Η τελευταία παράσταση μας ανήκει...

Η Ελλάδα, δεν είναι να τη ζεις. 
Να την ονειρεύεσαι μόνο...

 

Γιάννης Σταύρου, Πεύκα της νύχτας, λεπτομέρεια

Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου
ποιήματα

Σαν έπιπλα παλιά
γεμάτα σκόνη
τα χρόνια μας.
Άστραφταν μόνο στ' όνειρο
καθόλου στη ζωή μας
*
Μεγάλο που 'ναι ν' αγαπάς
δεν περπατάς, πετάς και πας• μήπως και ξέρεις πού πηγαίνεις ;
Πας με των οίστρων τα φτερά
θροούν βιολιά
σπάζουν νερά
με το φεγγάρι μάγια δένεις...
Πόνος βαθύς. Μέγ' αγαθό.
Μια στην κορφή, μια στο βυθό
ζεις, σπαταλιέσαι και πεθαίνεις
*
Περισσεύουν τα χρόνια
λιγοστεύουν οι άνθρωποι
*
Δεν ξέρω για την επουράνια δικαιοσύνη.
Οδυνηρός μύθος η επίγεια
*
Ο κόσμος ένα θέατρο σκιών... Καιρός να μαζεύουμε τ' απομεινάρια της ζωής
για την ολόστερνη κάμαρα.
Η τελευταία παράσταση μας ανήκει
*
Το πρόσωπό σου φως ζωής, στην ερημιά του κόσμου
*
Η Ελλάδα, δεν είναι να τη ζεις.
Να την ονειρεύεσαι μόνο