t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες


Δευτέρα 22 Απριλίου 2019

Μεγάλη εβδομάδα - Μεγαλη Δευτέρα

Νίκος Γκάτσος
Μεγάλη Δευτέρα

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα
ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου
που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.

https://yannisstavrou.blogspot.com 

Σάββατο 20 Απριλίου 2019

Π. Κονδύλης: η ανομία μπορεί να καταπολεμηθεί μονάχα με τα παραδοσιακά μέσα του κυρίαρχου κράτους

https://yannisstavrou.blogspot.com

"Η παγκοσμιοποίηση ερμηνεύεται από τον Π.Κονδύλη, ως κυριαρχία της οικονομίας πάνω στην πολιτική και τους θεσμούς, ως γενικευμένη ανομία, που μπορεί να εμποδιστεί μόνο από την ενίσχυση των εθνικών κρατών. Επισημαίνει ότι «η έμπρακτη αυτονόμηση μιας διεθνοποιημένης ιδιωτικής οικονομίας πάνω από τα κεφάλια αποδυναμωμένων κρατών θα συνεπέφερε μια κατάσταση βαθειάς ανομίας, δηλ. την επιστροφή στο νόμο της ζούγκλας. Όμως, έτσι όπως είναι σήμερα διαρθρωμένη η παγκόσμια κοινωνία, η ανομία μπορεί να καταπολεμηθεί μονάχα με τα παραδοσιακά μέσα του κυρίαρχου κράτους. Τούτη η σύνδεση οικονομικών λειτουργιών με το γιγάντιο μελλοντικό έργο της συγκράτησης της ανομίας θα αποτελέσει μέσα στην αρχόμενη φάση της πλανητικής πολιτικής το θεμέλιο εκείνο, πάνω στο οποίο το κυρίαρχο κράτος θα εξακολουθήσει να υπάρχει σε παλαιότερες και σε νεότερες μορφές».

Επιπρόσθετα η δεσμευτική ερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρέχει το πεδίο παρέμβασης ενός κράτους σε ένα άλλο, δημιουργώντας αντίστοιχες ανησυχίες για την δυνατότητα κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Από αυτή την οπτική «η κρατική οργάνωση θα είναι το καταφύγιο τόσο των μεγάλων όσο και των μικρών εθνών μπροστά στις αβεβαιότητες των αρχών της οικουμενικής ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόνον ως οργανωμένη κρατική ισχύς μπορεί ένα μεγάλο ή μικρό έθνος να αντισταθεί σε ερμηνείες αυτών των αρχών, τις οποίες θεωρεί ως προπέτασμα για επικίνδυνες ορέξεις άλλων εθνών. Μόνον ως κράτος μπορεί ένα μεγάλο έθνος να αντιμετωπίσει σε περίπτωση ανάγκης ακόμα και ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα. Και μόνον ως κράτος μπορεί ένα μικρό έθνος να μιλήσει ως ίσος προς ίσον μ’ ένα μεγάλο έθνος, εφ’ όσον τόσο το μικρό όσο και το μεγάλο έθνος αποτελούν, το καθένα για τον εαυτό του, ένα κράτος» .

Το δοκίμιο με τον τίτλο «Εθνικισμός, ανάμεσα σε ριζοσπαστικοποιημένη παράδοση και μαζικοδημοκρατικό εκσυγχρονισμό» θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ο εντοπισμός του χώρου όπου προνομιακά λειτουργεί ο δόλος της ιστορίας, η ετερογονία των σκοπών της ιστορίας, αφού τα υποκείμενα που δρουν παράγουν συχνά διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκουν. Ο εθνικισμός και τα εθνικά κινήματα, διαλύουν πολυεθνικές αυτοκρατορίες, ενώ μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο ο αγώνας κατά της αποικιοκρατίας δημιουργεί νέα έθνη-κράτη, κρατώντας μάλιστα με επιδεικτικό και επίμονο τρόπο τις κόκκινες σημαίες της αριστεράς. Στην θέση των χωριστικών και τοπικιστικών τάσεων ο αστικός εθνικισμός ενοποιεί τον χώρο πολιτικά, οικονομικά και νομοθετικά.
Στην εποχή της πλανητικής πολιτικής «η συγκρότηση του έθνους σε ανεξάρτητο κράτος αποτελούσε τη μοναδική δυνατότητα συμμετοχής του σε μια παγκόσμια κοινωνία, από την οποία κανείς δεν μπορούσε να μείνει απ’ έξω χωρίς μακροπρόθεσμα να διαπράξει πολιτική και οικονομική αυτοκτονία» , ενώ το «κάθε έθνος θέλει να πραγματοποιήσει την παραπάνω ένταξη αυτοτελώς, δηλ. θέλει να αναλάβει μόνο του την εκπροσώπηση των συμφερόντων του πιστεύοντας ότι χάρη στην άμεση επαφή με τα υπόλοιπα μέλη της παγκόσμιας κοινωνίας θα μπορούσε να πετύχει περισσότερα για τον εαυτό του- κι επί πλέον ότι η οικονομική του αυτοδιάθεση, δηλ. ο τερματισμός της πραγματικής ή υποτιθέμενης εκμετάλλευσης από ένα ξένο έθνος, θα επιτρέψει την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των πόρων του» .

(απόσπασμα από την ομιλία του Σπύρου Κουτρούλη στην εκδήλωση για τον Παναγιώτη Κονδύλη που πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο Αττικής,  στις 17.4.2019)

Περισσότερα: ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗΣ

Πέμπτη 18 Απριλίου 2019

ΜΝΗΜΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ: 17-4-2019

«Άλλος Τόπος Επικοινωνίας και Πολιτισμού» εκδήλωση «Μνήμη Παναγιώτη Κονδύλη, 20 χρόνια από τον θάνατό του» την Τετάρτη 17 Απριλίου 2019, στις 20.00΄, στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου Αττικής «Ηλέκτρα Αποστόλου» (Κουντουριώτου 18Α και Νεότητας)



Μνήμη Παναγιώτη Κονδύλη
Τετάρτη 17 Απριλίου 2019, 20.00΄
Πολιτιστικό Πολύκεντρο Δήμου Ηρακλείου Αττικής «Ηλέκτρα Αποστόλου»
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στην ερώτηση πώς θα χαρακτηρίζατε περισσότερο τον εαυτό σας: ως ιστορικό, ως φιλόσοφο ή ως πολιτικό στοχαστή απαντούσε: 
«Το πώς χαρακτηρίζει κανείς τον εαυτό του ή το πώς χαρακτηρίζεται από τους άλλους είναι δευτερεύον και συχνά τυχαίο. Πάνω απ’ όλα ενδιαφέρει το τι λέει και το αν έχει κάτι να πει. Στο πλαίσιο της επιστημονικής μου δραστηριότητας είμαι ένας παρατηρητής των ανθρωπίνων πραγμάτων, ένας αναλυτής της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Ωστόσο δεν επιθυμώ να κατανοήσω και να παρουσιάσω την ανθρώπινη συμπεριφορά από τη σκοπιά «της» φιλοσοφίας, «της» πολιτικής, «της» κοινωνιολογίας ή «της» ιστορίας, αλλά ακριβώς το αντίστροφο: πρόθεση μου είναι να κάμω πρόδηλη την ενότητα των βασικών της δομών και την εσώτερη λογική της εκδίπλωσής της στους τομείς της φιλοσοφικής, πολιτικής, κοινωνικής και ιστορικής πράξης. Όταν οι άνθρωποι δραστηριοποιούνται φιλοσοφικά δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά απ’ ό,τι όταν ενεργούν πολιτικά και κοινωνικά».
Στον Παναγιώτη Κονδύλη, τον «παρατηρητή των ανθρώπινων πραγμάτων», την εμβληματική μορφή των ευρωπαϊκών γραμμάτων αφιερώνει ο «Άλλος Τόπος Επικοινωνίας και Πολιτισμού» την εκδήλωση «Μνήμη Παναγιώτη Κονδύλη, 21 χρόνια από τον θάνατό του» την Τετάρτη 17 Απριλίου 2019, στις 20.00΄, στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου Αττικής «Ηλέκτρα Αποστόλου» (Κουντουριώτου 18Α και Νεότητας).
 

Για τον πρόωρα χαμένο διανοούμενο, με το τεράστιο σε εύρος και έκταση έργο που προκάλεσε και προκαλεί ακόμα διαμάχες, για τον στοχαστή, συγγραφέα, μεταφραστή και υπεύθυνο εκδοτικών σειρών Παναγιώτη Κονδύλη θα μιλήσουν: ο εκδότης των εκδόσεων Κάλβος Γιώργος Χατζόπουλος, με τον οποίο είχε συνεργαστεί από τα πρώτα του χρόνια ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο συγγραφέας Σπύρος Κουτρούλης και ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Μελέτης Μελετόπουλος. Εισηγητής και συντονιστής ο συγγραφέας και σεναριογράφος Θάνος Ξηρός. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθούν αποσπάσματα από το επεισόδιο που είναι αφιερωμένο στον Π. Κονδύλη από τη σειρά ντοκιμαντέρ «Αυτοί που Τόλμησαν» σε παραγωγή της COSMOTE TV. Τη σκηνοθεσία του επεισοδίου υπογράφει ο Γιάννης Γαϊτανίδης, ενώ την έρευνα η Άννα Νομικού. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στην Χαϊδελβέργη στο μέρος όπου σπούδασε, έζησε και διατύπωσε το φιλοσοφικό του πιστεύω ο κορυφαίος στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης.
 

Ο Παναγιώτης Κονδύλης γεννήθηκε το 1943 στην Δρούβα της Αρχαίας Ολυμπίας και έζησε μεταξύ Αθήνας και Χαϊδελβέργης. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία, νεότερη ιστορία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Φρανκφούρτης και της Χαϊδελβέργης. Γνώριζε γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, αρχαία ελληνικά και λατινικά. Στην Χαϊδελβέργη αναγορεύτηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας. Ήταν εταίρος του Ιδρύματος Ανωτάτων Σπουδών Βερολίνου. Για την προσφορά του στη φιλοσοφική σκέψη τιμήθηκε με το μετάλλιο Γκαίτε (1991) και το βραβείο Χούμπολτ (1994). Ο Παναγιώτης Κονδύλης πέθανε σε ηλικία 55 ετών, αφήνοντας ανολοκλήρωτο το κολοσσιαίο έργο του. Έγραψε κυρίως στα γερμανικά. Στην ελληνική γλώσσα, ενδεικτικά αναφέρονται, τα βιβλία του:
·                     « Η κριτική της μεταφυσικής στην νεότερη σκέψη», 1983
·                     «Ο Μαρξ και η αρχαία Ελλάδα», 1984
·                     «Ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός», 1987
·                     «Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός», 1988
·                     «Ισχύς και απόφαση», 1991
·                      «Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού», 1991
·                     «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο», 1992
·                     «Η ηδονή, η ισχύς, η ουτοπία», 1992.
Ο θάνατος του στοχαστή Π. Κονδύλη στην ακμή της δημιουργίας του, αποτέλεσε μεγάλη απώλεια για την ελληνική διανόηση και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη.

Τρίτη 16 Απριλίου 2019

Χώρα...

"Χώρα σημαίνει να μην είσαι μόνος, γνωρίζοντας ότι στους ανθρώπους, στα φυτά, στη γη υπάρχει κάτι δικό σου, που ακόμα και όταν λείπεις, αυτό είναι εκεί να σε περιμένει."
Τσέζαρε Παβέζε
*
"Un paese vuol dire non essere soli, sapere che nella gente, nelle piante, nella terra c’e qualcosa di tuo, che anche quando non ci sei resta ad aspettarti."
Cesare Pavese 


https://yannisstavrou.blogspot.com 

Θλίψη...

https://yannisstavrou.blogspot.com

Κυριακή 7 Απριλίου 2019

όπως στις νύχτες των περασμένων ανοίξεων...

Το παράθυρο ανοίχτηκε και πάλι
Η σιωπή της νύχτας μού ξαναθύμισε
κοιμισμένα πλακόστρωτα και περιβόλια
κι αυτή τη μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει...

https://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Γαλατάς, λάδι σε καμβά

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Οίκτος

Εγκλωβισμένους μες στη φυλακή της άνοιξης
όλο χειρονομίες και ψιθύρους
Πώς τους λυπάμαι τους ερωτευμένους
που τριγυρίζουν συντροφιά ή μόνοι
μέσα στο στήθος τους άλλο πια δεν λάμπει
μονάχα η ψεύτικη, η αλλοιωμένη εικόνα
Μα περισσότερο λυπάμαι αυτό τον νέο
που πλέκει στίχους όλο απελπισία
γι’ αυτούς, μόνο γι’ αυτούς θέλει να ζήσει
Κι όμως λυπάμαι περισσότερο τον ήλιο
που λάμπει φρέσκος στην καρδιά της μέρας

Επίλογος

Το παράθυρο ανοίχτηκε και πάλι
Η σιωπή της νύχτας μού ξαναθύμισε
κοιμισμένα πλακόστρωτα και περιβόλια
κι αυτή τη μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει
Δεν ξέρω αν τα μαλλιά σου βουρκώνουν ακόμα
όπως στις νύχτες των περασμένων ανοίξεων
αν η ψυχή σου αρωματίζει πασχαλιές στα παλιά καλντερίμια
Μα τώρα που έχω ξεμάθει να ερωτεύομαι το πνεύμα σου
τι να σε κάνω πια…

Τετάρτη 3 Απριλίου 2019

Το νέο βιβλίο του Νίκου Μιχαλόπουλου - Πρόσκληση


την Παρασκευή 5 Απριλίου 2019, 20.00, στο Polis Art Cafe*
Θα παρουσιάσουν το Δεύτερο  Μέρος της Τριλογίας,
"11+1 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ & ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΤΡΟΜΟΥ''
του Νίκου Μιχαλόπουλου, οι:
Δημήτρης Παπαχρήστος – Συγγραφέας Δημοσιογράφος, Γιάννης Σταύρου – Ζωγράφος,  Γιώργος Μαδεμοχωρίτης - Αρχιτέκτονας Μηχανικός, τ. Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Αττικής, Γιάννης Κυριακόπουλος – Πολ. Μηχανικός και Μέλος Διοικούσας του ΤΕΕ.

Σας περιμένουμε να σχολιάσουμε την κατάσταση του περιβάλλοντος, όπως έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, με το γλυκόπικρο χιούμορ του συγγραφέα και άξονα την επίλυση των προβλημάτων του τόπου μας, γιατί
"...αν δεν αγαπάς τον τόπο σου δεν έχεις τόπο..."

Εκδόσεις Αστάρτη
*αίθριο της Στοάς Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, Αθήνα, Τηλ. 2103249588


Κυριακή 24 Μαρτίου 2019

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 - Με την σκέψη μας στη Μακεδονία!

.. ποια είναι τα βασικά εκείνα στοιχεία που συνθέτουν την ιδιαίτερη εθνική προσωπικότητα μας;... Είναι η Ορθοδοξία και ο ανθρωπισμός των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων, καθώς ισορροπούν και εναρμονίζονται μέσα στην παράδοσή μας. Είναι η μνήμη του Εικοσιένα, το αγωνιστικό πνεύμα της ελευθερίας που διαπερνά ολόκληρη τη νεώτερη ιστορία μας. Είναι τα νέα μας γράμματα στις καλές τους ώρες. Είναι η γλώσσα μας...

 

Γιώργος Θεοτοκάς
"Ο ελληνισμός και η εποχή", περιοδικό «Ευθύνη», Απρίλιος 1962

".. ποια είναι τα βασικά εκείνα στοιχεία που συνθέτουν την ιδιαίτερη εθνική προσωπικότητα μας;... Είναι η Ορθοδοξία και ο ανθρωπισμός των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων, καθώς ισορροπούν και εναρμονίζονται μέσα στην παράδοσή μας. Είναι η μνήμη του Εικοσιένα, το αγωνιστικό πνεύμα της ελευθερίας που διαπερνά ολόκληρη τη νεώτερη ιστορία μας. Είναι τα νέα μας γράμματα στις καλές τους ώρες. Είναι η γλώσσα μας, σαν κόσμος ζωντανός, σπαρταριστός και γοητευτικός, που μας πλάθει ολοένα και που τον πλάθουμε. Αυτά όλα είμαστε εμείς. Η ύπαρξη μας αποτελεί τη συνθετική τους, ενιαία έκφραση. Αυτά λοιπόν θα πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού, μέσα στα νέα σχήματα όπου μας οδηγεί η ιστορία, να τα εμβαθύνουμε και να τα καλλιεργήσουμε όσο είμαστε ικανοί. Αν αυτά είναι μέσα μας ισχυρά, δεν θα έχουμε λόγους να φοβόμαστε ούτε την τεχνική ούτε το συγχρωτισμό μας με τα άλλα έθνη. Τουναντίο, τότε η ύπαρξή μας ανάμεσα στα έθνη θα έχει βαρύτητα και ο λόγος μας θα λογαριάζεται, θα αποτελούμε κι εμείς μια παρουσία..."

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019

Τα ωραία πράγματα δεν αντέχουν την περιγραφή...

Το ωραίο είναι ηθικό. Αυτό είναι όλο, τίποτε περισσότερο.

https://yannisstavrou.blogspot.com 

Γκυστάβ Φλωμπέρ
Αφορισμοί

Ο κόσμος είναι το έργο ενός Θεού σε παραλήρημα.

Η λέξη δεν λείπει ποτέ όταν κατέχεις τη ιδέα.

Βρίσκουμε καταφύγιο στη μετριότητα, από απελπισία για το ωραίο που ονειρευτήκαμε.

Τα καλύτερα στη ζωή περνάνε λέγοντας «είναι πολύ νωρίς», και μετά «είναι πολύ αργά».

Το να δίνεις στο κοινό πληροφορίες για τον εαυτό σου είναι μια μικροαστική εμμονή στην οποία πάντα αντιστεκόμουν.

Το να γράφεις Ιστορία είναι σαν να πίνεις έναν ωκεανό και να κατουράς όσο ένα φλιτζάνι.

Όσο περισσότερες λέξεις υπάρχουν στον τοίχο μιας γκαλερί δίπλα σε έναν πίνακα, τόσο χειρότερος ο πίνακας.

Τα ωραία πράγματα δεν αντέχουν την περιγραφή.

Τίποτε δεν είναι πιο ταπεινωτικό από το να βλέπεις ηλίθιους να πετυχαίνουν σε δραστηριότητες στις οποίες εμείς έχουμε αποτύχει.

Το ωραίο είναι ηθικό. Αυτό είναι όλο, τίποτε περισσότερο.

Και τώρα, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η ανούσια ζωή που ζούσε ήταν η ευτυχία που είχε ονειρευτεί.

Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι τα τρία συστατικά της ευτυχίας.

Ο συγγραφέας στη δουλειά του πρέπει να είναι σαν τον Θεό στο σύμπαν: πανταχού παρών αλλά παντού αόρατος.

Δεν πρέπει ποτέ να σκεφτόμαστε την ευτυχία, επειδή αυτό προσελκύει τον διάβολο, που είναι αυτός που επινόησε αυτήν την έννοια για να κάνει το ανθρώπινο γένος να λυσσομανάει..

Για να ζήσει κανείς ευτυχισμένος χρειάζεται καλή υγεία, εγωισμό και βλακεία· αν όμως λείπει η βλακεία, τα άλλα δύο μόνα τους πάνε στράφι.