t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες


Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026

επιθετικός αθεϊσμός και θρησκευτική μισαλλοδοξία...

«Ο επιθετικός αθεϊσμός ήταν πάντα τόσο μισητός για μένα όσο και η θρησκευτική μισαλλοδοξία. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ανάποδη θρησκεία. Οι εκκλησίες και οι αντιεκκλησίες είναι εξίσου ύποπτες και δημιουργούν το ίδιο είδος καταστροφής. Κανείς δεν πρέπει να είναι υπέρ ενός θεού ή εναντίον κάποιου Θεού. Κάθε θέση που παίρνετε στο θέμα είναι κακόγουστη.» Εμίλ Σιοράν
Ιδού κάτι εξαίσια καλόγουστο... Ηνίοχος, το ωραιότερο έργο τέχνης όλων των εποχών!

 

ψευδαισθήσεις...

« Οι άνθρωποι ακολουθούν μόνο αυτούς που τους δημιουργούν ψευδαισθήσεις και ποτέ αυτούς που δεν έχουν αυταπάτες.» Εμίλ Σιοράν

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026

ερώτημα...

«Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά»

«Sometimes I wonder whether the world is being run by smart people who are putting us on or by imbeciles who really mean it»
Mark Twain

Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΑΝΑΣΤΕΙΛΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΟΥ...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! «Έλα λοιπόν, και με τα μάτια σου, / που ’ναι καταχνιά και ενάστρωση, / το σύθαμπο και το πρωί / σε μιαν αλλόκοτη σύγκλιση, / ανάστειλε τη νύχτα μου.»

                                  Γιάννης Σταύρου, «Ξημέρωμα»

Κική Δημουλά
Παράκλησις

Αυτή τη μέρα
άφησε να σου εμπιστευθώ την ιστορία μου:
Μελαγχολικός της ζωής άνεμος είμαι
που νυχτώθηκα κι απόμεινα σ’ ένα χθες ανάλγητο.
Έλα λοιπόν, και με τα μάτια σου,
που ’ναι καταχνιά και ενάστρωση,
το σύθαμπο και το πρωί
σε μιαν αλλόκοτη σύγκλιση,
ανάστειλε τη νύχτα μου.
Έλα.
Κι ας είναι μοιραίο πως αργότερα,
όταν ανάμεσά μας θ’ αναδεύεται,
σε ανυπόφορη μεγέθυνση,
το μυστικό μας τ’ αδυσώπητο
—πως σημερινοί είμαστε και ξένοι—
με τον υποβολέα της πίκρας μου
παμπάλαιο κατευόδιο θ’ απαγγείλω πάλι
στις ώρες τις αγέρωχες,
που ανεβασμένες στη σχεδία του ανέκκλητου
προς ένα αδηφάγο αύριο θα λάμνουν.
 

Από τη συλλογή Έρεβος (1956) της Κικής Δημουλά