο, λάδι σε καμβά

Ας την απολαύσουμε μετά μουσικής...


Σχεδόν ταυτόχρονα θα σημειωθούν τον Αύγουστο δύο αστρονομικά φαινόμενα κεντρίζοντας το ενδιαφέρον τόσο των επιστημόνων, όσο και των ρομαντικών παρατηρητών του νυχτερινού ουρανού.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη και πλησιέστερη υπερ-πανσέληνο του έτους και την πιο φωτεινή βροχή διαττόντων αστέρων, που ονομάζονται Περσείδες.

Καθώς τα πεφταστέρια (Περσείδες) θα δίνουν τη δική τους παράσταση στο νυχτερινό ουρανό, με αποκορύφωμα την 12η Αυγούστου, η πανσέληνος της 10ης Αυγούστου θα βρίσκεται μόλις σε απόσταση 356,896 χιλιομέτρων μακριά από τη Γη, θα είναι δηλαδή η πιο κοντινή αλλά και η πιο φωτεινή του έτους, δημιουργώντας έτσι ένα ουράνιο υπερθέαμα.

Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι το έντονο σεληνιακό φως θα περιορίσει τη θέαση των Περσείδων. Όσοι θέλουν να απολαύσουν το διπλό θέαμα καλύτερα να βρίσκονται σε σκοτεινές περιοχές, μακριά από το τεχνητό φως των πόλεων. Οι Περσείδες θα είναι ορατές για αρκετές ημέρες πριν και μετά τη «σούπερ Σελήνη».
Υπερ-πανσέληνος
Η αυγουστιάτικη πανσέληνος θα είναι η πιο κοντινή, η πιο φωτεινή και η μεγαλύτερη του χρόνου. Ονομάζεται "υπερ-πανσέληνος", supermoon στα αγγλικά, καθώς η Σελήνη θα βρίσκεται στο κοντινότερο σημείο της προς τη Γη.

Στις 10 Αυγούστου η «σούπερ Σελήνη» θα είναι κατά 14% πιο κοντά στη Γη και κατά 30% πιο φωτεινή σε σχέση με τις υπόλοιπες πανσελήνους του έτους.

Ετησίως και κατά μέσο όρο εμφανίζονται 4-6 «σούπερ Σελήνες». Η πρώτη υπερ-πανσέληνος του έτους σημειώθηκε την 1η Ιανουαρίου, η δεύτερη την 31η Ιανουαρίου ενώ, μετά την αυγουστιάτικη, αναμένεται και μια τέταρτη στις 9 Σεπτεμβρίου.
Η επόμενη φορά που η Σελήνη θα βρίσκεται τόσο κοντά στη Γη θα είναι με την πανσέληνο στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, ενώ ακόμη πιο κοντά θα μας πλησιάσει στις 14 Νοεμβρίου 2016 (356,509 χιλιόμετρα) και θα πρέπει να αναμένουμε μέχρι τις 25 Νοεμβρίου του 2034 για να ξαναδούμε το φεγγάρι τόσο κοντά στη Γη.
Γενικά, η πιο κοντινή απόσταση της Σελήνης από τη Γη είναι περίπου στα 356.400 χιλιόμετρα και η πιο μακρινή στα 406,700. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 1930 καταγράφηκε η πιο κοντινή απόσταση της Σελήνης (356,397 χλμ), και η επόμενη φορά θα είναι την 1η Ιανουαρίου 2257 (356,371 χλμ).

( Πηγή: EURONEWS )

στο σκοτεινό δάσος...

...Τώρα νιώθει, παραμερίζοντάς τες, πως ο εαυτός του τείνει να είναι ολοένα και περισσότερο άλαλος, κι ωστόσο δεν μπορεί να γυρίσει πίσω· νιώθει πως πρέπει να περάσει από τη δοκιμασία της απόλυτης σιωπής για να βρει στο βυθό τί είναι πραγματικά ίδιος. 
Κάθε ατόφιος ποιητής περνά νομίζω, τέτοιες κρίσεις· γι᾿ αυτό λέμε πως κάθε ποίημα που γράφουμε είναι σα να είταν το τελευταίο. Αφού ο ποιητής αφομοιώσει τα πράγματα που έχει μαζέψει η ιδιοσυγκρασία του από το γύρω κόσμο, φτάνει στη στιγμη που θα νιώσει το κενό μέσα του, που θα νιώσει ότι βρίσκεται στο σκοτεινό δάσος, όπως έλεγα κάποτε, στη selva oscura, μόνος και αβοήθητος· ότι πρέπει να το εμπιστευτεί αυτό το κενό, επί ποινή θανάτου. 
Είναι η πιο δύσκολη στιγμή του, αυτός ο αγώνας για να βρεί εκείνη τη φωνή που ταυτίζεται και σωφιλιάζεται με τα πράγματα που θέλει να δημιουργήσει, ή, αν θέλουμε, που δημιουργεί τα πράγματα ονομάζοντάς τα. 
Το ακραίο όριο όπου τείνει ο ποιητής είναι να μπορέσει να πεί «γεννηθήτω φως» και να γίνει φως...

Γιώργος Σεφέρης, Η γλώσσα στην ποίησή μας (απόσπασμα)

Γιάννης Σταύρου, Μαύρα πεύκα, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Γιώργος Σεφέρης
Αφήγηση

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
Κανεὶς δὲν ξέρει νὰ πεῖ γιατί
Κάποτε νομίζουν πὼς εἶναι οἱ χαμένες ἀγάπες
Σὰν κι αὐτὲς ποὺ μᾶς βασανίζουνε τόσο
Στὴν ἀκροθαλασσιὰ τὸ καλοκαίρι μὲ τὰ γραμμόφωνα

Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι φροντίζουν τὶς δουλειές τους
Ἀτέλειωτα χαρτιὰ παιδιὰ ποὺ μεγαλώνουν
Γυναῖκες ποὺ γερνοῦνε δύσκολα
Αὐτὸς ἔχει δυὸ μάτια σὰν παπαροῦνες
Σὰν ἀνοιξιάτικες κομμένες παπαροῦνες
Καὶ δυὸ βρυσοῦλες στὶς κόχες τῶν ματιῶν

Πηγαίνει μέσα στοὺς δρόμους ποτὲ δὲν πλαγιάζει
Δρασκελώντας μικρὰ τετράγωνα στὴ ράχη τῆς γῆς
Μηχανὴ μιᾶς ἀπέραντης ὀδύνης
Ποὺ κατάντησε νὰ μὴν ἔχει σημασία

Ἄλλοι τὸν ἄκουσαν νὰ μιλᾶ μοναχὸ καθὼς περνοῦσε
Γιὰ σπασμένους καθρέφτες πρὶν ἀπὸ χρόνια
Γιὰ σπασμένες μορφὲς μέσα στοὺς καθρέφτες
Ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συναρμολογήσει πιὰ κανεὶς
Ἄλλοι τὸν ἄκουσαν νὰ λέει γιὰ τὸν ὕπνο
Εἰκόνες φρίκης στὸ κατώφλι τοῦ ὕπνου
Τὰ πρόσωπα ἀνυπόφορα ἀπὸ τὴ στοργή

Τὸν συνηθίσαμε εἶναι καλοβαλμένος κι ἥσυχος
Μονάχα ποὺ πηγαίνει κλαίγοντας ὁλοένα
Σὰν τὶς ἰτιὲς στὴν ἀκροποταμιὰ ποὺ βλέπεις ἀπ᾿ τὸ τρένο
Ξυπνώντας ἄσχημα κάποια συννεφιασμένη αὐγὴ

Τὸν συνηθίσαμε δὲν ἀντιπροσωπεύει τίποτα
Σὰν ὅλα τὰ πράγματα ποὺ ἔχετε συνηθίσει
Καὶ σᾶς μιλῶ γι᾿ αὐτὸν γιατὶ δὲ βρίσκω τίποτα
Ποὺ νὰ μὴν τὸ συνηθίσατε
Προσκυνῶ

Φθινοπωρινή επιθυμία...

όλη είχεν η βροχή ραντίσει 
τη διψασμένη μας θωριά...

Γιάννης Σταύρου, Φθινοπωρινό, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Αγγελος Σικελιανός
Το πρωτοβρόχι

Σκυμμένοι ἀπὸ τὸ παραθύρι...
Καὶ τοῦ προσώπου μας οἱ γύροι
ἡ ἴδια μας ἤτανε ψυχή.
Ἡ συννεφιά, χλωμὴ σὰ θειάφι,
θάμπωνε ἀμπέλι καὶ χωράφι·
ὁ ἀγέρας μέσ᾿ ἀπὸ τὰ δέντρα
μὲ κρύφια βούιζε ταραχή·
ἡ χελιδόνα, μὲ τὰ στήθη,
γοργή, στὴ χλόη μπρὸς-πίσω ἐχύθη·
κι ἄξαφνα βρόντησε, καὶ λύθη
κρουνός, χορεύοντα ἡ βροχή!
Ἡ σκόνη πῆρ᾿ ἀνάερο δρόμο...
K᾿ ἐμεῖς, στῶν ρουθουνιῶν τὸν τρόμο,
στὴ χωματίλα τὴ βαριὰ
τὰ χείλα ἀνοίξαμε, σὰ βρύση
τὰ σπλάχνα νὰ μπεῖ νὰ ποτίσει
(ὅλη εἶχεν ἡ βροχὴ ραντίσει
τὴ διψασμένη μας θωριά,
σὰν τὴν ἐλιὰ καὶ σὰν τὸ φλόμο).
κι ὁ ἕνας στ᾿ ἀλλουνοῦ τὸν ὦμο
ρωτάαμε: «T᾿ εἶναι πὄχει σκίσει
τὸν ἀέρα μύρο, ὅμοιο μελίσσι;
Ἀπ᾿ τὸν πευκιὰ τὸ κουκουνάρι,
ὁ βάρσαμος ἢ τὸ θυμάρι,
ἡ ἀφάνα ἢ ἡ ἀλυγαριά;»
Κι ἄχνισα - τόσα ἦταν τὰ μύρα -
ἄχνισα κ᾿ ἔγινα ὅμοια λύρα,
ποὺ χάϊδευ᾿ ἡ ἄσωτη πνοή...
Μοῦ γιόμισ᾿ ὁ οὐρανίσκος γλύκα·
κι ὡς τὴ ματιά σου ξαναβρῆκα,
ὅλο μου τὸ αἷμα ἦταν βοή!...
K᾿ ἔσκυψ᾿ ἀπάνω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι
ποὺ ἐσειόνταν σύφυλλο, τὸ μέλι
καὶ τ᾿ ἄνθι ἀκέριο νὰ τοῦ πιῶ·
- βαριὰ τσαμπιὰ καὶ οἱ λογισμοί μου,
βάτοι βαθιοὶ οἱ ἀνασασμοί μου -
κι ὅπως ἀνάσαινα, ἀπ᾿ τὰ μύρα
δὲ μπόρεια νὰ διαλέξω ποιό!
Μὰ ὅλα τὰ μάζεψα, τὰ πῆρα,
καὶ τά ῾πια, ὡσὰν ἀπὸ τὴ μοίρα
λύπη ἀπροσδόκητη ἢ χαρά.
Τά ῾πια· κι ὡς σ᾿ ἄγγιξα τὴ ζώνη,
τὸ αἷμα μου γίνηκεν ἀηδόνι,
κι ὡς τὰ πολύτρεχα νερά!

Μονόλογος φεγγαριού...

στα κατασκότεινα κλαριά το φως μου πρέπει να κυλήσει,
για να βαφτούν τη νύχτα τούτη τα μάγουλα μου αίμα γλυκό,
και τα άγρια βούρλα να ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα...

Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη με φεγγάρι, λάδι σε καμβά

Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα
Ματωμένος Γάμος
(απόσπασμα, μετ. Νίκος Γκάτσος)

Είμ` ένας κύκνος στρογγυλός μες το ποτάμι, είμ` ένα μάτι στα ψηλά καμπαναριά
και μες στις φυλλωσιές φαντάζω ψεύτικο φως της χαραυγής.
Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!
Ποιος κρύβεται; Ποιανού το κλάμα γροικιέται μες στο χέρσο κάμπο;

Ένα μαχαίρι έχω κρεμάσει μες στον ανταριασμένο αγέρα,
που λαχταράει, μολύβι τώρα, πόνος να γίνει μες στο αίμα.
Αφήστε με να μπω! Παγώνω στους τοίχους και στα παραθύρια.
Μια στέγη ανοίχτε, μια καρδιά, να μπω να ζεσταθώ λιγάκι!

Αχ, πως κρυώνω! Οι στάχτες μου – μέταλλα κοιμισμένα –
ψάχνουν σε κάμπους και βουνά της φλόγας την κορφή να βρούνε.
Όμως το χιόνι με κουβαλάει στις χαλαζένιες πλάτες του,
και με βυθίζει όλο παγωνιά στα χαλκοπράσινα βαλτονέρια.

Μα τούτη τη νύχτα θα βαφτούν τα μάγουλα μου κόκκινο αίμα,
και τ` άγρια βούρλα θα ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα.
Ίσκιο δε θα `βρουν και φυλλωσιά για να γλιτώσουν από μένα!
Θέλω μονάχα μια καρδιά! Ζεστή!

Το αίμα της να βάψει τα κρύα βουνά τα στήθια μου.
Αφήστε με να μπω, αχ, αφήστε!
(Στα κλαδιά.)
Ίσκιους δε θέλω. Οι αχτίδες μου πρέπει να μπουν, και μέσα

στα κατασκότεινα κλαριά το φως μου πρέπει να κυλήσει,
για να βαφτούν τη νύχτα τούτη τα μάγουλα μου αίμα γλυκό,
και τα άγρια βούρλα να ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα.
Ποιος κρύβεται; Να `βγει έξω είπα!

Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!...

Κατάσταση εξορίας...

Για τους έλληνες που νιώθουν εξόριστοι στην Ελλάδα...

Γιάννης Σταύρου, Ελαιώνας στην Αττική, λάδι σε καμβά

Κριστίνα Πέρι Ρόσι
Κατάσταση εξορίας
   
Καλύτερα μη γεννηθείς
όμως  αν γεννηθείς,
καλύτερα να μην είσαι εξόριστος.

VI

Στο όνειρό μου γυρνούσα πίσω
μα μόλις έφτανα
μ’ έπιανε φόβος
και ήθελα να φύγω
οπουδήποτε αλλού.

VIII

Κρατάμε από του ταξιδευτή
την άστοχη γεωγραφία
όπου τον βγάλουν τα φτερά
-πουλί κατατρεγμένο-
χάνουμε ό,τι κερδίζουμε
και το κέρδος
χάθηκε στην πτήση.

IX

Από χώρα σε χώρα
η εξορία
είναι ποτάμι
τυφλό.
Περιφέρονται στους δρόμους
ακόμη δεν την έμαθαν τη γλώσσα την
καινούρια
γράφουν γράμματα
που δεν τα στέλνουν
έναν χρόνο
τον λέν’
πολύν καιρό.

XI

Ένα σπίτι
ένας πίνακας
μια καρέκλα
μια λάμπα
μια μυρτιά
ο ήχος της θάλασσας
χαμένα,
βαραίνουν όσο και η απουσία της μαμάς.

XII

Όταν τόσα χιλιόμετρα μπαίνουν ανάμεσα
κανείς δεν μπορεί να μείνει πιστός.
Ούτε το δέντρο που φυτέψαμε
ούτε το βιβλίο που αφήσαμε στη μέση,
ούτε ο σκύλος,
που ζει σε άλλο σπίτι.

(μετ. Nικηφόρος Χατζηπροκοπίου)

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων...

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει...

Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς, λιμάνι, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Νίκος Καββαδίας
Ιδανικός κι ανάξιος εραστής

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Σκοντάφτουνε στη λογική...

Τους είδα πίσω νά 'ρθουνε - παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο -
και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!...

Πάμπλο Πικάσο, Δον Κιχώτης, Σχέδιο

Κώστας Καρυωτάκης
Δον Κιχώτες

Οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶνε ὀμπρὸς καὶ βλέπουνε ὡς τὴν ἄκρη
τοῦ κονταριοῦ ποὺ ἐκρέμασαν σημαία τους τὴν Ἰδέα.
Κοντόφθαλμοι ὁραματιστές, ἕνα δὲν ἔχουν δάκρυ
γιὰ νὰ δεχτοῦν ἀνθρώπινα κάθε βρισιὰ χυδαία.

Σκοντάφτουνε στὴ Λογικὴ καὶ στὰ ραβδιὰ τῶν ἄλλων
ἀστεῖα δαρμένοι σέρνονται καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
ὁ Σάντσος λέει «δὲ σ᾿ τὸ ῾λεγα;» μὰ ἐκεῖνοι τῶν μεγάλων
σχεδίων, ἀντάξιοι μένουνε καί: «Σάντσο, τ᾿ ἄλογό μου!»

Ἔτσι ἂν τὸ θέλει ὁ Θερβάντες, ἐγὼ τοὺς εἶδα, μέσα
στὴν μίαν ἀνάλγητη Ζωή, τοῦ Ὀνείρου τοὺς ἱππότες
ἄναντρα νὰ πεζέψουνε καί, μὲ πικρὴν ἀνέσα,
μὲ μάτια ὀγρά, τὶς χίμαιρες ν᾿ ἀπαρνηθοῦν τὶς πρῶτες.

Τοὺς εἶδα πίσω νά ῾ρθουνε - παράφρονες, ὡραῖοι
ρηγάδες ποὺ ἐπολέμησαν γι᾿ ἀνύπαρχτο βασίλειο -
καὶ σὰν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πὼς ρέει,
τὴν ἀνοιχτὴ νὰ δείξουνε μάταιη πληγῆ στὸν ἥλιο!

Π. Κονδύλης: Για την Ελλάδα & τους Έλληνες

Γιάννης Σταύρου, Τελευταίο δρομολόγιο, λάδι σε καμβά

Η σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα αποχωρητήριο χτισμένο από Φιλέλληνες πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού.

Η ανικανότητα ενός έθνους να συναγωνιστεί με άλλα σε ότι - καλώ η κακώς - θεωρείται κεντρικό πεδίο της κοινωνικής δραστηριότητας θέτει σε κίνηση ένα διπλό υπεραναπληρωματικό μηχανισμό : τον πιθηκισμό ως προσπάθεια να υπακαταστήσεις με επιφάσεις ότι δε κατέχεις ως ουσία και την παραδοσιολατρεία ως αντιστάθμισμα του πιθηκισμού.Απ΄αυτή την άποψη, ο πτωχοπροδρομικός ελληνοκεντρισμός και ο κοσμοπολιτικός πιθηκισμός αποτελούν μεγέθη συμμετρικά και συναφή, όσο κι΄αν φαινομενικά εκπροσωπούν δύο κόσμους εχθρικούς μεταξύ τους.

Παναγιώτης Κονδύλης