Ώρες Επισκέψεων: Δευτ Τετ Σαβ (11-15) / Τρ Πεμ Παρ (11-20.30)
Tηλ + 30 210 7299610
Εγκαίνια: Σάββατο, 16 Μαίου 2009, από 11 π.μ.
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Γιάννης Σταύρου, Θανάσης Τότσικας, Αλέκος Φασιανός, Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Βαγγέλης Γκιόκας, Βασίλης Βασιλακάκης, Απόστολος Γεωργίου, Κλαύδιος.
Γιάννης Σταύρου, Κυριακάτικος περίπατος, λάδι σε καμβά
Στις μέρες μας, καλό ειναι να καταφεύγεις στον Λα Ροσφουκό. Ευγενής συνεύρεση κατά των εκπλήξεων και των απογοητεύσεων…
Μερικά απο τα διάσημα του αποφθέγματα:
● Η εκδίκηση πηγάζει πάντοτε από την αδυναμία της ψυχής, που δεν είναι ικανή να υποφέρει τις προσβολές.
● Στην αγάπη, ο σίγουρος τρόπος για να σε αγαπάει ο άλλος είναι να μην τον αγαπάς.
● Τα πάθη είναι οι μόνοι ρήτορες που πάντα πείθουν.
● Για έναν λογικό και γνωστικό άνθρωπο είναι ευκολότερα να υποτάσσεται στους ηλιθίους, παρά να τους κυβερνά.
● Πραγματικά πράοι μπορούνε να είναι μόνο οι άνθρωποι με δυνατό χαρακτήρα: η φαινομενική πραότητα των άλλων στην πραγματικότητα είναι αδυναμία, που πολύ εύκολα μετατρέπεται σε δυστροπία.
● Οι άνθρωποι του ρηχού νου πολύ εύκολα προσβάλλονται, ενώ οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν τα πάντα και ποτέ δεν προσβάλλονται.
● Οι αρετές χάνονται μέσα στο συμφέρον, όπως τα ποτάμια μέσα στη θάλασσα.
● Η εμπιστοσύνη βοηθάει τη συζήτηση περισσότερο, παρά ο νους.
● Την περιφρόνηση φοβάται μόνο εκείνος που την αξίζει.
● Αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος ν’ αρχίζουμε να υποκρινόμαστε μπροστά στον εαυτό μας.
● Πονηριά: η ένδειξη, όχι και μεγάλης εξυπνάδας.
● Η υπερηφάνεια δεν θέλει να χρωστάει και ο εγωισμός δεν θέλει να πληρώνει.
● Εκείνος που συνήθισε να μην είναι ειλικρινής με τους άλλους, τελικά παύει να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του.
● Η σοβαρότητα των γυναικών είναι κάτι που τους ταιριάζει και τους μεγαλώνει την ομορφιά.
● Η κολακεία είναι ένα κάλπικο κέρμα, που κυκλοφορεί εξαιτίας της κενοδοξίας.
● Οι επικήδειες πομπές ενδιαφέρουν περισσότερο τη ματαιοδοξία των ζωντανών, παρά τη μνήμη των πεθαμένων.
● Όταν η πίστη χαθεί όταν η τιμή πεθάνει, τότε ο άνθρωπος είναι νεκρός.
● Δεν είναι δυστυχία να προσφέρεις εκδούλευση στον κακό άνθρωπο, αλλά είναι μεγάλη δυστυχία να δεχθείς εκδούλευση απ’ τον παλιάνθρωπο.
● Να προκαλείς στους ανθρώπους κακό δεν είναι και τόσο επικίνδυνο όσο να τους κάνεις πολλή καλοσύνη.
● Με το να αρνείσαι τους επαίνους, δείχνεις ότι θέλεις να σε παινέψουν δύο φορές.
● Αποφυγή από το έπαινος μοιάζει με παράκληση να επαναληφθεί.
● Κάποιες παρατηρήσεις ηχούν σαν έπαινοι, αλλά μερικοί έπαινοι είναι χειρότεροι και από κακολογίες.
● Η εμπιστοσύνη βοηθάει τη συζήτηση περισσότερο, παρά ο νους.
● Μετάνοια: συνήθως, όχι τόσο λύπη για το κακό που κάναμε, αλλά φόβος για το κακό που μπορούν να μας κάνουν.
● Η πλάνη των φιλάργυρων συνίσταται στο ότι θεωρούν τον χρυσό και τον άργυρο αγαθά, ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο τα μέσα για απόκτηση αγαθών.
● Πολλοί περιφρονούν τα αγαθά της ζωής, αλλά πολύ λίγοι είναι που μπορούν να τα μοιραστούν.
● Στον ήχο της φωνής, στα μάτια, σε όλη την εξωτερική όψη κρύβεται όχι λιγότερη ευφράδεια, παρά στην επιλογή λέξεων.
● Ο εγωισμός μας υποφέρει ευκολότερα την επίκριση των τάσεών μας, παρά της γνώμης μας.
● Ποτέ και πουθενά δε θα βρει τη γαληνή εκείνος που δεν τη βρήκε μέσα του.
● Κανένας κόλακας δεν κολακεύει με τόση επιδεξιότητα, όσο ο εγωισμός.
● Στην βάση αυτής της πράξης που ονομάζουμε “γενναιοδωρία” συνήθως βρίσκεται η ματαιοδοξία.
● Τα μέτρια μυαλά συνήθως καταδικάζουν κάθε τι που ξεπερνά τον ορίζοντά τους.
● Πριν να επιθυμείς πολύ κάτι πρέπει να ρωτήσεις εκείνον που το κατέχει, αν τον έκανε ευτυχισμένο.
● Η φινέτσα του νου φαίνεται στην ικανότητα για λεπτή κολακεία.
● Φοβάται την περιφρόνηση μόνο εκείνος που της αξίζει.
● Ο κόσμος συνήθως ονομάζει φιλία το μαζί πασατέμπο, αλληλοβοήθεια στις καθαρές και βρώμικες υποθέσεις, αλλαγή εκδουλεύσεων, δηλαδή τέτοιες σχέσεις όπου η φιλαυτία ελπίζει να κερδίζει κάτι.
● Εάν θέλετε να αποκτήσετε εχθρούς, τότε να υπερτερείτε τους φίλους σας, αλλά αν θέλετε να έχετε φίλους, τότε διαλέξτε φίλους που σας υπερτερούν.
● Κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει καταπρόσωπο τον ήλιο ούτε τον θάνατο.
Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά
Διαβάζοντας Σεφέρη…
Μυθιστόρημα
Στο στήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι
όταν χαμηλώνουν τα άστρα και συγγενεύουν με το κορμί
μου
όταν πέφτει σιγή κάτω από τα πέλματα των ανθρώπων.
Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως πού
θα με παρασύρουν;
Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαν-
τλήσει;
Βλέπω τα χέρια κάθε αυγή να γνέφουν στο γύπα και
στο γεράκι
δεμένη πάνω στο βράχο που έγινε με τον πόνο δικός μου,
βλέπω τα δέντρα που ανασαίνουν τη μαύρη γαλήνη των
πεθαμένων
κι έπειτα τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν, των αγαλμάτων.
Γιάννης Σταύρου, Δέντρα στην Αττική, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)
Διαβάζοντας Καρυωτάκη…
Αισιοδοξία
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού
και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.
Ας υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,
σε χώρες άγνωστες της Δύσης, του Βορρά,
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι μας βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.
Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν
τα παντελόνια μας, και, με του πτερνιτήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -σημαίες στον άνεμο χτυπούν-
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι μας να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής-
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.
Γιάννης Σταύρου, Χειμωνιάτικο απόγευμα, λάδι σε καμβά
Ανάμεσα στα μύρια άσχημα που χαρακτηρίζουν την θλιβερή εποχή μας είναι και η κλιματική αλλαγή, η υπερθέρμανση του πλανήτη. Για τα κοινωνικά δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα καθώς φαίνεται ότι ζούμε την απόλυτη παρακμή του πολιτισμού - κι ακόμη δεν έχουν φανεί τα χειρότερα…
Από το διάστημα όμως μια ελάχιστη νότα αισιοδοξίας…
Δυστυχώς δεν απφάσισαν οι εξωγήινοι να λύσουν τα προβλήματα μας. Απλά μια είδηση εμφανίστηκε σήμερα στα ΜΜΕ: οι ηλιακές κηλίδες εξαφανίστηκαν! Λέτε να σταματήσει η ζέστη; Ν’ αρχίσουμε να κρυώνουμε επίτέλους; Μόνη μας ελπίδα μια νέα περίοδος παγετώνων - να κλειστούν επιτέλους στα σπίτια τους οι ορδές των νεοβαρβάρων κι ας καούν και κάποιες χλωρές υπάρξεις…
Ακολουθεί η είδηση της ημέρας:
Οι επιστήμονες απορούν από αυτό που βλέπουν στην επιφάνεια του Ήλιου: τίποτε απολύτως! Η σχεδόν παντελής απουσία ηλιακών κηλίδων αποτελεί ένα αίνιγμα, ενώ πυροδοτεί διάφορες επιστημονικές ανησυχίες για το τι μπορεί να σημαίνει και ποιες επιπτώσεις (αρνητικές ή θετικές) μπορεί να έχει μελλοντικά, ιδίως σε σχέση με την κλιματική αλλαγή.
Οι περισσότεροι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι μέχρι σήμερα οι κηλίδες θα είχαν ξανακάνει την περιοδική τους εμφάνιση, αλλά έχουν διαψευστεί; Η ηλιακή δραστηριότητα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει ποτέ παρατηρηθεί εδώ και ένα αιώνα. Σε ανάλογα χαμηλό επίπεδο βρίσκεται ένα άλλο φαινόμενο, οι ηλιακοί άνεμοι, οι οποίοι αποτελούνται από τα ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων που ο ήλιος στέλνει στο διάστημα και προς τη Γη. Μέσα σε όλα αυτά, έχει επίσης παρατηρηθεί ότι ο μαγνητικός άξονας του ήλιου έχει αποκτήσει ασυνήθιστη κλίση.
Ορισμένοι επιστήμονες άρχισαν πλέον να προωθούν την θεωρία ότι ο ήλιος έχει περισσότερη σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή από ό,τι νομίζαμε ως τώρα, σύμφωνα με την Independent. Ο ήλιος είναι η κατ’ εξοχήν δύναμη που επηρεάζει το κλίμα του πλανήτη μας, την κατάσταση της ατμόσφαιρας, τα ρεύματα των ωκεανών κ.α. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου μπορεί τελικά να μετριασθεί εξαιτίας της «ησυχίας» του ήλιου.
Ο κύκλος των ηλιακών κηλίδων (σκούρων, ψυχρότερων περιοχών στην επιφάνεια του άστρου μας) είναι περίπου 11ετής και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1843. Έχει παρατηρηθεί ότι ανάλογα με το αν οι κηλίδες μεγαλώνουν ή μικραίνουν, το κλίμα της Γης γίνεται θερμότερο ή ψυχρότερο αντίστοιχα. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κατά τα τελευταία 12.000 χρόνια, υπήρξαν 27 μεγάλα «ναδίρ» και 19 μεγάλα «ζενίθ» των ηλιακών κηλίδων, δηλαδή εποχές είτε ιδιαίτερα κρύες είτε ιδιαίτερα θερμές.
Στον 20ό αιώνα ο ήλιος ήταν ιδιαίτερα ενεργός στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄80. Ο ήλιος έγινε αυξανόμενα ενεργός την ίδια περίπου εποχή που η Γη άρχισε να θερμαίνεται περισσότερο, όμως μέχρι τώρα γενικά οι επιστήμονες απέδιδαν μικρή μόνο επίδραση στον ήλιο (γύρω στο 10-20% σύμφωνα με τα υπολογιστικά κλιματικά μοντέλα) – μια άποψη που ίσως στο μέλλον όμως αλλάξει.
Αυτό που έχει παρατηρηθεί στον 21ό αιώνα, είναι ότι αφού ο ήλιος άρχισε να έχει πια μειωμένη δραστηριότητα, η αύξηση στη θερμοκρασία της Γης άρχισε επίσης να μειώνεται. Αν και στη διάρκεια του 11ετούς κύκλου των κηλίδων, η ενεργειακή παραγωγή του ήλιου μεταβάλλεται μόλις κατά 0,1% (μικρό ποσοστό για να θεωρηθεί σημαντικό για τη Γη), σε απόλυτα νούμερα αυτή η μεταβολή είναι τεράστια και αναλογεί σε 1,3 βατ ενέργειας ανά τετραγωνικό μίλι στην επιφάνεια του πλανήτη μας, ποσότητα που, σύμφωνα με νέες θεωρίες, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το κλίμα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
____________________________________
Από την επιστημονική και άκρως ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα http://www.physics4u.gr/ παραθέτουμε τα παρακάτω:
Σύμφωνα με τον Woods ακόμη και ένας μικρότερος κύκλο ηλιακής θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια ψύξη στη Γη. “Όχι βέβαια αρκετή για να αντισταθμίσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου που έχει σαν αποτέλεσμα την υπερθέρμανση του πλανήτη”, διευκρινίζει, “αλλά αρκετή για να την καθυστερήσει ενδεχομένως για λίγα χρόνια.”
Η επίδραση του ηλιακού κύκλου πάνω στην παγκόσμια θερμοκρασία είναι περίπου το 1/10 του ενός βαθμού Κελσίου μόνο, ενώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατά τα τελευταία 30 χρόνια ανέβασε τη θερμοκρασία περίπου ένα βαθμό.
“Ακόμη και έτσι, είναι απίθανο να έχουμε ένα σενάριο με τίτλο “Little Ice Age”. Μάλλον είναι απίθανο ότι προχωρούμε σε μια φάση όπου δεν θα έχουμε καμία δραστηριότητα ηλιακών κηλίδων για 50 χρόνια. Βέβαια δεν μπορούμε να εξαλείψουμε τελείως αυτή την πιθανότητα, αλλά θα έλεγα ότι οι πιθανότητες δεν είναι υψηλές”, συνεχίζει.
Δεν υπάρχει βέβαια κανένα μοντέλο που μπορεί να προβλέψει αν θα πάμε σε μια εποχή παγετώνων. Γι αυτό και δεν είμαστε σίγουροι για τίποτα.
Γιάννης Σταύρου, “Θεσσαλονίκη”, λάδι σε καμβά
Η παρακάτω επιστολή του καθηγητή S. Miller, με θέμα την “Μακεδονία”, εστάλη στο γνωστό έντυπο “Arhaeology Magazine”.
Αξίζει να την διαβάσουμε - και γιατί όχι - να την προωθήσουμε σε φίλους που ζούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό - ‘Ελληνες & ξένους…
January 22, 2009
Editor, Archaeology Magazine
36-36 33rd Street
Long Island City, NY 11106
U.S.A.
Dear Sir,
I opened the January/February issue of Archaeology today and eagerly turned to “A Letter from Macedonia” only to discover that it was actually a letter from ancient Paionia – the land north of Mt. Barmous and Mt. Orbelos. Livy’s account of the creation of the Roman province of Macedonia (45.29.7 and 12) makes clear that the Paionians lived north of those mountains (which form today the geographically natural northern limits of Greece) and south of the Dardanians who were in today’s Kosovo. Strabo (7. frag 4) is even more succinct in saying that Paionia was north of Macedonia and the only connection from one to the other was (and is today) through the narrow gorge of the Axios (or Vardar) River. In other words, the land which is described by Matthew Brunwasser in his “Owning Alexander” was Paionia in antiquity.
While it is true that those people were subdued by Philip II, father of Alexander, in 359 B.C. (Diodorus Siculus 16.4.2), they were never Macedonians and never lived in Macedonia. Indeed, Demosthenes (Olynthian 1.23) tells us that they were “enslaved” by the Macedonian Philip and clearly, therefore, not Macedonians. Isokrates (5.23) makes the same point. Likewise, for example, the Egyptians who were subdued by Alexander may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia (and so far as I can tell does not seek that name today).
Certainly, as Thucydides (2.99) tells us, the Macedonians had taken over “a narrow strip of Paionia extending along the Axios river from the interior to Pella and the sea”. One might therefore understand if the people in the modern republic centered at Skopje called themselves Paionians and claimed as theirs the land described by Thucydides.
But why, instead, would the modern people of ancient Paionia try to call themselves Macedonians and their land Macedonia? Mr. Brunwasser (p. 55) touches on the Greek claims “that it implies ambitions over Greek territory” and he notes that “the northern province of Greece is also called Macedonia.” Leaving aside the fact that the area of that northern province of modern Greece has been called Macedonia for more than 2,500 years (see, inter alios, Herodotus 5.17; 7.128, et alibi), more recent history shows that the Greek concerns are legitimate. For example, a map produced in Skopje in 1992 (Figure 1) shows clearly the claim that Macedonia extends from there to Mt. Olympus in the south; that is, combining the ancient regions of Paionia and Macedonia into a single entity. The same claim is explicit on a pseudo-bank note of the Republic of Macedonia which shows, as one of its monuments, the White Tower of Thessalonike, in Greece (Figure 2). There are many more examples of calendars, Christmas cards, bumper-stickers, etc., that all make the same claim.
Further, Mr. Brunwasser has reported with approval (International Herald Tribune 10/1/08) the work of the “Macedonian Institute for Strategic Research 16:9”, the name of which refers “to Acts 16:9, a verse in the New Testament in which a Macedonian man appears to the Apostle Paul begging him: ‘Come over into Macedonia, and help us.’” But where did Paul go in Macedonia? Neapolis (Kavala), Philippi, Amphipolis, Apollonia, Thessaloniki, and Veroia (Acts 16:11-17:10) all of which are in the historic Macedonia, none in Paionia. What claim is being made by an Institute based in Skopje that names itself for a trip through what was Macedonia in antiquity and what is the northern province of Greece today?
I wonder what we would conclude if a certain large island off the southeast coast of the United States started to call itself Florida, and emblazoned its currency with images of Disney World and distributed maps showing the Greater Florida.
Certainly there was no doubt of the underlying point of “Macedonia” in the mind of U.S. Secretary of State Edward Stettinius on December 26, 1944, when he wrote:
“The Department [of State] has noted with considerable apprehension increasing propaganda rumors and semi-official statements in favor of an autonomous Macedonia, emanating principally from Bulgaria, but also from Yugoslav Partisan and other sources, with the implication that Greek territory would be included in the projected state. This government considers talk of Macedonian ”nation”, Macedonian “Fatherland”, or Macedonian “national consciousness” to be unjustified demagoguery representing no ethnic nor political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against Greece.”
[Source: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C., Circular Airgram (868.014/26Dec1944)]
Mr. Brunwasser (a resident of Bulgaria), however, goes on to state, with apparent distain, that Greece claims “Alexander III of Macedon (Alexander the Great) . . . as Greek.”
This attitude mystifies me. What is there to “claim”? Alexander’s great-great-great grandfather, Alexander I, was certified as Greek at Olympia and, in the words of the father of history “I happen to know that [the forefathers of Alexander] are Greek” (Herodotus 5.22). Alexander’s father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi (Plutarch, Alexander 4.9; Moralia 105A), the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. If Philip was Greek, wasn’t his son also Greek?
When Euripides – who died and was buried in Macedonia (Thucydides apud Pal. Anth. 7.45; Pausanias 1.2.2; Diodorus Siculus 13.103) – wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, did he write it in Slavic? When he wrote the Bacchai while at the court of Archelaos did he not write it in Greek even as it has survived to us? Or should we imagine that Euripides was a “Macedonian” who wrote in Slavic (at a date when that language is not attested) which was translated into Greek?
What was the language of instruction when Aristotle taught Alexander? What language was carried by Alexander with him on his expedition to the East? Why do we have ancient inscriptions in Greek in settlements established by Alexander as far away as Afghanistan, and none in Slavic? Why did Greek become the lingua franca in Alexander’s empire if he was actually a “Macedonian”? Why was the New Testament written in Greek rather than Slavic?
On page 57 of the so-called “Letter from Macedonia” there is a photograph of the author standing “before a bronze statue of Alexander the Great in the city of Prilep.” The statue is patently modern, but the question is whether the real historic Alexander could have read the Slavic inscription beneath his feet. Given the known historic posterity of Slavic to Greek, the answer is obvious.
While Mr. Brunwasser’s reporting of the archaeological work in Paionia is welcome, his adoption and promotion of the modern political stance of its people about the use of the name Macedonia is not only unwelcome, it is a disservice to the readers of Archaeology who are, I imagine, interested in historic fact. But then, the decision to propagate this historical nonsense by Archaeology – a publication of the Archaeological Institute of America - is a disservice to its own reputation.
Let it be said once more: the region of ancient Paionia was a part of the Macedonian empire. So were Ephesos and Tyre and Palestine and Memphis and Babylon and Taxila and dozens more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”.
Allow me to end this exegesis by making a suggestion to resolve the question of the modern use of the name “Macedonia.” Greece should annex Paionia – that is what Philip II did in 359 B.C. And that would appear to be acceptable to the modern residents of that area since they claim to be Greek by appropriating the name Macedonia and its most famous man. Then the modern people of this new Greek province could work on learning to speak and read and write Greek, hopefully even as well as Alexander did.
Sincerely,
Stephen G. Miller
Professor Emeritus, University of California,
Berkeley
PS: For a more complete examination of the ancient evidence regarding Paionia, see I. L. Merker, “The Ancient Kingdom of Paionia,” Balkan Studies 6 (1965) 35-54
cc: C. Brian Rose, President, Archaeological Institute of America
Hillary Rodham Clinton, Secretary of State of the United States of America
Dora Bakoyiannis, Minister of Foreign Affairs of Greece
Antonis Samaras, Minister of Culture of Greece
Olli Rehn, European Commissioner for Enlargement
Erik Meijer, Member, European Parliament
...δεν δημιούργησαν μια πολιτεία….που εκπαίδευε τους πολίτες να θεωρούν δημοκρατία την ατιμωρησία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά μια πολιτεία η οποία, δείχνοντας την απέχθειά της για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο σώφρονες...
Ισοκράτης (436 - 338 π.Χ.), Αεροπαγιτικός (7.20)
Παναγιώτης Κονδύλης: "όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς"
Συνεχίζεται μέχρι και τις 6 Δεκεμβρίου η έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Σταύρου,“Τελευταία Δρομολόγια”, στην αίθουσα τέχνης Άρκτος, Ηροδότου 5, Αθήνα.
Ώρες επισκέψεων
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 10.30 - 15.30
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10.30 - 21
Πληροφορίες
“Arktos Gallery” 210 7299610
Γιάννης Σταύρου 210 6645664
* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ATHENS NEWS στις 14 Νοεμβρίου, με αφορμή την τελευταία έκθεση του Γιάννη Σταύρου στην Αθήνα:
CHRISTY PAPADOPOULOU
 |
| |
 |
| The dark backdrop enhances Stavrou’s subject-matter, rendered in earthy hues |
DESERTED buildings, rusting boats and solitary trees - remnants of the days of yore silently awaiting their death - rejoice in an instant of lustre in artist Yannis Stavrou’s paintings. Warm, earthy brushstrokes spring out of a black backdrop in an illusionary escape from the frustrations of daily life. Aside from a few shows between friends in the artist’s atelier, Last Itineraries - Stavrou’s latest exhibition - marks the 60-year-old artist’s comeback to Athens’ gallery scene after an absence of seven years.
Stavrou, who studied sculpture at the Athens Fine Arts School before painting won him over, points to a state of Babel on a national, political, social and cultural level. “I don’t identify with any of the modernday routines. Whatever I’ve loved, they spit at. Whatever I’ve spat at, they love. I find it hard to compromise and go on living out of habit,” the Thessaloniki-born, Athens-based artist told the Athens News.
In his trademark - but not untroubled - brainstorming manner, Stavrou expresses his despair over the ‘democratic’ levelling of talent in the name of equality, citizens’ incessant littering of public places, the time carelessly wasted on entertainment alone and the daily demise of aesthetic values.
“I’m no longer drawn to anything modern. I prefer to petrify things, to preserve their old air. I’m against facelifting. An old person, for instance, is beautiful as long as you have the eyes to appreciate that beauty,” he points out.
Throughout his oeuvre, Stavrou has been preoccupied with safeguarding glimpses of the urban landscape, which is threatened with extinction due to the dramatic changes inflicted on the city’s image from the 1970s onwards. “These images are cast in my memory and painting gives me the ability to revisit them, even if this is an illusion,” says Stavrou.
His sculpture-like iron ships waiting to embark on their next journey and the rusted cranes and deserted warehouses of his industrial landscapes bear echoes of Athens, Thessaloniki and Hydra - some landmark stops in Stavrou’s artistic itineraries.
Whether he is painting an almond tree in his yard, an old winery in Mesogeia or the Ladadika warehouses in Thessaloniki (references to locale in the works’ titles are not of key importance), theme is no longer a priority in itself. Rather than focusing on a house or a boat as such, Stavrou is more concerned about the colour of a roof tile or the hull of a ship. As Stavrou’s paintings move from sheer representation to a more impressionistic approach, colour - the artist’s refuge - determines and takes precedence over form. “Colour is to painting what melody is to music,” he says.
 |
| Generous layers of colour make for a luscious brushwork |
Generous layers of warm, earthy colours - red, brown and black - make for a glistening, luscious palette as opposed to the matte effect of his paintings up till now. The richly-textured oils have a flavourful quality to them.
“They remind me of rich dishes that one craves but cannot indulge in due to old age,” says Stavrou. Despite its usual ominous undertones, the black colour holds a supportive role. “It gives my subject-matter a relief quality and enhances it by isolating all the surrounding dirt,” he says, pointing to his influence by Johannes Vermeer’s art and Flemish painting in general.
The economic crisis has not affected Stavrou’s work. “I’ve sold more works lately than I ever have,” he says.
“Consumerism has made its presence felt in the art market too, which is not necessarily a bad thing. These days many artists can make a living out of their art,” says Stavrou. However, the prosperity in collectors’ circles differs from a real love for art, he believes.
“Before the 1970s, it wasn’t unusual for poor students to cut back on their sandwich in order to acquire a work of art,” he says. And though he recognises many talented artists among the Fine Arts School’s graduates, he warns against their being disheartened as a result of being shunned from art galleries that in their majority make their choices based on trends and financial criteria.
* Yannis Stavrou’s Last Itineraries is on at the Arktos Gallery (5 Irodotou St, Kolonaki, tel 210-729-9610) through to November 30. Open: Monday, Wednesday and Saturday 10.30am-2.30pm; Tuesday, Thursday and Friday 10.30am-9pm
ATHENS NEWS , 14/11/2008, page: A23
Article code: C13313A231
