t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες


Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009

Κλιματική αλλαγή: Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Σχόλια & ζωγραφική


Γιάννης Σταύρου, Αποθήκες στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, λάδι σε καμβά

Απέναντι στην κυρίαρχη άποψη για την υπερθέρμανση του πλανήτη, το δημοσίευμα στην ηλεκτρονική εφημερίδα ΣΤΥΞ δείχνει "αιρετικό"...

Αξίζει να μελετήσουμε κι αυτή την άποψη.

Πού υπάρχει αλήθεια; Άγνωστο...

( http://www.styx.gr/index.cfm?Action=RTCL&CLiD=2573 ).

Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα (European Foundation) εξέδωσε κείμενο περίπου 4.500 λέξεων που περιγράφει 100 λόγους που αποδεικνύουν ότι η κλιματολογική αλλαγή είναι φυσική και δεν προκαλείται από ανθρώπινο χέρι! Διαλέγουμε μερικούς:

# 1) Δεν υπάρχει «πραγματική επιστημονική απόδειξη» ότι η «υπερθέρμανση» του πλανήτη οφείλεται στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

# 2) Οι εκλύσεις διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που οφείλονται σε ανθρώπινο παράγοντα, κατά την διάρκεια της ανθρώπινης παρουσίας, αποτελούν το 0,00022%

του συνόλου του εκλυόμενου CO2 από τη Φύση στην ιστορία της Γεωλογίας.

# 3) Οι πλέον θερμές περίοδοι της ιστορίας της Γης σημειώθηκαν περίπου 800 χρόνια πριν αρχίσει να αυξάνεται το επίπεδο του CO2.

# 4) Μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σημειώθηκε αύξηση στα επίπεδα των μαζικών εκκλήσεων CO2 ενώ τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες οι παγκόσμιες θερμοκρασίες σημείωσαν σημαντική πτώση.

# 5) Σ’ ολόκληρη την ιστορία της Γης, υπήρξαν εποχές που έχουν σημειωθεί θερμότερες από τις σημερινές και επίπεδα CO2 υψηλότερα, ακόμα και δέκα φορές υψηλότερα από τα σημερινά.

# 6) Σημαντικές κλιματολογικές αλλαγές συνεχώς εμφανίζονται κατά την διάρκεια των γεωλογικών εποχών.

# 7) Η αύξηση κατά 0,7ο C στο μέσο όρο της παγκόσμιας θερμοκρασίας τα τελευταία εκατό χρόνια είναι συμβατή και αποδεκτή μέσα στο πλαίσιο της μακρόχρονης κλιματολογικής τάσης.

# 8) Η θεωρία με την οποία μας έχουν ζαλίσει υποστηρίζεται μόλις από 60 (μόλις εξήντα) επιστήμονες και όχι κάποιες χιλιάδες που μας λένε, ότι «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ανθρωπότητα.

# 9) Ηλεκτρονικά μηνύματα (e-mails) που διέρρευσαν από Βρετανούς επιστήμονες που ασχολούνται με το κλίμα δημιούργησαν το σκάνδαλο που συγκλόνισε τους βρετανικούς επιστημονικούς κύκλους και αποκλήθηκε «climate-gate». Είχε αποδειχθεί πως ορισμένοι επιστήμονες χειραγωγήθηκαν για να υπερβάλλουν στο θέμα της «υπερθέρμανσης», του πλανήτη.

#10) Ένας πολύ μεγάλος αριθμός επιστημόνων υποστηρίζει πως ο ήλιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη στις κλιματολογικές αλλαγές, τν περασμένων 100 χρόνων.

#11) Πολιτικοί και ακτιβιστές ισχυρίζονται πως η αύξηση του ύψους της επιφάνειας της θάλασσας οφείλεται αποκλειστικά από την υπερθέρμανση του περιβάλλοντος, αλλά η επιφάνεια της θάλασσας σταθερά ανεβαίνει από την εποχή που άρχισαν να λειώνουν οι πάγοι, εδώ και 10.000 χρόνια.

#12) Ο Philip Stott καθηγητής της Βιογεωγραφίας στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του πανεπιστημίου του Λονδίνου, λέει πως οι κλιματολογικές αλλαγές είναι πολύ πολύπλοκες για να προκληθούν μόνο από έναν παράγοντα όπως είναι το CO2 ή τα σύννεφα. (…)

#14) Παρά την ρητορική για την υπερθέρμανση του πλανήτη, είναι αποδεδειγμένο πως οι ανεμογεννήτριες θα κάνουν πολύ λίγα πράγματα για να μειώσουν τις εκλύσεις CO2.

#15) Ο καθηγητής της Γεωλογίας και Γήινων Επιστημών Plimer, στο Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας, χαρακτήρισε την ιδέα να ληφθεί το ίχνος ενός συγκεκριμένου αερίου της ατμόσφαιρας και να κατηγορηθεί ως ένοχο φορτώνοντάς του όλη την ευθύνη για τις κλιματολογικές αλλαγές, ότι «είναι μεγάλη ανοησία».

#16) Ο καθηγητής Αστροφυσικής και Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Willie Soon, δήλωσε πως αισθάνεται «ντροπή και αμηχανία» διαβάζοντας στις εφημερίδες «επιστημονικές αναλύσεις», ότι δήθεν «η Γη αντιμετωπίζει κλιματολογική κρίση, λόγω της υπερθέρμανσης». (…)

#19) Ομάδα από 4.000 επιστήμονες από 106 χώρες, κι ανάμεσά τους 72 Νομπελίστες, έχει επανειλημμένα ανακοινώσει στον κόσμο ότι η άποψη που εκφράζεται από πολιτικούς και τα Μέσα για την υπερθέρμανση του πλανήτη, είναι λανθασμένη.

#21) Ο καθηγητής Zbigniew Jaworowski, επικεφαλής του Επιστημονικού Συμβουλίου του Κεντρικού Εργαστηρίου Ραδιολογικής Προστασίας στη Βαρσοβία, υποστηρίζει πως η θερμοκρασία της Γης, έχει να κάνει περισσότερο με τα σύννεφα που την περιβάλλουν και το νερό που εξατμίζεται παρά από τη συγκέντρωση του CO2 στην ατμόσφαιρα.

#22) Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις από ηλιακές μελέτες, που δείχνουν πως τις σημερινές θερμοκρασίες που επικρατούν στον πλανήτη, θα ακολουθήσουν ψυχρότερες περίοδοι που θα κρατήσουν δεκαετίες.

#24) Είναι μύθος πως το λιώσιμο των πάγων αποτελεί ένδειξη της αύξησης της θερμοκρασίας της Γης, αφού είναι κάτι που συμβαίνει επί αιώνες και ενώ σημειώνεται κάποια αύξηση της θερμοκρασίας στο Δυτικό Αρκτικό, Στον Ανατολικό Αρκτικό και την Γροιλανδία σημειώνεται πτώση της θερμοκρασίας.

#28) παρά τις ανησυχίες των ακτιβιστών για τα επίπεδα του CO2, η αύξηση του επιπέδου του CO2 αποτελεί την καλύτερη ελπίδα για να αυξηθούν οι σοδειές και να τραφεί ο ολοένα αυξανόμενος πληθυσμός του πλανήτη.

#33) Τα σημερινά επίπεδα συγκέντρωσης του CO2 είναι γύρω στα 385 ppm και θεωρούνται πολύ χαμηλά σε σύγκριση με άλλες εποχής της ιστορίας της Γης και οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως ζούμε σε μια ατμόσφαιρα με έλλειψη CO2.

#36) Δεν υπάρχει επιστημονική ή στατιστική απόδειξη πως η «υπερθέρμανση» θα προκαλέσει κι άλλες καταιγίδες και άλλα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα.

#38) Η άνοδος της θερμοκρασίας από το 1999 ως το 2008 ήταν 0,07 +/- 0,07 βαθμοί C και όχι 0,20ο C που περίμεναν οι κινδυνολόγοι περιβαλλοντολόγοι του βρετανικού Διακυβερνητικού Πάνελ για την Κλιματολογική Αλλαγή (IPCC).

#41) Οι ερευνητές που παρακολουθούν και συγκρίνουν τις αλλαγές του κλίματος και τις επιπτώσεις του στους πολιτισμούς, έχουν διαπιστώσει ότι οι θερμές περίοδοι ήταν ευνοϊκές για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας και οι ψυχρές περίοδοι, επιβλαβείς.

#47) Τον Μάιο του 2004, η Ρωσική ακαδημία Επιστημών δημοσίευσε αναφορά που καταλήγει στο συμπέρασμα πως το Πρωτόκολλο του Κυότο δεν έχει καμμία επιστημονική υπόσταση.

#51) οι ανεμογεννήτριες δεν είναι ικανές να αναλάβουν πλήρως την ευθύνη για την παραγωγής ενέργειας. O βρετανικός Σύνδεσμος Παραγωγής από Ανεμογεννήτριες (BWEA), έχει ανακοινώσει ότι απαιτείται 75% υποστήριξη στο έργο τους.

#72) Η πρώτη φάση του εμπορικού σχήματος που επιβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και εφαρμόστηκε από το 2005-2007, απέτυχε πλήρως. Δεν παρατηρήθηκε πτώση των ρύπων, στις περιοχές με τη μεγαλύτερη μόλυνση της ατμόσφαιρας, αλλά σημαντική πτώση της τιμής του άνθρακα από 33 ευρώ στα 0,20 ευρώ ο τόνος.

Η «πράσινη ανάπτυξη» σε μια χώρα που διαθέτει άφθονο λιγνίτη αλλά τα κέντρα προώθησης της παγκοσμιοποίησης θέλουν να τον θέσουν εκτός νόμου για να πωλήσουν «πράσινα μηχανήματα» προκαλούν πολλά ερωτήματα ποιους εξυπηρετούν οι «θεματοφύλακες του κλίματος».

...ρεαλισμός του ηττημένου, Ριβαρόλ & Κονδύλης...

Σχόλια & έργα ζωγραφικής


Γιάννης Σταύρου, Καράβια, λάδι σε χαρτί

Μερικά αποφθέγματα του Αντουάν Ριβαρόλ και περίληψη απο την εισαγωγή του Παναγιώτη Κονδύλη...

Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να μην έχεις κάνει στη ζωή σου τίποτε, αλλά μην το παρακάνεις.

Τα βίτσια είναι συνήθως συνήθειες παρά πάθη.

Στα δέκα άτομα που μιλούν για σένα, τα εννιά θα πουν κάτι κακό και το ένα θα πει κάτι καλό, με κακό τρόπο.

Ο άνθρωπος ξοδεύει τη ζωή του δικαιολογούμενος για το παρελθόν, παραπονούμενος για το παρόν, φοβούμενος το μέλλον.

Στα δέκα άτομα που μιλούν για σένα, τα εννιά θα πουν κάτι κακό και το ένα θα πει κάτι καλό, με κακό τρόπο.

Η φιλοσοφία ευθύνεται μόνο για τα άτομα, η θρησκεία για τις μάζες.

Είναι το απροσδιόριστο μυστήριο που προσθέτει γοητεία στην επιδίωξη ενός στόχου.

Η φύση έχει τέσσερις μεγάλες σκηνογραφίες: τις εποχές του χρόνου, τους ίδιους ηθοποιούς:
ο ήλιος, το φεγγάρι και τα άστρα, αλλά συνεχώς αλλάζει τους θεατές.

Οι άνθρωποι συνήθως ακολουθούν το σούρτα-φέρτα της ζωής για ν' αποκτήσουν στο τέλος την ησυχία.

Όμως υπάρχουν και τέτοιοι τεμπέληδες που αρχίζουν από το τέλος.

Πολιτική και επανάσταση (περίληψη της εισαγωγής του Κονδύλη στον Ριβαρόλ)


“Η πολιτική είναι όπως η Σφιγξ του μύθου: καταβροχθίζει όσους δεν λύνουν τα αινίγματά της” (Ριβαρόλ)

Περίληψη εισαγωγής

Από το Ριβαρόλ, τον πνευματώδη αντεπαναστάτη του 18ου αιώνα, έχουμε να μάθουμε πολλά όσον αφορά το ρεαλισμό του ηττημένου. Ο ηττημένος δεν γνωρίζει μονάχα τις αδυναμίες της δικής του παράταξης αλλά και διαβλέπει, με την οξυδέρκεια του μίσους, τι κρύβεται πίσω από τα συνθήματα και τις επαγγελίες του νικητή.

Η πολιτική δεν μπορεί να ρυθμισθεί μόνιμα με βάση την ανταλλαγή θεμελιωμένων επιχειρημάτων μεταξύ έλλογων συνομιλητών. Όταν πρόκειται για μεγάλες μάζες, η κυριαρχία των παθών δεν απαιτεί καν τα περιβλήματα της λογικής. Σε περιόδους ομαλότητας το πλήθος δεν απαιτεί παρά άρτον και θεάματα. Όταν ο άρτος σπανίζει ή κινδυνεύει, τα θεάματα αραιώνουν ή αγριεύουν και καθώς πολώνεται η πολιτική κοινότητα, αντίστοιχα συμπυκνώνεται η ψυχή των μαζών σε μονοδιάστατα κι ευκρινή πάθη που ακολουθούν τη λογική του μαύρου και του άσπρου.

Εφόσον οι μάζες είναι η πρώτη ύλη της πολιτικής και εφόσον οι μάζες κυριαρχούνται από πάθη, η πολιτική δραστηριότητα θα μπορούσε να ορισθεί ως χειραγώγηση ή διαχείριση των μαζικών παθών.

Όποιος διαχειρίζεται τα πάθη των μαζών σε περίοδο ομαλότητας από θέση κυβερνήτη έχει ως κύριο μέλημα τη χαλιναγώγησή τους μέσω ενός συνδυασμού ιδεολογίας και εξαναγκασμού ο οποίος παραλλάσσει ανάλογα με τη συγκυρία: όποτε τα ιδεολογικά μέσα ατονούν, εντείνεται ο εξαναγκασμός και όποτε επαρκούν η υλική βία ασκείται πιο διακριτικά. Στις ιστορικές εκείνες περιπτώσεις όπου η χειραγώγηση γίνεται με ορθή μίξη ιδεολογίας και εξαναγκασμού, ενώ παράλληλα είναι διάχυτη η πεποίθηση ότι η εξουσία γενικά ασκείται με πνεύμα πρόνοιας και δικαιοσύνης, τότε η πολιτική κοινότητα επιτυγχάνει τον περιορισμένο – αλλά διόλου αμελητέο – βαθμό τελειότητας που της επιτρέπει η ατέλεια των ανθρώπων.

Όπως η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να χαλιναγωγήσει πάθη, έτσι και η επανάσταση οφείλει να υποκινήσει και να εξάψει πάθη, τουλάχιστον ώσπου να επικρατήσει. Δίκαια αιτήματα δεν γεννούν καθ’ εαυτά επαναστάσεις, εάν δεν συνδεθούν με μαζικό μίσος εναντίον πράξεων που θεωρούνται ως αδικία και εναντίον εκείνων που τις διαπράττουν. Για να δράσει επαναστατικά, το αίτημα της δικαιοσύνης πρέπει να μεταβληθεί σε σύνθημα με θρησκευτικές και εσχατολογικές συμπαραδηλώσεις και να γίνει τόσο γενικό κι αόριστο ώστε να συμφύρεται με τις εκρήξεις της ηφαιστειώδους συλλογικής ψυχής.

Ο διανοούμενος δίνει στα πάθη (είναι αδιάφορο αν τα πάθη σχετίζονται με “δίκαια” αιτήματα) μορφή ιδεολογίας και μάλιστα αρκετά απλής ώστε να συγκινήσει και να κινήσει μάζες. Η ιδεολογικοποίηση παθών είναι λοιπόν η θεμελιώδης υφή της επαναστατικής διαδικασίας και γι’αυτό δε συνιστά αντίφαση το ότι η μία της όψη είναι η φιλοσοφία και η άλλη η τρομοκρατία.

Η πολιτική ως δραστηριότητα είναι εξ ορισμού υπόθεση κοινωνικών ελίτ, είτε οι πολιτικά ενεργές ομάδες ενστερνίζονται “προοδευτικές” είτε “συντηρητικές” αρχές. Μια επαναστατική κυβέρνηση επιδιώκει το ίδιο όπως και κάθε προηγούμενη κυβέρνηση: να χαλιναγωγήσει τα πάθη των μαζών και πρώτα απ’όλα να χαλιναγωγήσει όσους διανοουμένους είχαν υποκινήσει αυτά τα πάθη για λογαριασμό της επανάστασης.

Πηγή: http://kondylis.wordpress.com/

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009

Αποφθέγματα του μοναχικού ανθρώπου...

Σχόλια & ζωγράφοι


Γιάννης Σταύρου, Άνθρωπος και δέντρο, λάδι σε καμβά

Η ευτυχία της μοναξιάς...

Αγαπώ να είμαι μόνος. Ποτέ δε βρήκα τον σύντροφο που είχε τόση συντροφικότητα όση η μοναχικότητα.

Θόρεϋ

Η ιδιοτροπία του ερημίτη της μεγαλούπολης δεν είναι ότι θέλει να βρίσκεται κοντά στο Θεό, αλλά ότι θέλει να είναι μακριά από τους ανθρώπους.

Χ. Μέιμπυ

Θα δυσκολεύτηκε πολύ εκείνος που προκειμένου να βάλει περισσότερη αλήθεια κι αναλήθεια μαζί, μέσα σε λίγες λέξεις, είπε: “Όποιος είναι ευχαριστημένος από τη μοναχικότητα είναι άγριο θηρίο, ή Θεός.

Φ. Μπέικον

Η μοναχικότητα είναι η μοίρα του κάθε μεγάλου διανοητή, μια μοίρα που θρηνήθηκε κατά καιρούς, αλλά που εξακολουθεί να διαλέγεται σαν το μικρότερο ανάμεσα σε δυο κακά.

Α. Σοπενάουερ

Σιγή και μοναχικότητα είναι οι καλύτεροι φίλοι της ψυχής.
Χ. Λονγκφέλλοου

Μοναχικότητα, το καταφύγιο του στοχαστή, του μεγαλοφυή ο αχώριστος σύντροφος.

Ρ. Έμερσον

Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στη μόνωση , ο χαρακτήρας του όμως, σχηματίζεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής.

Γκαίτε

Μη βασίζεσαι ολοκληρωτικά σε κανέναν άλλον άνθρωπο, όσο κι αν είναι αγαπητός. Αντιμετωπίζουμε τις μεγαλύτερες δοκιμασίες της ζωής μόνοι μας.

Α. Μάκφαιηλ

Στη μοναχικότητα ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει τα πάντα, εκτός από χαρακτήρα.

Σταντάλ

Είχα τρεις καρέκλες στο σπίτι μου. Μια για τη μοναχικότητα, δύο για τη φιλία και τρεις για την κοινωνία.

Χ. Θόρροου

Όλα μας τα δεινά προέρχονται από το ότι δεν είμαστε ικανοί να καθίσουμε ήρεμα σ' ένα δωμάτιο μονάχοι.

Μπ. Πασκάλ

Όποιος δεν αγαπάει τη μοναχικότητα δεν αγαπάει την ελευθερία, γιατί μόνο μέσα στη μοναχικότητα μπορείς να είσαι ελεύθερος.

Α. Σοπενάουερ

Μάθε να ψάχνεις τη μοναχικότητα. Η μοναχικότητα είναι ο καλύτερος φύλακας της ψυχής. Η μοναχικότητα σου δίνει τα πάντα. Από τη μοναχικότητα βγαίνει η δύναμη και η εντιμότητα.

Β. Ρόζανοφ

Να μπορείς ν' αντέξεις τη μοναχικότητα και επιπλέον να την απολαμβάνεις: είναι μεγάλο χάρισμα.

Μπ. Σω

Βρέθηκα μόνος στη μέση της ερήμου και για αυτό δε διαπίστωσα χειρότερη μοναξιά από την παρουσία ενός κακού συντρόφου.

Αλ-Χασάν Καρακανί

Ο πιο δυνατός άνθρωπος είναι ο πιο μοναχικός.

Ε. Ντουζέ

Ο κόσμος είναι γεμάτος από τρελούς. Αν δε θέλεις να τους βλέπεις, να κλειστείς μεσα στο σπίτι σου και να σπάσεις τον καθρέπτη.

Γαλλική ρήση

Το δικαίωμα της μοναξιάς είναι το πιο σπουδαίο και πολύτιμο μες στους πολιτισμένους ανθρώπους.

Μπρέντις

Η αλληλογραφία είναι ο μοναδικός τρόπος να συνδυάζεις τη μοναξιά με την καλή παρέα.

Βύρων

Αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους, κάνουν συνήθως τη χειρότερη παρέα.

Α. Γκουίνοου

Έμπνευση: κεραυνός που χτυπάει τους μοναχικούς.

Μ. Λομονόσοφ

Η σοφία συνήθως φέρνει τη μοναχικότητα. Ο σοφός νιώθει καλά και μόνος, μαζί με τις σκέψεις του, ενώ ο αληθινός σοφός δεν αποφεύγει τους ανθρώπους, παρ' όλο που η ευτυχία του είναι η μοναχικότητα.

Α. Απσερονί

Εκείνος που δεν απολαμβάνει τη μοναχικότητά του, εκείνος δε θ' αγαπήσει και τη ελευθερία.

Α. Σοπενάουερ

Ρωτάς τι κατάφερα; Έγινα φίλος του εαυτό μου!

Σενέκας

Όλα τα προβλήματά μας προέρχονται από το αδύνατο να είμαστε μόνοι.
Λ

α Μπρυγιέρ

Με κανέναν δε μπορείς να επικοινωνείς με τόση ευχαρίστηση όσο με τη μοναχικότητα.

Χ. Θόρεϊ

Μόνο όταν έζησες κάτω θα ξέρεις πόσο επικίνδυνο είναι να σκαρφαλώνεις πάνω.
Μόνο όταν βγήκες από τα σκοτάδι θα καταλάβεις πόσο φωτεινή είναι η λάμψη του ήλιου. Μόνο γνωρίζοντας τη μοναχικότητα θα καταλάβεις πόσο μάταιη είναι η πολυλογία.

Χουν Τζι Τσεν

Η μοναξιά είναι η φίλη της θλίψης, ενώ η μοναχικότητα είναι η συνοδοιπόρος της πνευματικής ανύψωσης.

Χ. Γκιμπράν

Στη ζωή του κάθε ανθρώπου έρχεται η στιγμή, όταν ο καθένας πρέπει να αποφασίζει: θα ζει ανάμεσα στα ανθρωποειδή όντα ή όχι, θα είναι ηλίθιος μέσα στους ηλίθιους ή μοναχικός ηλίθιος.

Τ. Ουάιλντερ

Η μοναξιά γίνεται μοναχικότητα και είναι ωραία μόνο όταν ο άνθρωπος την επιδιώκει.

Α. Κολμπ

Ο άνθρωπος γεννήθηκε να ζει μοναχικός: χώστε των μέσα στην κοινωνία και θα δείτε πως θα αποκτήσει χίλιες ανόητες ιδέες και στο μυαλό του θα φυτρώσουν τα πιο απαίσια χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανθρώπου: η πονηριά, η ανειλικρίνεια, το ψεύδος, έτσι όπως στο έρημο οικόπεδο φυτρώνουν τα ζιζάνια.

Ντ. Ντιντερό

Δεν ζει κανείς καλά παρά μόνος.

Δ. Σολωμός

Ο μοναχικός ζει διαρκώς με το φόβο, πως κάποιος θα τον επισκεφτεί.

Ε. Έσσε

Απ’ όλους τους μουσαφίρηδες, περισσότερο αγαπώ αυτούς, που τους πιάνει λάστιχο στο δρόμο και δεν έρχονται.

Τ. Μαν

Όποιος φοβάται τη μοναξιά, δεν πρέπει να παντρεύεται.

Α. Τσέχοφ

Ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και καθώς έκρινε πως δεν είναι αρκετά μόνος, του έδωσε μια σύντροφο, έτσι ώστε να τον κάνει να νιώσει εντονότερα την μοναξιά του.

Π. Βαλερύ

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

Τα καράβια στην τέχνη, στην ποίηση, στη ζωγραφική...

Σχόλια & έλληνες ζωγράφοι


Γιάννης Σταύρου, Σε ταξίδι ανάκουστο αρμενίζει, λάδι σε καμβά

Σήμερα οι άνθρωποι βλέπουν ομίχλες, όχι γιατί υπάρχουν ομίχλες, αλλά γιατί ζωγράφοι και ποιητές τους έμαθαν τη μυστηριώδη ομορφιά που βρίσκεται σ'αυτές τις εντυπώσεις.
Oscar Wilde, Στοχασμοί.

Αφιερωμένο στον Ρένο...

Μάνκοβετς, Ρένος Αποστολίδης

Το Μάνκοβετς απόψε,

καράβι δίχως ξάρτια και τζιμινιέρες,

μυστηριακό, χωρίς φώτα σηματοδοσίας,

σε ταξίδι ανάκουστο αρμενίζει...

Κανένας στο πηδάλιο,

κανένας στην πυξίδα·

πλέει δίχως στίγμα,

σε ύδατα

που κανένας χάρτης αυτού του κόσμου δε σημειώνει!

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009

ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών...


Γιάννης Σταύρου, Αρόδο, λάδι σε καμβά

Αφιερωμένο στα νοητικά - φανταστικά μας ταξίδια...

Νίκος Καββαδίας
MAL DU DEPART


Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,
κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά :
"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μιά κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Η θεωρία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων*


Γιάννης Σταύρου, Θαλασσογραφία, λάδι σε χαρτί

Στην εποχή μας όλα ανάγονται στα "ανθρώπινα δικαιώματα"...

Τα επικαλούνται όλες οι ιδεολογίες, τα κράτη, οι πολίτες, οι μειονότητες, οι πλειονότητες, οι ομάδες και τα άτομα. Καραμέλα για τους επίβουλους και τους αφελείς...

Αν υπάρξει στο μέλλον κάποιος ιστορικός, είναι σίγουρο ότι θα την καταγράψει σαν την θεωρία που σφράγισε την παρακμή και κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού...

Ο λόγος στον Παναγιώτη Κονδύλη...

*Εννοιολογική σύγχυση και πολιτική εκμετάλλευση
Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ | Κυριακή 3 Μαΐου 1998 | ΤΟ ΒΗΜΑ

Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Για να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του «δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστηρά και αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές – ιδεολογικές σκοπιμότητες. «Δικαίωμα» δεν είναι κάτι που απλώς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στα κεφάλια των φιλοσόφων ή που ευδοκιμεί στα χείλη των προπαγανδιστών. Στην ουσία του δικαιώματος ανήκει εξ ορισμού η δυνατότητα να απαιτείται και να επιβάλλεται. Και ως «ανθρώπινο δικαίωμα» επιτρέπεται να θεωρείται μονάχα ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι, δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση εξουσιαστικών αρχών και συλλογικών υποκειμένων (π.χ. εθνών και κρατών) που, από εννοιολογική και φυσική άποψη, είναι στενότερα από την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Επιπλέον, ένα γνήσιο ανθρώπινο δικαίωμα θα πρέπει να ισχύει και να απολαμβάνεται παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι, δηλαδή παντού όπου επιθυμεί να εγκατασταθεί καθένας. Ωστε σε τελευταία ανάλυση δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα δίχως απεριόριστη ελευθερία κίνησης και εγκατάστασης και δίχως αυτόματη νομική εξίσωση όλων των ατόμων με όλα τα άτομα χάρη στην οικουμενική ισχύ μιας ενιαίας νομοθεσίας. Οσο ο Αλβανός, π.χ., δεν έχει στην Ιταλία τα ίδια δικαιώματα με τον Ιταλό, μπορούμε stricto sensu να μιλάμε για πολιτικά και αστικά, όχι για ανθρώπινα δικαιώματα.

Βεβαίως, τα κράτη μπορούν να βαφτίζουν ορισμένα τουλάχιστον από τα δικαιώματα, τα οποία δίνουν στους πολίτες τους, «ανθρώπινα δικαιώματα», όμως η έκφραση αυτή θα είχε νόημα μόνον εάν το κράτος επεφύλασσε αποκλειστικά στους δικούς του υπηκόους τον χαρακτηρισμό «άνθρωπος», όπως κάνουν μερικές πρωτόγονες φυλές. Γιατί σε ενάντια περίπτωση κανένα κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δικαιώματα τα οποία θεωρούνται κατ\’ εξοχήν ανθρώπινα δικαιώματα, όπως π.χ. το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ή της ελευθερίας του λόγου, είναι δυνατό να τα απολαύσουν άτομα που βρίσκονται έξω από τα σύνορά του. Και αντίστροφα: κανένα κράτος δεν μπορεί, χωρίς να αυτοδιαλυθεί, να αναγνωρίσει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως ορισμένα δικαιώματα που θεωρούνται πολιτικά ή αστικά δικαιώματα, π.χ. το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ή το δικαίωμα της ελεύθερης εγκατάστασης.

Εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους

Η κατάσταση στον σημερινό κόσμο είναι σαφής: δεν επιτρέπεται σε όλους τους ανθρώπους, υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων, να κατέχουν όλα τα δικαιώματα (είτε αυτά λέγονται πολιτικά και αστικά είτε λέγονται ανθρώπινα) ανεξάρτητα από το πού γεννιούνται ή το πού βρίσκονται. Ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία θα άξιζαν πράγματι αυτό το όνομα, θα μπορούσε να χορηγήσει μονάχα ένα παγκόσμιο κράτος, προς το οποίο όλα τα άτομα θα βρίσκονταν σε ίση και άμεση σχέση, δηλαδή θα αποκτούσαν άμεσα όλα τους τα δικαιώματα απ\’ αυτό ως τον εκπρόσωπο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μόνο όποιος εκπροσωπεί ολόκληρη την ανθρωπότητα μπορεί και να θεωρήσει τον κάθε άνθρωπο υπό μόνη την ιδιότητά του ως άνθρωπο, ανεξάρτητα από φυλετικά ή εθνικά κατηγορήματα, και να του χορηγήσει ανθρώπινα δικαιώματα.

Η εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους στο μέλλον, και επομένως η καθιέρωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να αποκλεισθεί, έτσι όμως δεν θα επιτυγχανόταν αυτόματα η εναρμόνιση ανάμεσα στην ηθική – κανονιστική και στη νομική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και μάλιστα υπό την αιγίδα της πρώτης. Γιατί το παγκόσμιο κράτος θα μπορούσε, π.χ., να καθιερώσει τα ανθρώπινα δικαιώματα υπό συνθήκες μεγάλης πληθυσμιακής πυκνότητας και σπάνης αγαθών, έτσι ώστε τα δικαιώματα αυτά πολύ λίγο θα αντιστοιχούσαν στις σημερινές δυτικές ηθικές – κανονιστικές αντιλήψεις. Οποιος λοιπόν είναι σε θέση να κάνει εννοιολογικές διακρίσεις, δεν μπορεί να θεωρήσει αναγκαία τη σχέση ανάμεσα στην εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους και στην ηθικοποίηση της παγκόσμιας κοινωνίας, όπως αρέσκονται να πράττουν οι οπαδοί του ηθικού οικουμενισμού.

Η διαφορά όμως ανάμεσα στις δύο παραπάνω έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταφαίνεται και αν κάνουμε μιαν αισιόδοξη υπόθεση. Εννοούμε το εξής: είναι δυνατό να μην εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο κράτος, αλλά παρ\’ όλα αυτά να επικρατήσει καθολικά το ηθικό – κανονιστικό περιεχόμενο εκείνου που ονομάζουμε σήμερα «ανθρώπινα δικαιώματα», γιατί όλα τα κράτη ανεξαιρέτως θα το καθιστούσαν γνώμονα και οδηγό προκειμένου να διατυπώσουν τα πολιτικά και αστικά δικαιώματα που παραχωρούν στους υπηκόους τους. Αυτό σημαίνει: τα ηθικά αιτήματα μπορούν να ικανοποιηθούν και χωρίς να καταφύγει κανείς στη ρητορική των πανανθρώπινων δικαιωμάτων, και όποιος θεωρεί τούτην εδώ κενή δεν ανήκει σώνει και καλά σε όσους χαίρονται όταν γίνονται αυθαίρετες συλλήψεις και βασανιστήρια, όπως αφήνουν συχνά να εννοηθεί οι οπαδοί της οικουμενικής ηθικής.

Συμπέρασμα: η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» είναι αυτονόητη αν δεν τη συγχέουμε με κανέναν τρόπο και σε κανένα επίπεδο με τις προτάσεις «δεν είναι ορθό να υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα (με την ηθική – κανονιστική έννοια)» και «δεν θα υπάρξουν ποτέ ανθρώπινα δικαιώματα». Η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» επιβεβαιώνεται άλλωστε καθημερινά από την πολιτική, νομική και αστυνομική πρακτική της ίδιας της «Δύσης», η οποία προσπαθεί να παρακάμψει τις οδυνηρές έσχατες συνέπειες της δικής της προπαγάνδας περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εμμένοντας στην κρίσιμη διάκριση ανάμεσα σε ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και δίδοντας το προβάδισμα στα δεύτερα, δηλαδή αρνούμενη να αναγνωρίσει όλα τα δικαιώματα σε όλους τους ανθρώπους υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων.

Η συνταγή της Δύσης για το «κράτος δικαίου»

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» ασκούνται πάντοτε υπό την επιφύλαξη των (εθνικών, «ευρωπαϊκών» κτλ.) κυριαρχικών δικαιωμάτων. Το κάθε κυρίαρχο κράτος ή η κάθε κυρίαρχη εξουσία έχει το δικαίωμα να συλλαμβάνει ανθρώπους από άλλες χώρες μόνο και μόνο επειδή αυτοί εισέρχονται ή παρεπιδημούν, δίχως άδεια, στην επικράτειά της, όμως δεν έχει, π.χ., το δικαίωμα να τους ξυλοκοπήσει, γιατί η ίδια διακηρύσσει το ανθρώπινο δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ­ λες και η σύλληψη καθ\’ εαυτήν δεν αποτελεί eo ipso άρση του δικαιώματος του ατόμου να διαθέτει το σώμα του όπως θέλει! Με αυτή τη συνταγή η Δύση νομίζει ότι «δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν», όμως το κάνει με αντίτιμο τη λαθραία εισαγωγή των αρχών και της πρακτικής του «κράτους δικαίου» μέσα στον χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι παράνομοι μετανάστες, οι οποίοι απελαύνονται, υφίστανται βέβαια τη μοίρα τους σύμφωνα με τις (μεταβλητές) διατάξεις του «κράτους δικαίου», όμως δεν την υφίστανται επειδή δεν είναι άνθρωποι, παρά επειδή δεν είναι Γάλλοι, Ελληνες, Γερμανοί κτλ. Στην κρίσιμη αυτή περίπτωση αποφασιστικό αποδεικνύεται το κριτήριο της εθνικότητας, όσα και αν ισχυρίζεται η ρητορική της Δύσης περί «αξιοπρέπειας του ανθρώπου» κ.τ.τ. Το «κράτος δικαίου» εμφανίζεται εδώ καταχρηστικά ως φύλακας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συμπεριφέρεται εξίσου ανακόλουθα όσο και ένας οπαδός του ηθικού οικουμενισμού, ο οποίος, όταν βρίσκεται σε μια ξένη χώρα και αντιμετωπίζει δυσκολίες, προκειμένου να διευκολυνθεί δεν τηλεφωνεί στην… ανθρωπότητα, αλλά στην πρεσβεία της χώρας εκείνης που έχει εκδώσει το διαβατήριό του.

Επιλεκτική επίκληση και χρήση

Η εννοιολογική σύγχυση συχνότατα βολεύει εξαιρετικά τα άτομα και τα κράτη, επειδή συγκαλύπτει κραυγαλέες αντιφάσεις ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη. Ωστόσο η δική μας πρόθεση εδώ δεν είναι να εξαναγκάσουμε κατά κάποιο τρόπο τα δρώντα υποκείμενα να υιοθετήσουν ηθικά «ορθολογική» συμπεριφορά, αποσαφηνίζοντας τις έννοιες και ξεσκεπάζοντας ασυνέπειες και υποκρισίες. Τέτοιες δουλειές μπορεί να τις αφήσει κανείς στους πολλούς υψηλόφρονες φιλοσόφους, οι οποίοι περιμένουν την ώρα της πανηγυρικής τους εμφάνισης. Η εννοιολογική σύγχυση και η αμφιλογία θα επικρατούν στην παγκόσμια σκηνή όσο επικρατούν και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω τους. Και η πολιτική εκμετάλλευση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» θα καταφαίνεται πρώτα πρώτα στην επιλεκτική τους επίκληση και χρήση με βάση εξωηθικά κριτήρια.

Ηδη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η προγραμματική επιστράτευση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εναντίον του «ολοκληρωτισμού» δεν εμπόδισε τις στενές συμμαχίες του δυτικού στρατοπέδου με ωμές δικτατορίες. Η πολύ διαφορετική συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών, π.χ., έναντι της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν, μολονότι και οι δύο αυτές χώρες αντιμετωπίζουν κατά τον ίδιο τρόπο τα «ανθρώπινα δικαιώματα», μαρτυρεί ότι η Δύση δεν εννοεί να ξεκόψει από τις παραδόσεις της στο σημείο αυτό. Βεβαίως, τα διδακτικά παραδείγματα είναι πολυάριθμα. Ας περιοριστούμε λοιπόν σε μια γενική παρατήρηση. Η πολιτική εκμετάλλευση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», δηλαδή η χρήση τους ως μέσου πίεσης και επέμβασης, είναι αναπόδραστη ήδη λόγω του γεγονότος ότι τα τέτοια «δικαιώματα» μπορούν να επιβληθούν μονάχα από τους ισχυρότερους πάνω στους ασθενέστερους, το αντίστροφο όμως είναι αδύνατο να γίνει, ούτε είναι δυνατό στην περίπτωση αυτή να υπάρξουν οποιεσδήποτε θεσμικές ρυθμίσεις.

Επαναλαμβάνουμε: εδώ δεν καυτηριάζουμε ηθικά παραπτώματα, αλλά περιγράφουμε μια κατάσταση μέσα στην οποία τα ηθικά παραπτώματα είναι αναπόδραστα. Αναπόσπαστο στοιχείο της περιγραφής αυτής είναι βέβαια και η επισήμανση της αντίφασης ανάμεσα στην εξιδανικευμένη εικόνα των δρώντων υποκειμένων για τον εαυτό τους και στην πραγματική τους ιδιοσυστασία και πρακτική. Πριν από λίγα χρόνια ακόμη παρόμοιες επισημάνσεις προέρχονταν συχνά από τα αναλυτικά εργαστήρια της μαρξιστικής «Αριστεράς», στο μεταξύ όμως η πηγή αυτή έχει στερέψει. Μετά την κατάρρευση της ουτοπίας της Ανατολής η εξημερωμένη πλέον δυτική «Αριστερά» έχει εγκολπωθεί την ουτοπία της Δύσης, δηλαδή την ουτοπία μιας παγκόσμιας κοινωνίας που τείνει προς την αρμονία πάνω στη βάση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ψευδαισθήσεις «αριστερών»

Διάφοροι «αριστεροί», και μάλιστα πρώην κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, επιστρατεύουν σήμερα ποικίλες εκλογικευτικές ακροβασίες προκειμένου να προσαρμόσουν την «προοδευτική» τους συνείδηση στην πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Η παθιασμένη ομολογία πίστεως στα «ανθρώπινα δικαιώματα» τους προσφέρει τη δυνατότητα να στήσουν γέφυρες συμβιβασμού ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν χωρίς να εξευτελισθούν φανερά, γιατί αυτήν την ομολογία πίστεως στην ιδεολογία του πρώην εχθρού την καλύπτουν πίσω από την δήθεν εμμονή στο αρχικό «ανθρωπιστικό ιδεώδες» της «δυτικής Αριστεράς». Ετσι, η ίδια εκείνη «Αριστερά», η οποία χθες ακόμη έπαιζε τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» (Λένιν) στις διάφορες εκστρατείες ειρήνης του Κρεμλίνου και δεν υπέφερε την έκφραση «ανθρώπινα δικαιώματα», όταν αυτή έβγαινε από τα χείλη του Ρίγκαν και της Θάτσερ ­ η ίδια εκείνη «Αριστερά» αποτελεί σήμερα τον «χρήσιμο ηλίθιο» των πολυεθνικών εταιρειών και του οικουμενιστικού αμερικανισμού. Κίνητρά της είναι η πολιτική αφέλεια και τα χειροπιαστά κοινωνικά οφέλη, αν και σε πολύ διαφορετικές δόσεις και μείξεις εκάστοτε.

Βέβαια, πολλοί «αριστεροί» τρέφουν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι εκπροσωπούν την αντίθεση προς το «σύστημα», μόνο και μόνο επειδή ενίοτε επικαλούνται την ιδεολογία του συστήματος ενάντια στην πραγματικότητά του. Ετσι πορίζονται τον άσπιλο μανδύα, τον οποίο κατόπιν φορούν επιδεικτικά. Η ιδεολογία όμως του συστήματος, δηλαδή η συνείδησή του, αποτελεί εξίσου μέρος του όσο αποτελεί και η πρακτική του, δηλαδή η κοιλιά του. Και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι εδώ η κοιλιά κοιμάται λιγότερο από τη συνείδηση και την κατευθύνει.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι πολιτικό εργαλείο μέσα σε μια πλανητική κατάσταση, η πυκνότητα της οποίας καθιστά βέβαια απαραίτητη τη χρήση οικουμενιστικών ιδεολογημάτων, μέσα στην οποία όμως η δεσμευτική ερμηνεία των ιδεολογημάτων αυτών συνεχίζει να εναπόκειται στις διαθέσεις και στα συμφέροντα των ισχυρότερων εθνών.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» υπόκεινται στην επαμφοτερίζουσα λογική αυτής της κατάστασης και αντικατοπτρίζουν τις αντιφάσεις και τις εντάσεις που σημαδεύουν κατά τρόπο δραματικό την παγκόσμια κοινωνία. Γι\’ αυτό ο αγώνας για την ερμηνεία τους αναγκαστικά θα μετατραπεί σ\’ έναν αγώνα μεταξύ ανθρώπων γύρω από ό,τι θεωρεί εκάστοτε ο καθένας τους δικό του αναφαίρετο δικαίωμα. Αυτός ο αγώνας περί ερμηνείας έχει αρχίσει από καιρό ανάμεσα σε «Βορρά» και «Νότο» ή «Δύση» και «Ανατολή» και οξύνεται στον βαθμό όπου τα δισεκατομμύρια του «Νότου» ή της «Ανατολής» ερμηνεύουν όχι τυπικά, παρά υλικά τα «ανθρώπινα δικαιώματα», απαιτώντας μια ουσιαστική ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου χωρίς να τους ενδιαφέρει η ηθική των χορτασμένων. Οπως η εσωτερική λογική του «ελεύθερου εμπορίου», έτσι και η εσωτερική λογική των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» θα στραφεί σύντομα εναντίον της Δύσης, και τότε αυτή θα εγκαταλείψει τις σημερινές ιδεολογικές της θέσεις. Είναι βέβαια πολύ αμφίβολο αν κι έτσι ακόμη θα μπορέσει να κερδίσει τους τρομακτικούς αγώνες κατανομής, οι οποίοι θα συγκλονίσουν τον 21ο αιώνα.

-----------------------------------

Πηγή: http://kondylis.wordpress.com/2009/01/06/humanright/

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009

Αποφθέγματα του Σοπενάουερ...


Γιάννης Σταύρου, Χειμωνιάτικο απόγευμα, λάδι σε καμβά

Χειμωνιάτικο απόγευμα...
Με αποφθέγματα του Σοπενάουερ...

  • Οι φίλοι υποστηρίζουν ότι είναι ειλικρινείς, αλλά στην πραγματικότητα ειλικρινείς είναι οι εχθροί.
  • Η ζωή είναι μια συνεχής μάχη για την επιβίωση, με τη σιγουριά της τελικής ήττας.
  • Ο χρόνος είναι αυτό χάρη στο οποίο καθετί σε οποιαδήποτε στιγμή μετατρέπεται σε τίποτα, οπότε χάνει κάθε αληθινή αξία.
  • Η πίστη είναι όπως ο έρωτας, δεν μπορείς να την αποκτήσεις με τη βία.
  • Ο άνθρωπος είναι αδύνατο να ζήσει ευτυχισμένη ζωή. Το καλύτερο που μπορεί να κατορθώσει είναι να ζήσει μια ηρωική ζωή.
  • Η μεγαλύτερη σοφία είναι να κάνεις υπέρτατο στόχο της ζωής την απόλαυση του παρόντος, γιατί αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα, ενώ όλα τα άλλα είναι παιχνίδια του νου.
  • Η αίσθηση δύο φίλων που συναντιούνται έπειτα από μια ολόκληρη γενιά απουσίας είναι μια αίσθηση μεγάλης απογοήτευσης για τη ζωή στο σύνολό της.
  • Όταν, στο τέλος της ζωής τους, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν προς τα πίσω, ανακαλύπτουν ότι έζησαν όλη τους τη ζωή εν αναμονή. Με έκπληξη θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που άφησαν να τους διαφύγει χωρίς να το εκτιμήσουν και να το απολαύσουν, δεν ήταν άλλο από τη ζωή τους. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ξεγελασμένος από την ελπίδα, χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου.
  • Μόνο η αρσενική διάνοια, συσκοτισμένη από τη σεξουαλική ορμή, θα μπορούσε να ονομάσει το μικροκαμωμένο φύλο, με τους στενούς ώμους, τους φαρδείς γοφούς και τα κοντά πόδια, ωραίο φύλο.
  • Αν μπορούσαμε να δούμε το μέλλον, υπάρχουν φορές που τα παιδιά θα έμοιαζαν με αθώους φυλακισμένους, καταδικασμένους όχι σε θάνατο, αλλά στη ζωή, και προς το παρόν εντελώς ανίδεους για το τι σημαίνει η ποινή τους.
  • Η ευθυμία και η ελαφράδα της νεότητάς μας οφείλονται εν μέρει στο γεγονός ότι ανηφορίζουμε το βουνό της ζωής και δε βλέπουμε το θάνατο που βρίσκεται στη βάση της άλλης μεριάς.
  • Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που μπορεί μια για πάντα να αποφεύγει να έχει παρτίδες με μεγάλο αριθμό συγγενικών του όντων.
  • Δεν υπάρχει τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια. Πολλά αγκάθια όμως είναι χωρίς τριαντάφυλλο.
  • Αν σωπάσω για το μυστικό μου, το κρατώ φυλακισμένο. Αν το αφήσω να ξεφύγει από τη γλώσσα μου, με κρατά εκείνο. Στο δέντρο της σιωπής κρέμμονται οι καρποί της γαλήνης.

  • Το ταλέντο είναι σαν ένα σκοπευτή που χτυπάει ένα στόχο, τον οποίο οι άλλοι δεν μπορούν να πετύχουν. Η μεγαλοφυία είναι σαν τον σκοπευτή που χτυπάει ένα στόχο, τον οποίο οι άλλοι δεν μπορούν καν να δουν.
  • Η θρησκεία έχει τα πάντα με το μέρος της: την αποκάλυψη, τις προφητείες, την προστασία των κυβερνήσεων, τα υψηλώτερα αξιώματα και διακρίσεις.. και πάνω από όλα αυτά, το ανεκτίμητο προνόμιο να της επιτρέπεται να εντυπώνει στο νου των ανθρώπων τα δόγματά της από την τρυφερή παιδική ηλικία, ώστε να μετατρέπονται σχεδόν σε έμφυτες ιδέες.
  • Στο άπειρο σύμπαν αμέτρητες φωτεινές σφαίρες, που γύρω τους περιστρέφονται καμιά δεκαριά μικρότερες ετερόφωτες, θερμές στο κέντρο και καλυμμένες με μια κρύα σκληρή κρούστα, όπου μια μεμβράνη μούχλας δημιούργησε όντα που ζουν και γνωρίζουν – να τι είναι... η πραγματικότητα, να τι είναι ο κόσμος.
  • Το να εξαναγκάζεις ένα άτομο με υψηλά και σπάνια χαρίσματα να εξασκήσει ένα επάγγελμα απλώς χρήσιμο, είναι σαν να χρησιμοποιείς ένα πολύτιμο βάζο, διακοσμημένο με την ωραιότερη ζωγραφική, σαν κανάτα για την κουζίνα.
  • Είναι αξιοσημείωτο και εντυπωσιακό να βλέπει κανείς πως ο άνθρωπος, εκτός από τη χειροπιαστή ζωή του, ζει πάντα μια δεύτερη, αφηρημένη ζωή, όπου, στη σφαίρα του ήρεμου συλλογισμού, ό,τι προηγουμένως τον κατείχε ολοκληρωτικά και τον διακινούσε με ένταση μεγάλη, του φαίνεται ψυχρό, άχρωμο και μακρινό: τώρα είναι απλός θεατής και παρατηρητής.
  • Οι μεγάλες δυστυχίες δεν επιτρέπουν στις μικρότερες να γίνουν αισθητές και, αντιστρόφως, ελλείψει κάποιας μεγάλης δυστυχίας, η παραμικρή στεναχώρια κι ενόχληση μάς βασανίζει.
Πηγή: Βικιφθέγματα

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009

Ήχοι της φύσης, της ποίησης, της ζωγραφικής...


Γιάννης Σταύρου, Φθινοπωρινό, λάδι σε καμβά

Γκρίζος καιρός, βορινοί άνεμοι, τα κλαδιά των πεύκων λυγίζουν από την προσπάθεια ν' αντισταθούν. Άγια ψύχρα...

Ο ήχος του αέρα μόνο ακούγεται στον Υμηττό...

Επιτέλους μακριά από τους ανθρώπινους θορύβους...

Ώρες περισυλλογής: παρατήρηση, ζωγραφική, ποίηση...

--------------------------------

Ήχος, Ανδρέας Εμπειρίκος

Τα βήματά μας αντηχούν ακόμη
Μέσα στο δάσος με το βόμβο των εντόμων
Και τις βαρειές σταγόνες απ' τ' αγιάζι
Που στάζει στα φυλλώματα των δέντρων
Κι ιδού που σκάζει μέσα στις σπηλιές
Η δόνησις κάθε κτυπήματος των υλοτόμων
Καθώς αραιώνουν με πελέκια τους κορμούς
Κρατώντας μες στο στόμα τους τραγούδια
Που μάθαν όταν ήτανε παιδιά
Και παίζανε κρυφτούλι μες στο δάσος.


Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

Για τον Αστρολάβο...


Γιάννης Σταύρου, Στο φως της σελήνης, λάδι σε καμβά

Νέες έρευνες για τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων...

Σύμφωνα με τη σημερινή δημοσίευση στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ:

O Μηχανισμός των Αντικυθήρων, το αρχαιότερο- αναλογικό- λάπτοπ, μπορεί πλέον να μετονομαστεί σε Μηχανισμό της Ηπείρου ή της Κέρκυρας ή του αρχαίου Βουθρωτού. Γιατί μπορεί να πήρε το όνομά του από τον τόπο όπου βρέθηκε, γεννήθηκε όμως πολύ βορειότερα, ίσως στην αρχαία Δωδώνη, το αρχαίο Βουθρωτό ή την Κέρκυρα.

«Πρόκειται ουσιαστικά για τον πρώτο στον κόσμο αναλογικό υπολογιστή που κατασκευάστηκε πριν από 2.000 χρόνια και υπολόγιζε με απόλυτη ακρίβεια τη θέση του Ήλιου, της Σελήνης και των πλανητών, προέβλεπε εκλείψεις και προσδιόριζε την ημερομηνία τέλεσης των αρχαίων στεφανιτών αγώνων (σ.σ.: στους οποίους οι νικητές αθλητές στεφανώνονταν) της εποχής», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννης Σειραδάκης, που εποπτεύει τη μοναδική ανά τον κόσμο διδακτορική διατριβή για τον πολυσυζητημένο μηχανισμό, η οποία εκπονείται με ειδική υποτροφία του ΑΠΘ. Προσδιόριζε δε, όπως φαίνεται, ιδιαιτέρως την εποχή τέλεσης των στεφανιτών αγώνων στη Βορειοδυτική Ελλάδα. Από τότε που βρέθηκε από σφουγγαράδες σε όρμο των Αντικυθήρων, πριν από 108 χρόνια, κάποιοι μελετητές είχαν εικάσει πως ο μηχανισμός προερχόταν από τη Ρόδο και Ρόδιους τεχνίτες της εποχής- σχεδόν έναν αιώνα πριν από τη γέννηση του Χριστού. Άλλοι πως προερχόταν από την Αθήνα και απλώς χάθηκε στον δρόμο για τα Κύθηρα... Η επιχείρηση αποκρυπτογράφησης του μυστηριώδους μηχανισμού των Αντικυθήρων, του οποίου η «καταγωγή» τοποθετείται με βάση τα νέα στοιχεία μεταξύ Κέρκυρας- Δωδώνης- Βουθρωτού, θα συνεχιστεί «επ΄ άπειρον και θα εξάγονται άπειρα συμπεράσματα», όπως είπε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Γιάννης Σειραδάκης.

Η διδακτορική εργασία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης άρχισε πριν από ενάμιση χρόνο και μέχρι σήμερα προχώρησε στην εξαγωγή του βασικού συμπεράσματος για την προέλευση, αλλά και την τεχνική που ακολουθήθηκε στη δημιουργία του.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γιάννη Σειραδάκη, αλλά και το μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής της διδακτορικής εργασίας Στέλλα Δρούγου, καθηγήτριας Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, οι στεφανίτες αγώνες αναγράφονται στην κυκλική κλίμακα του μηχανισμού- οι πιο γνωστοί ήταν τα Ίσθμια, οι Ολυμπιακοί, τα Πύθια και τα Νέμεα- αλλά προστίθενται και αυτοί της Δωδώνης, με την ονομασία της περιοχής και της εποχής, Νάια ή Νάα.

Στην πίσω πλευρά των σπειρών του μηχανισμού, στον λεγόμενο «κύκλο του Μέτωνα», αναγράφονται οι συνοδικοί μήνες με 235 υποδιαιρέσεις και σε κάθε υποδιαίρεση αναγράφεται το όνομα κάθε μήνα (Αγριάνιος, Ευκλείος κ.ά.- με αντιστοιχίες στις σημερινές ονομασίες των μηνών). Οι ονομασίες των μηνών, όπως αυτές αναγράφονται στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, δεν παραπέμπουν σε ονομασίες «νοτίων» πόλεων (Αθήνα, Ρόδος, Έφεσος, Πέργαμος κ.ά.), αλλά μόνο σε αντίστοιχες της Βορειοδυτικής Ελλάδας.

Εξάλλου, το σημείο όπου παραπέμπουν οι πλανήτες, με βάση την τοποθέτησή τους στον μηχανισμό, είναι νότια ή ανατολικά. Καθώς οι εν λόγω πλανήτες τότε ήταν ορατοί μόνο από το γεωγραφικό πλάτος που περικλείει τη Βορειοδυτική Ελλάδα. Σύμφωνα δε με τα πρώτα συμπεράσματα της μελέτης του «αρχαιότερου υπολογιστή», όπως χαρακτηρίστηκε ο μηχανισμός, στην κατασκευή των σπειρών του δεν χρησιμοποιήθηκε η γνωστή τότε «τέλεια» μέθοδος του μαθηματικού Αρχιμήδη (η ακτίνα της σπείρας είναι αντίστοιχη με τη γωνία περιστροφής της), αλλά η απλούστερη και λιγότερο ακριβής μέθοδος των ημικυκλίων.

Ιστορία Μυστηρίου

Το 1901, Συμιακοί σφουγγαράδες που επέστρεφαν από τη Λιβύη έπεσαν σε φουρτούνα και έδεσαν σε όρμο έξω από τα Αντικύθηρα. Βούτηξαν και σε βάθος 60 μέτρων εντόπισαν μεγάλο ρωμαϊκό ναυάγιο με αγάλματα και ένα κουτί με μπρούντζινα και ξύλινα μέρη.

Το 1902, ο αρχαιολόγος- διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Βαλέριος Στάης διαπίστωσε ότι ένα από τα ευρήματα είχε οδοντωτούς τροχούς και επιγραφές με αστρονομικούς όρους.

Ακολούθησαν δεκάδες μελέτες και δημοσιεύσεις Ελλήνων και ξένων επιστημόνων που «είδαν» τον μυστηριώδη μηχανισμό ως Αστρολάβο, δρομόμετρο, πλανητάριο, αστρονομικό ή ναυτικό ρολόι κ.ά.