βουβαμάρα της άγνοιας...

Πού, σε ποιά πλαγιά
ή πυκνωσιά ή άνεμο.
Σε ποιό γκρεμό
σε ποιό μακρινο μέρος, ω απύθμενη
βουβαμάρα της άγνοιας...

Γιάννης Σταύρου, Μαύρο καράβι, λάδι σε καμβά

Μερσέντες Μάρκος Σάντσεζ 
...Και τον θάνατο
Δύο Νοέμβρη

Ι
Ρυθμίστε τα βήματά σας στα δικά μου.
Μοιραστείτε την πορεία μου τώρα που αναζητώ
τη βραδύτητα του χειμώνα.
ΙΙ
Είστε. Δεν είστε. Δεν σας βλέπουν τα μάτια
που παρατηρούν τη σκιά και τη σιωπή.

Δεν είστε. Είστε. Κατεβείτε από τον ρου
της καρδιάς και των γκρεμών της.
Είστε. Δεν είστε. Τα χέρια αγγίζουν
τον κενό χώρο μιας ανάμνησης.

Δεν είστε, μα αν σας φωνάξω
έρχεστε καλυμμένοι με χιόνι
και ξεστομίζετε λόγια υβριστικά
για ν' αρωματίσετε το μαγκάλι του ονείρου,
για να διώξετε τον πόνο του παγετού.

Είστε. Δεν είστε. Ομως αν σας αναζητώ
πίσω από την πυκνή ματιά,
σας συναντώ στη ρίζα όσων κοιτώ,
πιο κει και πιο πέρα από κάθε αφή,
πιο κει και πιο πέρα απ' όσα βλέπω.

Στη διάλυση του λαβυρίνθου

Κάτω από την καρδιά, ένα ποτάμι
πυρακτωμένης λάβας που συντρίβει
τη βάση της ίδιας απόστασης
όλων όσων ήμουν.
Κάτω από την καρδιά ένα σύννεφο καπνού
που θολώνει τους καθρέφτες, τους σκιαγραφεί
με λάμψη θανάτου.
Ήδη το τίποτα είναι τίποτα.
Εγκατάσταση τελική
στη διάλυση του λαβυρίνθου.

Βουβαμάρα της άγνοιας

Σε τι βάθος βαδϊζει
η καρδιά, αυτός ο ανήσυχος ταξιδιώτης
που φαίνεται στις λέξεις
όπως σε ασταθείς χώρες
που καταφεύγει και διαλύεται.

Πού, σε ποιά πλαγιά
ή πυκνωσιά ή άνεμο.
Σε ποιό γκρεμό
σε ποιό μακρινο μέρος, ω απύθμενη
βουβαμάρα της άγνοιας.

(μετ. Βιργινία Χορμοβίτη)